โลลิต้า Novels & Stories

วสันต์จ้องมองชื่อในเอกสาร "ไม่แปลกหรอก เพราะลูกสาวของฤดีก็คือหนูแก้มเอง" "อะไรนะ!"หทัยรัตน์ตกใจอ้าปากค้าง "เป็นไปได้ยังไงคะ ไม่จริง ผู้หญิงที่แย่งคนรักของลูกสาวเรานั่นล่ะเหรอ คือลูกสาวของคุณ"นงคราญส่ายหน้า

ที่ไม่ใช่แค่ลมพัดกิ่งไม้ใบไม้ไหว ไม่ใช่สายน้ำ ไม่ใช่แมลงในผืนป่า บางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังของเธอ. “ล...ลิง” เธอขยับตัวหันกลับไปมองช้าๆ ภาพของลิงป่าขนาดตัวเท่าสุนัขเต็มวัยกำลังแยกเขี้ยวมองเธอด้วยสายตาพิฆาต

กอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ “ขอโทษครับคุณลูก.. พอใจหรือยังล่ะครับคุณชญาดา” ชโลธรลากเสียงยาว

หญิงสาวชูมือขึ้นแล้วลดลงทำท่าดีใจสุดๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาเปิดฝากครอบออกมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า. สังขยาฟักทองที่แกะสลักได้น่าตลกที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ลวดลายขาดๆ เกินๆ กลีบดอกกุหลาบบนผลฟักทองแหว่งบ้างเล็กบ้างใหญ่บ้าง ดูดีที่สุดก็คงจ ะเป็นใบที่เกะได้สวยพอสมควรแต่เนื้อสังขยาในผลฟักทองนั้นดูดีและเนียนสวยน่าปรับประทาน แต่ที่ทำให้ใจเธอเต้นแรงก็คือ ผลไม้ซึ่งก็คือแคนตาลูปกับฝรั่งและชมพู่ที่แกะเป็นรูปอักษรภาษาอังกฤษ I love you นี่เขาบอกรักเธอหรือเปล่า.. ขวัญชีวามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้านิ่ง

ท่ากับว่า ศพต้องลอยทวนน้ำขึ้นมา เงาสีดำมากมายที่มีรูปลักษณ์คล้ายมนุษย์ เพียงแต่ว่ามีขนาดที่เล็กราวกับเด็กอายุสัก 10 ปี และมีดวงตาสีแดงราวกับเลือด กำลังเกาะหรือยืนอยู่ตามหน้าต่าง ประตู โต๊ะนั่งเล่น หรือแม้แต่บนเตียงทำให้ดวงตาสวยหวานเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยวก่อนจะตวัดมองไ ปยังเงาดำเหล่านั้นด้วยความไม่พอใจ ทำให้เงาในแต่ละจุดจางหายไปก่อนจะหลอมรวมกันใหม่ในรูปลักษณ์ที่ทำให้หญิงสาวต้องแค่นรอยยิ้มพลางตวัดสายตามองเข้าไปในกระจก หยิบหวีขึ้นมาสางผมยาวสยายของตนเองให้เป็นทรงมากยิ่งขึ้น

ดลธรรมดันตัวขึ้นมากอดคนตัวเล็กที่ลีลาไม่เล็กตาม สะโพกเข้าออกโพรงถ้ำอย่างรุนแรงจนคนน้องร้องครางอย่างสุขสม น้ำขาวพุ่งออกมาอีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว คนตัวโตกว่าอุ้มอีกคนขึ้นในท่าเดิมแล้วเดินไปยังหน้ากระจกในห้องแต่งตัว ทุกก้าวที่เดินมันทำให้พาลินเสียวและร้องครางแทบไม่ขาดป าก

ยุดทุกอย่างไว้แค่ผู้หญิงคนเดียว แล้วคนที่น่าสงสารที่สุดก็คือมีนา เพื่อนสนิทของเธอเป็นสาวน้อยวัยยี่สิบสี่ที่มองโลกในแง่ดีและคิดว่าชีวิตจะเป็นแบบในเทพนิยาย มีนาลุ่มหลง เซบาสเตียนเพราะเขาหล่อเหลาและช่างเอาใจ แต่ก็มีเหตุผลมากมายที่ผู้ชายคนนั้นจะไม่ยอมหยุดรักความสนุกและ ตื่นเต้นจากสาวสวยที่พร้อมจะศิโรราบแทบเท้าเขาได้ทุกเมื่อ ปูนิ่มปลุกปลอบเพื่อนของเธอกระทั่งเห็นว่าอาการฟูมฟายนั้นเริ่มสงบทว่าก็ดูเหมือนมีนาจะมีอาการสะลึมสะลือเหมือนคนง่วงนอนเต็มที

่งบนเก้าอี้หวายทรงกลมโดยมีโยกี้เดินตามและกระดิกหางทั้งเข้าไปคลอเคลียอยู่ที่ขาของเซอร์เรนัล์ฟ เจ้าสุนุขตัวเล็กหูปรกขนเรียบลื่น ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนโยนช่วยให้อีวี่คลายความคิดถึงอิสลินลงได้บ้าง ป้าลิลลี่ยิ้มก่อนจากไปเหลือเพียงร่างสูงใหญ่เอนกายนอนโดยตระกองกอดแม่หนูที่เ ขาหวงแหนไว้แนบอก

ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา” “หื้ม…ต้องหอมแก้มลุงก่อนนะคะถึงจะได้เห็นชุดสวย” ฟอด ฟอด!! “แก้มลุงภูผ าหอมชื่นใจจังเลยค่ะ” “แหม๋…พอได้ยินเรื่องของฝากนี่รู้งานเลยนะลูก”