แวมไพร์ Novels & Stories

ภาพของสาวสวยที่ปรากฏขึ้นมาจากกลุ่มเงาดำๆ ก่อนจะเดินหายลงไปในน้ำยังติดตา นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่า ‘ผีพราย’ และหากมีอิทธิฤทธิ์จนฆ่าผู้ชายได้มากมายขนาดนั้น แล้วพวกเขาล่ะจะเอาอะไรไปต่อกรได้ “จะว่าไปพวกเขาก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกคุณจ่า รูปกายเกิดจากกิเลส เน ื้อหนังเกิดจากกามารมณ์ ถ้าคุณจ่าไม่หลงใหลไปกับสิ่งที่มองเห็นเหล่านั้น ก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปอยู่ในมนต์เสน่หาของเธอเหล่านั้นได้หรอก”

เพทายหันไปถามรุ่นพี่อีกคนที่ยืนสูบบุหรี่ไม่สนสายตาใคร แน่นอนว่าถ้าวาคีนคืออันดับ 2 เขาก็ต้องเป็นอันดับ 1 ชายหนุ่มที่ถูกขนาดนามว่าแวมไพร์ปีศาจ ความเย่อหยิ่งและเย็นชาของเขาไม่มีใครสามารถเทียบเคียงได้ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็เหมือนผู้คนพร้อมจะยอมศิโรราบในความเยือกเย็นดั่งราชา และ เขามีชื่อว่า ไคโร “อืม”

แล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่วนเทวาก็ได้แต่ส่ายหน้าและสมเพชเพื่อนรัก ก็สภาพตอนนี้มันเหมือนซากศพที่เดินได้ มันคงไม่ส่องกระจกดูตัวเอง หรืออาจจะส่องแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนซอมบี้เข้าทุกวัน หนวดเคราที่เคยแต่งทรงเข้ากับลุคหน้าลูกครึ่งไทยสเปนของคลังแสงบัดนี้รกรุงร ังไม่เห็นหน้า ถ้าไม่รู้จักและสนิทคงจำไม่ได้แล้วว่าคนที่ตนคุยด้วยคือราชาแห่งความบาป

พูดจบสองเท้าก้าวเข้าหา ร่างสูงโปร่งถูกตวัดเข้ามา หัวหน้าพวกมันอ้าปาก จังหวะนั้นมืออีกคนรีบคว้าร่างเธอไว้แล้ววางลง แล้วใช้เล็บสะกิดนิ้วจนเลือดหยดออกมา ดีดออกไปหาพวกมัน แวมไพร์ศัตรูดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด แล้วกระอักเลือดออกมา เขาขยับนิ้วเลือดพวกมันลอยสูงแล้วแปรสภาพเป็น แท่งแหลม พุ่งเสียบเข้าไปที่ร่าง

“เขี้ยวคุณโผล่ค่ะ” “อันนี้เขี้ยวเสน่ห์ครับพ่อแม่ให้มา ไม่เกี่ยวกัน ผมเป็นแอลลิเกเตอร์ยักษ์ไม่ใช่แวมไพร์ ไม่โผล่แค่เขี้ยว” “กวนประสาท...”

ริมฝีปากอิ่มขยับพูด ดวงตากลมโตมองสภาพร่างไร้วิญญาณของเหล่าแวมไพร์นิรนามที่สิ้นชีพอนาถ หนึ่งในกับดักก็คือรมควันพิษโดยใช้เปลือกไม้ของต้นท็อกซิคคาเรีย ซึ่งออกฤทธิ์ต่อต้านการหมุนเวียนเลือดภายใน ทำให้แวมไพร์ที่สูดดมเข้าไปเกิดอาการเลือดแข็งตัวฉับพลันจนเสียชีวิตในท ี่สุด

Irene Part ฉันเกลียดแวมไพร์ เกลียดชนิดที่ตายก็ไม่เผาผี พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง สำหรับฉันแล้วต่อให้ชีวิตนี้ต้องตายก็ไม่มีทางศิโรราบแทบเท้าพวกแวมไพร์ให้เสียศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ พวกแวมไพร์เป็นเผ่าพันธุ์ที่สามารถฆ่าได้อย่างเลือดเย็น พวกเขาไม่มีความรู้ สึกหรือความสงสารเห็นใจต่อใครทั้งนั้น แม้กระทั่งพ่อและแม่ของฉันเอง...

ในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 จนถึงศตวรรษที่ 21 ‘แวมไพร์’ เคยถูกขนานนามให้เป็นปีศาจร้ายที่บ้าเลือดและคลั่งไคล้ในการฆ่าผู้คน โดยการสูบดูดกินเลือดและฆ่าเหยื่อให้เหลือแต่เพียงแค่หนังหุ้มกระดูกของร่างที่ไร้วิญญาณและเลือดเนื้ออย่างน่าสยดสยอง ความโหดร้ายและการฆ่าล้างกันเพื่อการอยู่เอาต ัวรอดในแต่ละเผ่าพันธ์ุประวัติศาสตร์ที่เคยถูกขีดเขียนมาทั้งหมดและการออกล่าตามฆ่าเหล่าแวมไพร์ที่เคยมีมาตลอดหลายร้อยปี

อ่านถึงจะเห็น “หยกชิ้นนี้เรียกว่าหยกเขียวเลือดไก่ เป็นของหายากมาก ตัวอักษรที่เห็นเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ล้ำค่าสุดประมาณ เอี้ยนอ๋องรับสั่งว่าหยกชิ้นนี้เป็นลิขิตแจ้งชัดว่า ‘ฮวา’ คู่กับ ‘หลง’ สลักฝังแน่นชั่วนิจนิรันดร์” เขาบรรจงจูบหอมแก้มนาง กระซิบถ้อยคำอีกหลายอย่า งซึ่งล้วนแล้วแต่ทำให้นางแก้มแดง

ร่างที่ก้าวออกมาจากเงามืดของวิหาร ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ยักษ์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมนุษย์กึ่งสัตว์ร้าย ร่างกายกำยำปกคลุมด้วยขนสัตว์สีเทาหยาบกระด้าง สวมเพียงเศษเกราะเก่าคร่ำคร่า ในมือถือดาบเหล็กโค้งที่บิ่นและขึ้นสนิม ดวงตาของมันดุร้ายและไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ มี เพียงสัญชาตญาณของการเข่นฆ่าผู้บุกรุก "มนุษย์เดรัจฉานแห่งวิมานอัมพร“ มันคำรามด้วยเสียงที่แหบแห้งคล้ายสุนัขป่าที่หิวโซ แล้วกระโจนเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ!