วัยรุ่น Web Novels & Stories

"ดาวเคียงเดือน หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าพระจันทร์ยิ้มไง ปืนรู้จักใช่ไหม เมื่อกี้เค้าอ่านเจอในเฟซบุ๊ก บอกว่าค่ำวันนี้จะมี เค้าอยากดูมากกกก" ผมพยักหน้า ร้องอ๋อ แล้วเอนตัวไปข้างหน้ามองดูท้องฟ้าที่เริ่มถูกความมืดกลืนกินด้วยความสนใจ "แล้วเราจะเห็นปรากฏการณ์นั้นได้ตอนกี่โมงอะดื้อ" "ตามที่ข่าวบอก เราจะเห็นกันช่วงหัวค่ำ กินเวลาไม่นาน" "งั้นก็ต้องจับตาดูให้ดี" "ใช่ แต่ปืนจ๋า ช่วยพาเค้าไปส่งที่หอเลยได้ไหมอะ เค้าไม่อยากแวะที่ไหนอีกแล้ว" เสียงอ้อนอ่อนหวานเรียกปืนจ๋าของสาวตาใสแจ๋วและปากจู๋ ๆ ของเธอเรียกรอยยิ้มจากผม อดใจไม่ไหวต้องยื่นมือออกไปประคองซีกแก้มเนียนนุ่มไม่ต่างจากผิวเด็กทารกแรกเกิด ผมเกลี่ยคลึงเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วหัวแม่มือ เล่นนุ่มนิ่มซะขนาดนี้จะไม่ให้อยากทะนุถนอมได้ยังไง "แต่ปืนยังไม่อยากแยกกับดื้อเลย ทำไงดีล่ะ" ผมพูดเสียงเบา ก้มหน้าลงไล้ปลายจมูกเชิดรั้นอย่างหยอกล้อ ขณะเดียวกันก็ซึมซับกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างบางไปด้วย พอได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันผมก็เกิดความโลภ อยากยืดเวลาออกไปอีก อยากให้วันนึงมีมากกว่า 24 ชั่วโมงด้วยซ้ำ

หากนิยามคำว่า...ใครรู้สึกก่อนคนนั้นแพ้ เธอก็คงเป็นคนแพ้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นหน้าเขา...

เมื่อวิศวะปากหมาต้องมาเป็นแมวของสาวทาสแมว เรื่องราวป่วน ๆ สุดฮา ที่มาพร้อมกับคำสาปสุดพีค! "ชีวิตวิศวะไม่ควรเป็นแมว!"

ผ่านไปสักพักใหญ่พี่เรซเอ่ยบางอย่างท่ามกลางกลุ่มเพื่อนที่มากมายของพี่ดิน “ชื่อคนดี ชื่อเหมือนคู่หมั้นไอ้นาฟเลยเนอะ” สายตาที่จะสื่อมาเหมือนจะสงสัยก็ไม่เชิง เรียกว่าเปิดประเด็นก็ว่าได้ “เออว่ะ ชื่อเหมือนกันเลย แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั้ง แล้วคู่หมั้นมึงไม่มาเหรอไอ้นาฟ” พี่หวายพูดเสริม จะหยิบยกกันขึ้นมาให้เป็นประเด็นทำไม แล้วปัญหาตอนนี้คือพี่ดินลุกไปเคลียร์กับลูกค้าที่เมาแล้วมีปัญหา “นั่นสิ นั่นน้องรักไอ้ดินนี่หว่า น้องไม่มาเหรอ” เพื่อนในวงถามขึ้นมา “มึงไม่โทรถามคู่หมั้นมึงหน่อยไอ้นาฟว่าน้องไม่มาวันเกิดพี่ชายสุดรักเหรอ” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นเช่นกัน “นั่นสิ กูโทรหาสักหน่อยคงดี เผื่อคู่หมั้นของกูจะเหงาเพราะอยู่ห้องคนเดียว” พี่สายรหัสของฉันล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร ให้ตายเถอะ ฉันลืมกดปิดเสียงมือถือแน่เลย ด้วยความลนลานฉันรีบล้วงเอามือถือขึ้นมาหวังว่าจะกดปิดเสียง Rrrrr… แต่เหมือนกับว่าจะไม่ทันแล้ว เบอร์โทรของพี่สายรหัสโชว์ขึ้นมาหน้าจอ ‘พี่หื่น’ คือชื่อที่ฉันพิมพ์ชื่อเขาไว้ หนำซ้ำยังมีรูปของเขาเด้งขึ้นมาด้วย เหมือนโดนจับจ้องจากใครคนหนึ่ง...

ยิ่งผลักไส ยิ่งดึงดูด… ความรักไม่ได้เริ่มจากความหวานเสมอไป แต่บางทีมันก็เริ่มจากการ "กัดกันทุกวัน" การพบกันของคนสองขั้วไม่ได้เริ่มด้วยความหวาน แต่เต็มไปด้วยการปะทะคารม สงครามเย็น และบทเรียนหัวใจที่ไม่คาดคิด ทว่าท่ามกลางแรงกดดันของการเรียนและชีวิตที่แสนเหน็ดเหนื่อย ทั้งคู่กลับค่อยๆ กลายเป็นแรงผลักดันให้กันและกัน

พระเอก เสือ อายุ 39 ปี ปัจจุบัน...เป็นเจ้าของไร่สวนทุเรียนขนาดใหญ่อันดับต้นๆ ของจังหวัด - นิสัยค่อนข้างนิ่งเงียบ สุขุม ดูเป็นผู้ใหญ่ต่อหน้าคนอื่น รู้จักพูดเเละวางตัว เเต่ถ้าสนิทก็ค่อนข้างกวนๆ เเละเจ้าเล่ห์พอตัว โดนเฉพาะกับนางเอก เเต่ถ้าเข้าโหมดคลั่งรักเมื่อไหร่ อบอุ่น ใจดี สายเปย์ ชอบหยอดคำพูดหวานๆ เเละตามใจเก่ง นางเอก นานะ ( เป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น ) อายุ 22 ปี ว่าที่บัณฑิตป้ายเเดง ที่พึ่งเรียบจบมาหมาดๆเเต่ต้องมาช่วยงานครอบครัวเมื่อเรียบจบ -นิสัยน่ารักเหมือนกับหน้าตา ใจดี สดใส เป็นกันเอง เข้ากับคนง่าย กินง่ายอยู่ง่ายสบายๆ ยิ้มทีโลกสดใส เเต่ก็เป็นคนดื้อพอตัวเเละเเก่นไม่ค่อยยอมคน สู้คน ทันคน ไม่ค่อยกลัวใคร เเต่เวลาเธออ้อนใคร คนๆนั้นต้องเเพ้ทางลูกอ้อนของเธอทุกทีโดยเฉพาะพระเอกของเรา ( ไม่มีนอกกาย - ไม่มีนอกใจ ) เป็นเเนวฟีลกู๊ด สบายๆเบาๆสมอง ตามความถนัดของไรท์ เเต่ก็มีดราม่านิดๆพอเป็นพิธี ไม่อนุญาติให้ใครดัดเเปลงหรือคัดลอกเลียนเเบบโดยไม่ได้รับอนุญาติ

เธอเป็นคนสวยนิสัยดีแต่เข้าถึงยากและมีอดีตที่ค่อนข้างซับซ้อนทำให้เขาที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้จึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อตามจีบเธอ

เคยได้ยินแต่คนอื่นเรียก Sugar Daddy ไม่คิดเลยว่าคำนี้มันจะดีมากกว่าที่ได้ยินมาซะอีก "เด็กขี้อ่อยต้องเจออะไรน๊า....เจอไอ้แก่นแข็งๆ นี้ฟาดปากหน่อยเป็นไงคะ"

รักสุดท้ายของนายเจ้าชู้ NC18+ เรื่องนี้เป็นของเฮียเคย์กับน้องซินจากเรื่องรักสุดท้ายของนายสารเลว .... เขาคือหนุ่มฮอตที่ไม่เคยรักใคร สถานะแฟนที่เขาให้เธอ เพราะอยากเป็นเจ้าของร่างกายเธอเท่านั้น... เคย์ "เลิกแล้วไงวะ!!" ซิน "เราเลิกกันแล้ว หนูมีสิทธิ์จะไปกับใครก็ได้" .... นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นมาจากจินตนาการของผู้เขียน บุคคลในภาพไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเนื้อหา อายุต่ำกว่า18 ปี ควรได้รับคำแนะนำ

เพราะไม่อยากเสียเพื่อนไป เซกิจึงยอมรักษาความสัมพันธ์เพื่อนเอาไว้ให้ได้นานที่สุด แต่เพราะความ ‘อยากลอง’ ทำให้ทุกอย่างมันพังลง… “จำได้ใช่ไหม ได้แล้วก็จบ”

ผู้หญิงธรรมดาแบบเธอพยายามแล้วที่จะไม่คิดเข้าข้างตัวเอง แต่คนดังอย่างเข้ากลับรุกล้ำเข้ามาจนทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ หากยังไม่รัก...ก็ต้องรักแล้วล่ะ...

เมื่อผู้ชายเพลย์บอยถูกเเม่บังคับให้เลือกคู่หมั้นเพียงคนเดียวจากผู้หญิงทั้งหมด 5 คน ที่อยู่ๆ ก็มาให้เขาเลือกถึงที่ เเต่ดูเหมือนจะมีเพียงคนเดียวที่คอยทำท่ารังเกียจเขาอยู่ตลอดเวลา เเต่กับผู้ชายคนอื่น….

“รับเลี้ยงหนูไว้ได้ไหมคะ?” “ฉันไม่นิยมเลี้ยงเด็ก” “ไม่ได้เหรอคะ หนู หนูบริการคุณได้นะคะ” “บริการอะไร” “ทำแบบนั้นไงคะ แบบที่เมื่อคืนเราทำกันหนู หนูทำให้คุณได้นะ” “ถ้าอมให้ฉันแตกได้ จะลองพิจารณาดู”

“โต้งชอบมิริน” “มิรินขอบใจนะที่โต้งมีความรู้สึกดีๆ ให้ แต่ว่าเราเป็นพี่น้องกันดีกว่าเนอะ” คำพูดฟังดูดีแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด “ทำไม" “จะต้องให้พูดตรงๆ ใช่ไหมถึงจะเข้าใจ” “ก็พูดมาดิ” ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่ “โต้งยังเด็กเกินไป แค่นี้ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย หัดใจเย็นซะบ้าง” เหตุผลแค่นี้เองเหรอ ห่างกันแค่ปีเดียวมันจะอะไรกันนักหนาว่ะ “เหตุผลแค่นี้เหรอ” ผมจ้องหน้ามิรินไม่วางตา “พี่ชอบคนที่มีวุฒิภาวะสูงกว่าพี่และมีความเป็นผู้นำ” “ชอบคนแก่ว่างั้น” ผมเดินเข้าชิดตัวแสดงความกวนตีนใส่มิรินนิดๆ “ไม่มีไรแล้วพี่กลับก่อนนะ” มิรินหันหลังให้เตรียมจะเดินหนี “บอกว่าไง... อย่างแทนตัวเองว่าพี่” ผมพูดย้ำอีกครั้ง “ฉันเป็นพี่นาย..” มิรินเดินกลับมายัดช่อดอกไม้ใส่มือผมพร้อมกับพูดย้ำชัดถึงสถานะระหว่างผมกับเธอ ใจร้ายไปแล้วนะ อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็แล้วกัน เธอไม่รอดแน่ มิริน...

เซริว ใช้เล่ห์เหลี่ยมผูกมัด แพรไหม ไว้ข้างกายจากของเล่นกลายเป็นของหวงที่เขาไม่มีวันปล่อยเธอไป “แล้วถ้าทำให้ท้องเราจะเลิกกันไหม?”

ชายหนุ่มลูกชายนักการเมืองใหญ่ผู้ที่ไม่เคยสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้นเขามีนิสัยเกเร อันธพาลและไม่ชอบเป็นผู้แพ้ เขาชอบรถบิ๊กไบค์เป็นชีวิตจิตใจ และมักจะชวนเพื่อนๆ ในกลุ่มในแก๊งจัดทริปเพื่อขับรถท่องเที่ยวไปตามที่ต่างๆ แต่แล้วเมื่ออยู่ๆ ก็ถูกใครบางคนท้าทายเพื่อแย่งชิงคำว่า 'จ่าฝูง' มีเหรอที่เขาจะไม่ตอบรับการท้าทายในเกมนี้ เกมแห่งศักดิ์ศรี เกมแห่งการประกาศชัยชนะ "เบิร์ดขอโทษนะซีล" "ไม่เอานะเบิร์ด อย่าทำกับซีลแบบนี้เลยนะ" "ไง มึงจะเอาอะไรมาเดิมพันกับกู" "แฟนกู" "หึ น่าสนใจกว่าที่กูคิด"

เขาเคยเป็นคนที่แสนดี แต่เพราะเธอ เขาจึงกลายเป็นผู้ชายอันตราย ถ้าเธอไม่ทิ้งเขาแล้ววิ่งตามหาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง เขาก็ไม่ต้องเป็นคนใจร้ายในสายตาเธอ "มีใครเคยบอกไหมว่าเธอน่ารำคาญ"

“นัตตี้!! เปิดประตูหน่อย! เร็วๆ” “จ้ะแม่” ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ รีบสวมกางเกงในแล้วลงจากเตียง เดินไปเปิดประตูให้แม่ “เพี๊ยะ!!” ทันทีที่ประตูเปิดออก แม่ก็ตบฉันด้วยความแรง จนทำให้ฉันหน้าหัน แก้มชาแดงเป็นริ้ว ฉันตกใจมาก ขยับถอยหลังอัตโนมัติ น้ำตาคลอด้วยความเจ็บ “แม่! ตบหนูทำไม??” แม่ชี้หน้าฉัน แววตาโกรธจัด อย่างกับนางร้ายในละคร “มึงทำไรกับผัวกูหะอีลูกร่าน อีลูกทรพี ผู้ชายมีเยอะแยะทำไมมึงไม่ไปแบให้มัน มึงอย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ว่ามึงแอบยั่วผัวกูมาหลายหนแล้ว” “เปล่านะแม่!!”

พ่อแท้ๆ หลอกขายเธอให้ชายแก่ แต่คืนนั้นกลับจบลงบนเตียงกับชายแปลกหน้าที่จำหน้าไม่ได้ ของขวัญจากคืนนั้นคือลูกแฝด สามปีต่อมา เจ้านายหนุ่มผู้เย็นชาปรากฏตัว พร้อมใบหน้าที่เหมือนลูกของเธออย่างกับแกะ

เสือสองตัว อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ ไม่กูก็มึง ต้องตายไปข้างนึ่ง "ปาลิน มานี้...ฉันสั่งให้เธอมานี้"ฟรอสต์ตะเบ่งเสียงด้วยอารมณ์เดือดจัด "ไม่ ฉันไม่ได้กับนาย ได้โปรด ปล่อยฉันไป" "อยากตาย หรือไงวะ ฉันสั่งให้เธอมา" "ถอย เรื่องผัว เมีย คนนอกอยากมึง ไม่ควรเสือก" "ถ้ามึงหมายถึงปาลิน กับยัยนี้กูก็ผัวเธอ" "ไอ้...พาทิศ เชี่ย มึงอย่าอยู่เลย" !! ผั๊วะ !!