LGBTQ+

ฉันไม่คบเด็ก...และจะไม่มีวันคบแน่ ๆ นั่นคือสิ่งที่เอมอรมั่นใจมาโดยตลอด จนกระทั่งได้มาเจอกนกอร เธอก็รู้สึกราวกับว่า จะต้องกลืนน้ำลายตัวเองซะแล้ว

ข้าวฟ่าง..(ฟารีดา) สาววัย 20 ปี เธอมีเรื่องชวนให้ติดตามค้นหา เธอเป็นนักศึกษาที่เก่งฉลาด เรียนดี ขับรถหรู ดูมีฐานะ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอมีชีวิตอีกด้านที่สุดมหัศจรรย์ เธอเป็นสาวต่างชาติที่ครอบครัวมาอยู่ในเมืองไทยนานหลายปี เธอเกิดที่เมืองไทย พูดคุย ใช้ชีวิตแบบคนไทย แต่แล้วครอบครัวก็ต้องกลับแผ่นดินเกิดไปดูแลธุรกิจ เธอใช้ชีวิตที่เมืองไทยจนแทบจะเป็นคนไทยไปแล้ว จึงอยู่เรียนต่อและใช้ชีวิตที่นี่ โดยดูแลบริษัทที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้ต่อไป เธอคือนักศึกษา และซีอีโอ ในเวลาเดียวกัน นี่คือสิ่งที่คนทั่วไปรู้เพียงเท่านั้น อีกมุมหนึ่งของข้าวฟ่างคือเธอค้นพบพลังพิเศษว่าเมื่อตัวเองเกิดความรู้สึกทางเพศแล้วช่วยตัวเองจนสำเร็จ เธอสามารถมีพลังสมองในการคิดคำนวนวางแผนแก้ไขปัญหาอุปสรรคทางธุรกิจได้ พลังพิเศษนี้เกิดขึ้นหลังจากเธอเริ่มมีเมนส์ครั้งแรก..เริ่มเป็นสาวเต็มตัว เธอรู้ว่าความฟินจากออกัสซัมทำให้ได้พลังวิเศษ แล้วถ้าได้ร่วมรักจนสำเร็จฟินแตก พลังพิเศษนั้นจะแปรเปลี่ยนไปอย่างไรหรือไม่ เธอกำลังเลือกว่า..ชายใดจะมา...ช่วยเธอ แล้วคุณคิดว่าสุดท้ายแล้วเธอจะเป็นอย่างไร?

“ปากก็บอกว่าเกลียด... แต่พอเห็นใครเข้าใกล้ ไอ้ลูกหมูทำไมพี่อาทิตย์คนนี้ถึงได้ร้อนรุ่มจนอยากจะขังอีกฝ่ายไว้ ไม่อยากให้ใครได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ นั่น!”

เมื่อมาวาฬแห่งมายาดาวจรัสฟ้าดวงใหม่แห่งวงการบันเทิงกำลังไฟมอดบนเส้นทางความฝันแต่ดันได้ดวงตะวันมาคอยโอบกอดเอาไว้ในวันที่เหน็บหนาว ซุปเปอร์สตาร์อย่าง ยาหยี ถูกโชคชะตาขีดเขียนให้เจอกับฟีลแฟนหน้าคุ้นทีดีกรีเจ้าพ่อแห่งเกาะผี ชายหนุ่มหน้าโหดผู้แสนคลั่งรักและคอยซัพพอร์ตเขาทุกเส้นทาง แม้ทางนั้นจะเป็นนรก ป๋าทิน ก็พร้อมกระโดดลงกระทะทองแดงเป็นผัวเธออยู่ดี

"ตลอดชีวิต เราไม่เคยได้เลือกอะไรด้วยตัวเองเลย หากชีวิตนี้สามารถเลือกสักอย่างได้เอง เราขอเลือกความรักครั้งนี้ได้หรือไม่"

ทุกท่านคิดว่านิยามของคำว่า"อาการครั่งรัก"เป็นแบบไหนกัน มันคืออะไรกันนะ อาจจะเป็นอาการที่รักใครมากๆหรืออาจจะเป็นอาการที่ชอบใครมากๆจนเกือบครั่ง เป็นอาการชื่นชอบปกติที่ใครๆก็เป็นได้ คนทั่วไปอาจจะมองเป็นเช่นนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับผม สำหรับตัวผมนั้น "อาการครั่งรัก" คืออาการที่ชอบใครคนหนึ่งมากๆจนไม่สามารถปฎิเศษคนๆนั้นได้ จะยอมทุกอย่างให้กลับคนที่ชอบ ยอมได้ทุกอย่าง และจะทำตามคำของผู้นั้นอย่างไม่มีเงื่อนไขแม้จะสั่งให้ไปตายก็ย่อมได้ เปรียบเสมือนข้ารับใช้ที่ถวายตนให้กับ"องค์ราชินี" แล้วทุกท่านคิดว่าพวกคนเหล่านี้นอกจาก นายเหนือหัวแล้วเขาเคยสนใจผู้คนที่ขอร้องอ้อนวอนหรือขอความเมตตาความเห็นใจบ้างหรือไม่ ผู้คนเหล่านี้ไม่เคยสนใจผู้อื่น ไม่มีความเห็นใจ ไม่มีความเมตตา มีแค่นายเหนือหัวเท่านั้น "ทั้งชีวิตมีแค่องค์ราชินีเพียงผู้เดียวเท่านั้น" ทุกท่านอยากรู้จักกันบ้างมั้ยละ ผมอยากลองให้ทุกคน"รอชม"เรื่องราวต่อจากนี้ เปิดเรื่อง เหยื่อนายครั่งรัก

ใต้เงาดารา ดอกไม้หนึ่งผลิบาน แม้ลมชะตาจักพัดพาไปแห่งใด ก็มิเคยร่วงโรย

"รักแรกพบอะไรวะ ไร้สาระ " ประโยคนี้ออกมาจากปาก"กานต์ " เจ้าพ่อเพลย์บอยหนุ่มเจ้าสำราญ ตัวพ่อแห่งวงการเกย์รุก เขาไม่เคยศรัทธาในความรัก มองว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องไร้สาระ เขาคือทายาทเศรษฐีชื่อดังระดับหมื่นล้าน แต่กลับไม่เอาไหนในสายตาพ่อตัวเอง กานต์เป็นคนทะเล้น ขี้เล่น อบอุ่น ถึงแม้จะโตมาจากครอบครัวที่ไม่ได้รักเขาเท่าไหร่นัก เขาจึงพยายามเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายให้คนอื่นมาตลอด จนกระทั่งเขาได้พบ"พลับพลึง "แพทย์หนุ่มไฟแรงผู้ที่ถูกโอบล้อมมาด้วยความรักตั้งแต่ยังเด็ก พลับพลึงเป็นคนที่ยิ้มแล้วโลกสดใส ซึ่งทำให้กานต์ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบ แต่ดูเหมือนพลับพลึงจะไม่ชอบขี้หน้าเขาเท่าไหร่นัก แต่กลับทำให้กานต์สนใจมากขึ้นไปอีก ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรืออะไรเล่นตลก เมื่อครอบครัวทั้งสองฝ่ายดันรู้จักกัน กานต์จึงใช้โอกาสนี้ขอหมั้นอีกฝ่าย แม้พลับพลึงจะไม่เต็มใจนักแต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีใจ แต่กานต์กลับทำหน้าที่ของสามีทุกอย่างได้ไม่เคยบกพร่อง "ใจอ่อนให้พี่ยังครับ " "ไม่มีวันครับ.." "โธ่ ใจร้ายจัง แต่นานกว่านี้ก็จะรอนะครับ "

‘เกรทวริน’ หญิงสาวผู้ต้อยต่ำแต่มีอุดมการณ์แน่วแน่ต้องมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของ ‘คีนรดา’ ลูกสาวท่านประธานมีดีกรีเป็นถึงทายาทธุรกิจพันล้าน มากด้วยความสามารถสวย รวย เก่งครบเครื่อง ผู้คุมชะตาชีวิตทั้งหน้าที่การงานและหัวใจ ความอลหม่านจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเธอและเธอ ไม่เคยรักกันมาก่อน จุดจบที่ไม่สวยงามของคำว่า ‘แฟนเก่า’ กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ว้าวุ่น ชะตาที่ไม่อาจหลีกหนี นำพาทั้งคู่โควรมาพบกันอีกครั้งในฐานะ ‘เจ้านาย’ กับ ‘ลูกน้อง’

หยางเยี่ยนชิง วัยสิบแปดปี นักเรียนตัวเล็กขี้หลงขี้ลืมป้ำๆ เป๋อๆ ผู้คิดว่าไม่มีใครรักเพราะมีแต่คนรุมแกล้ง กู้หมิงเยว่ วัยสิบแปดปีเรียนเอกวิทยายุทธในสำนักฝึกสอนปีสุดท้ายเช่นเดียวกันเคยเป็นว่าที่คู่หมั้นของเยี่ยนชิง หรูอี้หง วัยสิบแปดปีไม่ถูกกับกู้หมิงเยว่และชอบแกล้งเยี่ยนชิงเช่นกัน ทั้งสามเป็นหน่อเนื้อรากเหง้าของฮ่องเต้เมื่อพันปีก่อนก่อนจะเปลี่ยนแซ่ในช่วงโกลาหลจนแตกแยกอยู่ในความดูแลของสกุลอวิ๋นที่เข้ามาปกครองแคว้นแทน ความสงบราวกับน้ำวนใต้มหาสมุทรก็เริ่มขึ้นเมื่อวันใกล้จบการฝึกต้องออกตามหาต้นไม้ไร้รากในสุสานบรรพชนเก่า แถมก่อนจะไปเยี่ยนชิงดันเจอใครบางคนที่แปลกประหลาดไม่เหมือนใครมาตามติดแจ คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายวายจีนโบราณแฟนตาซีแต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพียงผู้เดียวชื่อตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ที่เอ่ยถึงไม่มีอยู่จริง มีการใช้สำนวนภาษาที่ไม่สมจริงไม่มีการอิงประวัติศาสตร์โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เรือคือบ้าน มหาสมุทรคือมารดร หากแต่ชายฝั่งคือขุมทรัพย์ กองโจรสลัดประจำเรือแบล็กคาเคนจึงมุ่งหมายที่จะปล้นสะดมคฤหาสน์เก่าของตระกูลลอร์ดแห่งหนึ่งประเทศอังกฤษ แต่ผู้ใดจะรู้เล่า ว่าหีบสมบัติที่พวกเขาปล้นขึ้นเรือมาจะเป็น...โลงศพของแวมไพร์? แค่ถูกทางกองทหารหมายหัวลงบัญชีดำก็ว่าหนักหนาแล้ว เมื่อต้องมาเจอกับ ลอร์ดเกรแฮม แวมไพร์ที่มีอายุมากกว่าห้าร้อยปี เห็นทีว่าชีวิตของลูกเรือคงจะหาไม่กันในวันนี้ เดือดร้อนถึง กัปตันออเดรย์ แบรล์ ที่ต้องเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาชีวิตลูกน้องจากการถูกลงมติเสียงข้างมากให้พลีกายแทนทุกชีวิต มันใช่เรื่องที่เขาจะต้องมาเสียสละเหรอ!? โชคดีที่ลอร์ดเกรแฮมไม่ได้กระหายเลือดถึงขนาดกล้ากัดกัปตันโจรสลัดรูปงามแต่โสโครกซกมกตรงหน้าได้ ทว่า...ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ กิน ต่อให้ไม่ได้กระหายเลือดแต่ก็กระหายรัก ความปรารถนาที่เก็บกลั้นมากกว่าหลายร้อยปีถูกปลดปล่อยในครานี้ โดยมีกัปตันจอมกะล่อนเป็นที่รองรับอารมณ์ คอยดูเถอะ ถึงฝั่งเมื่อไร ข้าจะเอาลิ่มไม้ตอกเจ้าให้จมดิน! ออเดรย์สาบานไว้กับตัวเองว่าจะต้องเอาคืนแวมไพร์มากราคะนี้อย่างสาสมแน่นอน!

เฟื่องฟ้า  >>  พระเอก  สายลม   >>  นายเอก >>  -_-  ผมชื่อสายลมตามจีบพี่ฟ้าตั้งแต่สองปีก่อน แต่เขาไม่ให้จีบเพราะคิดว่าผมเด็กเกินไป >> สองปีต่อมาผมเข้าเรียนที่เดียวกับเขาและพยายามตามจีบเขาอีกรอบแต่มีอุปสรรคที่ต้องถอดใจเป็นบางครา เพราะลินดาผู้หญิงที่เคยคบกับเขาจากที่เลิกกันไปแล้วกลับมาตอแยเขาอีกครั้ง    >> แล้วทีนี้ผมจะจีบพี่ฟ้าได้ไหม ความน่ารักของผมจะชนะใจเขาได้หรือไม่.......แล้วจะจีบติดไหม? #จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน#เฟื่องฟ้าสายลม

ขับขานบทเพลงแห่งสายใยรัก สัมพันธ์สลักรักมิห่างหาย ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย ก็มิคลายรักเราพรากจากกัน

ฉันไม่เคยอนุญาตให้ใครเข้ามาในชีวิตง่ายขนาดนั้น โดยเฉพาะเด็กอย่างเธอ ปราณ...

"ที่ฉันยอมเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้เข้ามา...ก็เพราะเห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกันหรอกนะ"

ดอกคุณนายตื่นสายต้องมีแสงแดด ดอกไม้ถึงจะยอมบาน ... ก็คงเหมือนกับคนบางคนล่ะนะ

ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเลือนรางด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อรื้นคลอหน่วยตาไม่ขาดสาย ปานรัมภายกมือขึ้นปาดร่องรอยแห่งความเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับยิ่งหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาประหนึ่งทำนบกั้นความเจ็บปวดได้พังทลายลง เธอมองไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้นไปราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สุ้มเสียงนุ่มกังวานที่เคยกระซิบแผ่วพร่าบอกรักซ้ำๆ อยู่ข้างหู ทว่าในยามนี้ คนเดียวกันนั้นกลับเป็นคนทุบทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดีด้วยน้ำมือของเขาเอง นิ้วเรียวสวยพยายามเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงหล่น ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง ละม้ายคล้ายว่าใครคนนั้นจงใจปักคมมีดลงบนกลางอกของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ในวินาทีที่ความเสียใจดิ่งลงถึงที่สุด ปานรัมภาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางม่านน้ำตา เธอคิดว่าโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนไม่รู้จักพอ และคนที่เห็นค่าความรักเป็นเพียงของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว คือการปล่อยให้เขาจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดนี้ไปชั่วชีวิต ให้เขารับรู้รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเพราะความมักมากของตัวเอง

ไซต์งานก่อสร้างที่ว่าเถื่อน ยังไม่เท่า “กล้า” ยามขาใหญ่ประจำป้อมห้าที่ทำตัวเป็นเจ้าถิ่น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน แม้แต่หัวหน้าแผนกคนใหม่อย่าง “แอล” ที่ตั้งใจจะมาล้างบางพวกนอกคอกให้สิ้นซาก แต่แอลพลาดไปอย่างหนึ่ง... คนอย่างไอ้กล้า ยิ่งด่าเหมือนยิ่งยุ ยิ่งต้านเหมือนยิ่งกระตุ้นกามารมณ์ จากที่ตั้งใจจะมา ไล่ออก กลับกลายเป็นต้อง โดนเอา จนเสียงแหบเสียงแห้ง บทลงโทษสุดหยาบโลนที่เริ่มต้นด้วยความแค้น กลับจบลงด้วยความใคร่ที่ถอนตัวไม่ขึ้น "ด่ากูอีกดิหัวหน้า ด่าคำหนึ่ง... กูจะกระแทกให้มึงลืมชื่อตัวเองเลยคอยดู!" ศักดิ์ศรีที่เคยแบกไว้พังทลายลงคามือคนเถื่อน เหลือเพียงร่างเพรียวบางที่สั่นระริกอยู่ใต้ร่าง กับข้อเสนอสุดอันตรายที่แอลต้องเลือกว่าจะยอมเป็นเมียเก็บในป้อมยาม หรือจะยอมโดนย่ำยีจนกว่าจะขาดใจตายคาอก "อ้าขาให้กู××็×บ่อยๆ แล้วกูจะยอมเป็นหมารับใช้มึงเอง... ตกลงไหมล่ะ?"

เมื่อเพื่อนสนิทฝากฝังให้คุณพ่อช่วยดูแลแต่คุณพ่อดันดูแลดีเกินคาด จัดหนักให้ทั้งบนโต๊ะอาหารและบนเตียง! จากเพื่อนลูกชาย... กลายเป็นเมียเก็บของคุณอาเจ้าของร้านสะดวกซื้อไปซะงั้น!

เมื่อเด็กดื้อคิดจะปีกกล้าขาแข็งหนีหายไปพ่อเลี้ยงคมสันจึงต้องลงโทษให้หนักแบบทบต้นทบดอก จากความเกลียดชังแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่สลัดไม่หลุด ยิ่งดิ้นหนี... ยิ่งถูกกักขัง ยิ่งรุนแรง... ใจกลับยิ่ง