ไท้สวี Novels & Stories

KAI : คิดถึงๆ BAIMAI : เออ TONMAI : โผงผางขวานผ่าซาก เมียแบบนี้กูเทไปแล้ว BAIMAI : เสือก KAI : เสือก ไอสัส JAPAN : เสือกมากค่ะ TONMAI : เจแปน BAIMAI : อย่าให้มากอิไม้ แกยังไม่ถึง... ซื้ออะไรมากินด้วย TONMAI : จะเที่ยงคืนแล้วนะเว้ย JAPAN : หิวมากเลยค่ะ KAI : ซื้อมาไอ้ไม้ มึงไม่ต้องพูดมาก

"หนูชื่ออะไรนะ ฉันเคยได้ยินเพื่อนร่วมงานหนูเรียกแต่จำไม่ค่อยได้แล้ว มันออกเสียงยากไปหน่อยน่ะ" "หนูชื่อนานาวค่ะ หรือจะเรียกว่านาวสั้นๆ ก็ได้ค่ะ" นานาวฉีกยิ้มสดใสเอ่ยตอบกลับไปเสียงหวาน นี่เป็นอีกข้อที่เธอแคลงใจเหมือนกัน ใบหน้าคนตรงหน้าบอกแน่ชัดว่าเป็นคนต่างชาติแน่แต่สำเนีย งการพูดภาษาไทยชัดมากจนคนไทยบางคนยังต้องอายเลยด้วยซ้ำ "อ๋อ.. จำได้แล้วนานาว ชื่อเพราะหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มมิน่าล่ะ"

@กรุงเทพ “น้องนายเป็นอะไรวะพายุซึมหงอยแดกเชียว” ไทเกอร์กระซิบถามพายุ “มะนาวกลับสิงคโปร์ไปแล้วครับพี่ไทเกอร์”

หว่านเอ๋อร์ทูลเบาๆ (ไท่โฮ่ว หรือ ไทเฮา แปลว่า มารดาของฮ่องเต้ หรือ ต้าหวาง องค์ปัจจุบัน) “ยงเอ่อร์...วันนี้เหนียงชินป้อนผลท้อให้เจ้ากิน...มันหอมหวานเหนียงชินคิดว่าเจ้าต้องชอบ...เพราะเจ้าชอบผลท้อเหมือนกับเหนียงชิน”

ชิดชัยเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ชมวิวทิวทัศน์อย่างบันเทิงใจ “พวกนั้นเชื่อสนิทเลยนะครับว่าไอ้บรรณมันเป็นคนใช้ให้ผมทำ” “ดีมาก ช่วงนี้แกหายหัวไปสักพักนึง ไปทำงานทางโน้นแล้วกัน ฉันจะให้แกช่วยขนของข้ามฝั่งจากลาวมาที่ไทย”

‘เซี่ยเทียนหมิงและสวียวี๋จวน’ ไท่ซ่างหวงตี้กับไทเฮาแห่งแคว้นต้าฉิน ไม่เพียงเท่านั้นยังมีบิดามารดาของเธอในความฝันที่ยืนอยู่ในฐานะอากับอาสะใภ้ของเจ้าบ่าว ‘ฉู่อวี่ซวนและเว่ยฮุ่ยเหมย’ ฮ่องเต้กับฮองเฮาของแคว้นฉู่

พูดพร้อมกับนั่งลงข้างคนมีอายุ “ไม่เป็นไรครับ..สำหรับแพรวพราวเสี่ยรอได้เสมอ” “อุ้ย!เสี่ยน่ารักจัง..ต้องให้รางวัลแล้วไหมคะ” “ชักอยากรู้แล้วซิว่า..รางวัลคืออ่ะไร”เธอค่อยๆยื่นแก้มเข้าไปใกล้กับเสี่ยชูชัยแล้วผลักตัวออกมา ทำให้คนมีอายุถึงกับยิ้มไม่หยุดและเหมือนร่างกายวูบวาบไปทั้ง ตัว

เธอกดหัวเขาติดกับเต้าใหญ่อย่างเสียวกระสัน เขาละมือจากเต้าใหญ่ลูบลงไปถึงเนินสวาทโหนกนูนที่มีหญ้าปกคลุมอยู่เล็กน้อยเขี่ยสะกิดติ่งกระสันเธอเร็วๆ "อ่ะะ อ่าาส์ ปาลขา.." เธอครางกระเส่าออกมาเมื่อเขาส่งนิ้วกลางยาวลงไปในร่องสวาทของเธอจนสุดความยาวของนิ้วแล้วชักนิ้วยาวเข้าออ กเร็วๆระรัวถี่ๆจนเธอแอ่นสะโพกขึ้นใส่นิ้วของเขา

ซูอิ่นพยายามหาหน้าที่ยังอ่านออกและมีข้อความเกี่ยวกับสวี่อวี้ซีต่อไป “วันที่ 16 เดือน 5 รัชศกลู่หนิงปีที่ 1 ท่านพี่อวี้ซีเก่งยิ่งนัก แข่งเดินหมากมาถึงรอบสุดท้ายก็นับว่ายากแล้ว แต่นี่ยังได้อันดับหนึ่งในแคว้น ข้าดีใจนัก.... หือ? ตานี่เก่งขนาดนั้นเลยเรอะ นั่นสินะ...เขาเป็นท่านอาจาร ย์ของฮ่องเต้นี่นา” ซูอิ่นส่ายหน้า แต่มันยังดูไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

คเชนทร์ไม่รอช้า ก้มหน้าลงซุกไซร้ดูดดื่มปทุมถันทั้งสองข้างอย่างหิวกระหาย “อร๊ายยย... ซี้ดดด! พี่บี๋ขา อื้มมม บัวเสียว... อื้ออออ!” บัวบุษยาร้องครางลั่นแอ่นอกรับสัมผัส