구원 Novels & Stories

หินและทรายพยักหน้ารับรู้ “ขอบคุณนะคะคุณพ่อที่อดทนรักษาหนูจนหายดี” “เรื่องนั้นมันเป็นหน้าที่ของพ่อนะ แต่พ่อไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะได้รางวัลไหม”

แม่รีบปลอบใจไม่ให้ฉันกลัว และบอกว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาผู้บริจาคกระจกตาให้ฉัน หลังจากวางสาย ฉันก็นอนไม่หลับทั้งคืน พอวันรุ่งขึ้น ตอนที่กำลังจะออกไปข้างนอก ฉันก็เห็นว่ารถคันที่ขับไปมหาวิทยาลัยเมื่อวานหายไปแล้ว จู่ ๆ ฉันก็เกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

, murmured the name of the person in front of him. She did not expect, her father and Shen Yi have such a grudge. So this was all about revenge in the first place? Su Foam head a burst of dizziness, body a crooked, on the ground, the face of tears have not dried. Shen Yi apathetic looking at the Su foam fainted, after a long time, only to withdraw the vision. …… "very cold... " Su Mo drowsily wakes up, the body is the ice-cold floor. Shen Yi has already left, leaving her here alone. Su Mo Leng for a moment, fainted before the things like the tide of water into her mind. The mobile phone at hand has been humming to think, Su Foam took a look, there are dozens of missed calls, all of them are

เช่นกัน บ่อยครั้งก็เหนื่อยจนหมดแรงจึงเผลอหลับอยู่หน้าห้องไอซียูจนพยาบาลต้องออกมาปลุกบ่อยๆ ทว่าคราวนี้คนที่ผ่านมาเห็นและกำลังจะเข้าไปปลุกเธอกลับเป็นคุณหมอท่านหนึ่ง และก่อนที่คุณหมอท่านนั้นจะได้ทำอย่างที่ตั้งใจเสียโทรศัพท์ของราตรีดาวก็ดังขึ้นจนเธอสะดุ้งตื่น จังห วะที่เธอควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพาย คุณหมอท่านนั้นก็เดินผ่านไปเสียแล้ว

มันถามหาถุงยางแน่ ๆ “ของอะไรคะ ไม่เห็น” ฉันตอบไม่มองหน้าเขา แต่แกะผ้าพันแผลที่ข้อมือ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป Line [ฉัน: Send Picture] [Dr. Nine: ใกล้หายแล้ว... ตัวแสบ]

ณ ชายแดน วันนี้กู้เหยียนควบม้าเร็วมายังชายแดนเพราะมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ต้องการพูดคุยกับสหาย ใบหน้าหล่อเหล่าคมคายสะอาดสะอ้านของขุนนางในราชสำนักพลันเปรอะเปื้อนไปด้วยควันและฝุ่นระหว่างทาง ซ้ำยังกร้านแดดจางๆ เรือนผมเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อไร้เค้าโครงของขุนนางกู้ผู้สูงศัก ดิ์หยิ่งทะนง

ตอนที่ 18 รอยตรา (ส่วนที่ 1) เสียงโทรศัพท์มือถือแผดดังขึ้น คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย เงยหน้าขึ้นมองเจ้าโทรศัพท์เครื่องแพงมากมายฟังชั่นที่ตัวเองใช้ได้ไม่ค่อยจะเต็มประสิทธิ์ภาพเท่าไหร่นัก มันเป็นของกำนัลจากใครบางคนซึ่งอยู่แดนไกล แม่ที่ล

ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัว พร้อมส่งมือให้หญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดูเป็นมิตร “หนูชื่อน้ำหนาวค่ะ บริหารปีหนึ่งค่ะยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ดาต้า” หญิงสาวยื่นมือไปจับมือเชคแฮนด์กับดาต้าอย่างงง ๆ แต่สุดท้ายก็ยิ้มตอบเขา ก่อนจะถูกเพื่อนนมโตของเธอตัดรำคาญอีกฝ่ายด้วยการลากออกไปจ ากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

ครีด กวินตารีบวางฝรั่งและส้มโอ ลงกับพื้นก่อนจะใช้มือคลำหามือถือที่กำลังแจ้งเตือนว่ามีคนโทรมาหาตอนนี้ และมันก็ไม่ผิด เพราะแม่เธอกำลังโทรเข้ามา “ว่าไงจ้ะแม่” (กลับมากันหรือยัง) “ใกล้จะกลับแล้วจ้า” (ไม่ดูเวลากันเลยหรือไง)