片思い Novels & Stories

​เดือนหน้า เดี๋ยวเราจะพาวี่ไปทำบุญนะ ร้อยวันของงานพวกท่าน เราจะไปช่วย อยากโทรใจจะขาด แต่ว่าสัญญาณเน็ตแบบนี้ไม่น่ารอดแหละ รอเราเข้าเมืองแป๊บ เดี๋ยวจะโทรไปคุยจุกๆ หนักๆ ​จ้ะ (พร้อมส่งสติ๊กเกอร์หัวใจ) ​ ​ทางนั้นส่งสติ๊กเกอร์กลับมาเป็นรูปหัวใจเช่นกัน เพื่อนรักติดต ่อมาในตอนแรก คนที่พะวงคิดกับเรื่องหนักอก เกือบแล้วที่จะพิมพ์ข้อความขอคำปรึกษาไป แต่เรื่องแบบนี้เธอจะพูดมากไปมันก็คงจะไม่ดี เธอมีทางเลือกอะไรอีกเล่า นอกจากจำนนต่อเขา

เพียงแค่สัมผัสนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากของสตรตรงหน้าก็ทำให้สติของซ่งเจิ้งอี้ขาดสะบั้นลงไปได้อย่างง่ายดาย ทว่าด้วยสถานการณ์ในยามนี้เขาสมควรหักห้ามใจ อดเปรี้ยวไว้กินหวานย่อมดีกว่า ริมฝีปากหนาผละออกอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบของเขายังคงประสานสบตากับสตรีตรงหน้าไม่ลดละ น้ำเสียงท ุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นแผ่วเบาคล้ายจะถูกเสียงฝนกลบ “ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน” ฝ่ามือหนาพลางยกขึ้นลูบไล้แก้มนวลอย่างเบามือด้วยอย่าง ถนุถนอม

ฉันเอ่ยขอบคุณเสียงเบา ผิวแก้มร้อนเห่อด้วยความเขินอาย คนตรงหน้าทำเพียงส่งยิ้มบางเบามา แล้วหมุนตัวกลับไปยังเตียงของตน แต่เจ้าตัวคงไม่มีทางรู้เลยว่าการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขากำลังทำให้ฉันปั่นป่วนจนแทบจะตั้งสติไม่อยู่ รถไฟยังคงขับต่อไปอย่างช้า ๆ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกง่ วงเลยสักนิด สมองยังคงคิดถึงเหตุการณ์ที่ร่างกายของฉันแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ ร่างกายเริ่มกดความต้องการของตนไม่ไหว จนอยากจะหาทางปลดปล่อยบางอย่างออกมา

" เที่ยงค่ะ พี่ไทม์ มีอะไร " ทีปกรมองคนตรงหน้า ที่โตขึ้นมาก ระยะเวลาที่ไม่ได้เจอกัน มันทำให้เขา คิดถึงเธอเหลือเกิน ภารวีร์สารภาพรัก ในขณะที่เขา บอกเธอว่า ตอนนี้ พี่อยากเป็นเพียง พี่ชาย ใบหน้าที่เจ็บช้ำ เสียใจ ไม่อาจจะลบเลือนไป ในความทรงจำ แต่เขาคิดดีแล้ว คิดมาดีแล้วว่า อ ยากให้วีร์ ตั้งใจเรียน อยากให้วีร์ มองหา สิ่งที่วีร์ต้องการ ระยะทางที่อยู่ห่างไกลกัน เขาไม่อาจจะกักขังเธอไว้ ในการรอคอย "พี่รอทานข้าวได้ไหม วีร์สะดวกหรือเปล่า "

องน้ำชา เขายิ้มในใจพลางนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขของเขากับเพื่อนคนนี้ ขอบคุณที่เป็นห่วงกันเสมอ คิดถึงนะ คิดถึงที่สุดเลยรู้ไหม นานแล้วรู้ไหมที่เราไม่เจอกัน ไม่รู้ตอนนี้เธอจะไปรอเราอยู่ไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เราก็จะตามไปหาเธอ แล้วพบกับที่ปลายฟากฟ้าตราบเ ท่าสัมปรายภพ นิรันดร์ มีที่แห่งหนึ่งที่ฉันจะจดจำไปตลอดชีวิต แม้บางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปก็ตาม ที่นั้นล้วนมีความทรงจำมากมาย ญาติพี่น้อง เพื่อนพ้องหรือคนที่ฉันรัก

“โอเค คุณต้องค่อย ๆ นึกก็แล้วกันนะ วันนี้อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าคุณจำชื่อตัวเองได้แล้ว” ฝนกลับไปสนใจนอกหน้าต่างอีกครั้ง เหมือนพยายามจะคิดอะไรให้ออกเพราะสงสารเขาที่ต้องมาหาเป็นประจำ ไม่อยากเห็นเขาที่ดูกังวลเกี่ยวกับตัวเองมากขนาดนี้

พาดแขนคล้องคอคนตัวเล็กกว่าที่กำลังยืนกอดอกมองรอบห้อง ยกท่อนแขนหนักออกจากลำคอแล้วหันไปถลึงตาใส่ ถึงเนื้อถึงตัวตลอดอยู่ใกล้แล้วไม่น่าไว้วางใจเอาซะเลย นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันนะยังขนาดนี้ถ้าหากเป็นแฟนหรือมากกว่านั้นไม่ต้องพูดเลยว่าจะยังไงต่อ มันคงหื่นสุด ๆ ไปเลย แน่นอน แค่คิดก็ขนลุกพรึ่บแล้ว อ๊าย! แล้วเธอจะคิดถึงเรื่องนั้นทำไมเนี่ยยัยพิ้งค์ บ้าชะมัดเลย โอยย สะบัดหน้าขับไล่ความคิดไม่เข้าท่าออกจากสมองเป็นการด่วน หน้าตาก็เห่อร้อนขึ้นฉับพลัน ชักจะเลอะเทอะใหญ่แล้วเวียงพิงค์

"เปล่า...เธอจำผู้ชายที่ชอบไปเหมาข้าวเหนียวหมูปิ้งและสั่งพวกขนมทีละหลายกิโลได้ไหม" คำถามนี้ทำให้ขึ้นฉ่ายหยุดชะงัก เพื่อนำคำถามผ่านเข้าสู่สมองเจียระไนโดยกระบวนการคิด วิเคราะห์ แล้วย้อนนึกกลับไปเหตุการณ์หลายเดือนก่อนหน้านี้ แต่...แล้วทำไมคุณอาคมถึงรู้เรื่องนี้กันล่ะ

ในหัวของเซี่ยจือเหยา พลันแว้บขึ้นมาเป็นเพลง 《วันฟ้าครึ้ม》 ของ โมเหวินเว่ย “ว่ากันตามตรง ความรักก็คือ คนหนึ่งพยายามจะหลุดพ้น ส่วนอีกคนก็ยังคงก้มลงเก็บมันไว้”

ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อแม่บ้านให้คนตัวน้อยอย่างเบามือ ลมหายใจติดขัดเล็กน้อยเมื่ออกอวบที่เบียดชิดภายใต้เสื้อในตัวจิ๋วปรากฏสู่สายตา คิดถึงจัง ชายหนุ่มคิดในใจ กระทั่งอาทิตย์ทำท่าจะถอดมันออกจากตัว เพียงฟ้าถึงได้สติกลับคืนมา ร่างเล็กถอยหนี เธอปล่อยใจไปกับเขามากพอแล้ว “พะ พอแล้วค่ะ”