ไท้สวี Novels & Stories

บทที่ 18 ยามวิกาลคือเวลาของเรา (1) คำถามที่สำคัญที่สุดกลับไม่มีใครมีเข้าใจเรื่องราวมากพอที่จะแสดงความเห็นออกมาได้ สุดท้ายทั้งสี่จึงตัดสินใจหาหนทางเอาชีวิตให้รอดในโลกนี้ไปจนกว่าจะหาทางกลับไปได้ไปก่อน "แคว้นที่เราอยู่มีชื่อว่าชิงเหอ ได้ชื่อนี่เพราะในแคว้นเต็มไปด้วยแม่น้ำ สีเขียวดั่งสายมรกตสายน้อยใหญ่ไหลตัดผ่าน เรียกโดยย่อว่า ต้าเหอ และเพราะสายน้ำเหล่านี้ทำให้ต้าเหอเป็นแคว้นที่เน้นทำการค้า อีกทั้งยังผูกมิตรกับเหล่าสำนักบำเพ็ญเพียรอีกด้วย” เรนเล่าถึงสิ่งที่เขาพอจะระลึกได้

บทที่ 71 กบฏขาขวาหน้า จงหลินอี้นั่งลงตรงข้ามกับชายที่เปิดประตูเชิญเขาเข้ามา คนผู้นี้ดูเผินๆ แล้วไม่ต่างจากผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไป เขารวบผมสูง ไว้หนวดเคราสั้น ผิวขึ้นสีเล็กน้อยอย่างคนกรำแดดกรำฝน ข้างกายห้อยกระบี่ ธรรมดาสามัญเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีที่ใดพาให้สงสัยเลย "ข้าม ีนามว่าสวีหยวน เป็นผู้บำเพ็ญเพียรไร้สังกัด เดิมบ้านเกิดอยู่ที่ดินแดนขาขวาหน้า แต่ก็อย่างที่เจ้ารู้ ภายหลังจากเกิดสงครามปราบกบฏข้าจึงร่อนเร่พเนจรไปทั่วจนมาเจอดินแดนปากเต่าแห่งนี้" สวีหยวนแนะนำตัวเองแล้วก็รินสุราส่งกับแกล้มไปให้จงหลินอี้ "เจ้าเล่า? น้องชาย"

เขาตรงเข้าสวมกอดร่างบอบบางหอมกรุ่นจากทางด้านหลัง “นายเป็นทาสสวาทของฉันจำได้ไหมนายไท ดังนั้นห้ามไปเจ๊าะแจ๊ะกับสาวๆ ที่ไหนเด็ดขาด” “ผมไม่กล้ายุ่งกับผู้หญิงของเสี่ยหรอกครับ”

ป้องเกียรติตอบหลานสาว “ไทเปเหมืองไทยแยงไหมคะ” ทิวาสงสัยว่าไทเปเหมือนไทยแลนด์ไหม “ไทเปกับไทยแลนด์ไม่เหมือนกัน ไทเปเป็นเมืองหลวงของไต้หวันครับ”

เขากระซิบเสียงแหบห้าว “ท้องหน้าอาจจะต้องเพิ่มเวลาเป็นห้าวันห้าคืน” ร่างบอบบางหัวเราะและเลือกเก็บเพียงจี้หยกชิ้นนี้ไว้คู่กับมีดสั้น มรดกตกทอดจากท่านพ่อเฉินไท่เหวินที่เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียว ของทั้งสองชิ้นงดงามต้องแสงตะวัน ส่องประกายสุกใสประหนึ่งปัดพรมด้วยละอองสีทอง เป็นดั่ งคำอวยพรแห่งรักที่มิได้บันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ จบบริบูรณ์

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

เมื่อโชคชะตากำหนดให้เขาและเธอมาพบกันท่ามกลางเพลิงเสน่หาอันเร่าร้อน ความรักครั้งนี้จะลงเอยเช่นไร?

อากาศที่ร้อนอบอ้าว จึงทำให้เริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่าไม่น่าดมออกมา สวีหวยพาคนไปเคาะประตูเมือง พวกเขาตะโกนเสียงดังอยู่ข้างนอก “แม่ทัพสวีหวยมาพร้อมกับพระราชโองการของฮ่องเต้ นำกองกำลังใหญ่หนึ่งแสนคนรับช่วงต่อด่านเจิ้นกวน”

ไทเฮาเลิกคิ้ว “ปิ่นนั่นอยู่กับนางกำนัลที่ชื่อเก้อเข่อชิง เจ้ายืนยันว่าไม่รู้จักนางใช่ไหมแม่จะได้ส่งคนรับปิ่นอันนั้นคืนมา” “เสด็จแม่ อย่านะพ่ะย่ะค่ะ ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”ไทเฮาขมวดคิ้ว “ทำไม จะไม่ได้ในเมื่อปิ่นอันนั้นเป็นของที่ไทซางหวงมอบให้แม่และ ฮ่องเต้เองก็ไม่ได้มอบให้น างและไม่เคยรู้จักคุ้นเคยกับนาง แสดงว่านางได้มันไปด้วยมิชอบ”

แต่เซียวอวี้กลับลุกขึ้นทูลลา ไทเฮาทราบดีว่าเขามีราชกิจมากมาย จึงไม่ได้รั้งไว้ อีกทั้ง ตอนนี้นางเองก็มีเรื่องกลุ้มใจมากมาย หยวนเฟยเป็นคนแคว้นตงซาน อดีตฮ่องเต้จะทรงทราบหรือไม่ ช่างน่าขันสิ้นดี