โรแมนติก

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”

ชีคชามิล บิน ไซฟูติน ชีคหนุ่มจากแดนไกลที่หลงรักสาวน้อยหน้าหวานดวงตาสวยแปลกเพื่อนรักของน้องสาว อญู่ร่า อิลฮัม หญิงสาวชาวไทยที่แอบหลงรักเพื่อนพี่ชายมานานแสนนาน แต่การพบเจอกันทำให้เขายื่นข้อเสนอที่ทำให้หญิงสาวโกรธจนหน้าแดงตัวสั่น การที่เธอไม่รับข้อเสนอของเขาก็เพราะหวาดระแวงไม่ไว้ใจ ดูเขาทำกับเธอก่อนหน้าสิ แล้วแบบนี้จะให้เธอหน้าชื่นตาบานรับข้อเสนอที่อาจมีอะไรแอบแฝงของเขาหรือไง “หม่อมฉันจะลองฟังข้อเสนอของพระองค์ดู แต่ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะอยากรับข้อเสนอของฝ่าบาทหรอกนะเพคะ” อญู่ร่าบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เราจะใช้หนี้ให้พ่อของเจ้าทั้งหมด แลกกับการที่เจ้าต้องไปเป็นนางบำเรอของเราสามเดือน” “นางบำเรอ!!!” อญู่ร่าผุดลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหจัด เขาจะดูถูกเธอมากไปแล้วนะ!

"โรส" กุหลาบแสนสวยถูกมองไร้ค่า ไม่ต่างจากดอกหญ้าริมทาง เพียงเพราะไม่มีหน้ามีตาทางสังคม ครอบครัวแฟนหนุ่มกีดกันความรัก และเขาแต่งงานกับหญิงอื่น ความเจ็บช้ำทำให้โรสเสียศูนย์ เสียคนรักไปกลับได้สามีทางพฤตินัย หนีอย่างไรก็ไม่พ้นเสียด้วย เพราะอะไรนะ? เพราะเขาเจ้าเล่ห์ เธออาจแค่หลงใหลมัวเมาไปกับเคราสากสุดจักจี้ขยี้หัวใจ หรือเพราะมือร้ายกาจ ที่พร้อมจะจู่โจมเธอให้ศิโรราบโดยง่าย ก็ไม่รู้สินะ รู้เพียงว่าปากน่ะแข็ง แต่ตัวอ่อนปวกเปียกไปหมด ผู้หญิงที่เอเดรียนหิ้วออกมาจากห้องน้ำชายคืนนั้น กลายเป็นว่าเขาได้หิ้วความรักขึ้นมา เธอคือดวงใจคือทุกสิ่งในชีวิต ต่อจากนี้ไปชั่วนิรันดร์...

จะเป็นอย่างไร เมื่อบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ต้องมาเจอกับสตรีตัวเล็กๆ ที่คิดว่าตนเอง ยิ่งใหญ่กว่า “จะทำอะไรน่ะ” หลินหลินถามเสียงเบาเมื่อคนตรงหน้าโน้มริมฝีปากเข้ามาหา “เจ้ารู้อยู่แล้ว” หลี่หงจินหยางตอบเสียงพร่าเมื่อถูกนิ้วเรียวๆของใครบางคนกดปิดริมฝีปากของเขา “หยุดเลย” หลินหลินปรามอย่างดุดันเบาหวิว “เมื่อคืนยังบอกว่า อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางปรามอย่างดุดันยิ่งกว่า “อะไร เมื่อคืนข้าบอกว่า อย่านะ หยุดนะ ต่างหากเล่า” หลินหลินเริ่มเถียงอย่างอับอาย “เจ้าบอกว่า อย่านะ อย่าหยุด” หลี่หงจินหยางเถียงอย่างนึกขัน “หื้อ!” หลินหลินอุทานในลำคอ “หึหึ!” หลี่หงจินหยางหัวเราะในลำคอก่อนจะจับเอานิ้วของใครบางคนออกจากริมฝีปากแล้วโน้มใบหน้าของตนเข้าหาใบหน้าได้รูปงดงามอย่างถือวิสาสะ หลินหลินถึงกับตาโตทำตัวไม่ถูกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าช่างร้ายกาจเหลือเกิน ร้ายกาจมาก... มากเกินไปแล้ว...

เธอไม่ใช่เพื่อน เธอไม่ใช่แฟน แต่เธอเป็นพี่สาว และเขาก็อยากเล่นพี่สาวเสียแล้วสิ!!

เธอแอบรักพี่ชายข้างบ้านมาหลายปี เมื่อวนกลับมาเจอกันใหม่อีกทีจึงเสนอตัวให้เขาลองเสียเลย

เว่ยหวั่น หญิงสาวที่พลาดมีสัมพันธ์กับผู้ชายที่ไม่รู้จักจนถูกถอนหมั้น เธอต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่น สามปีผ่านไปจึงหอบลูกชายตัวน้อยกลับมาอาศัยอยู่เมืองเดิม และได้งานใหม่เป็นเลขาของท่านประธาน

ศึกหนีการนัดดูตัว กลายเป็นศึกแอบหนีไปออกเดทกันซะงั้น ชีวิตนี้คิดจะหนีใครก็หนีได้ แต่อย่าเล่นกับระบบฝาแฝดที่แค่อ้าปากมันก็เห็นไปถึงไส้ติ่ง จะเป็นยังไงเมื่อคนที่เราไว้ใจ…ดันไปร่วมมือกับคนอื่น

สัญญาแค้นที่ทำร่วมกันกับสาวสวยผู้โชคร้าย เธอต้องรับกรรมที่พี่สาวก่อไว้และตกเป็นทาสของคนบ้าเจ้าอารมณ์1ปีเพื่อชดใช้ แทนพี่สาวที่ไร้ความรับผิดชอบของเธอ...

เขาไม่เคยห้ามเธอติ่ง ไม่เคยห้ามเธอรักศิลปิน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะต้องหึงแฟนตัวเอง กับผู้หญิงด้วยกัน เมื่อความรัก ความหึง และความต้องการทับซ้อนกัน เมื่อความใกล้ชิดของใครบางคน ทำให้หัวใจของเขาเริ่มไม่มั่นคง ความรักที่เคยอบอุ่น จะยังเหมือนเดิมหรือไม่

“ซี๊ดดดด...ผะ...ผอ.ขา...หนูว่า...” “ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่มีใครเห็นหรอก” น้ำเสียงของผอ.เด่นชัยเหมือนปลอบประโลม เป็นน้ำเสียงของชายที่อายุมากพอจะเป็นพ่อหล่อนได้แล้ว เสียงนุ่มนวลทุ้มลึกและไม่น่าเชื่อว่าข้าวหอมจะยอมปล่อยให้ผอ.ลูบเล่นน้องสาวของหล่อนได้ หญิงสาวกัดนิ้วตัวเองและมีสีหน้าเหมือนหวั่นกลัว แต่ก็ยอมแยกขาออกแต่โดยดีทำให้เนินโหนกนูนเผยเนื้อในสีแดงออกมาแจ่มแจ๋ว

เพราะความจนมันน่ากลัว หรือเพราะรสสวาทมันหอมหวาน จนทำให้เธอต้องเลือกระหว่างความถูกต้องกับความอยู่รอด ในห้องนอนมืดสลัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวกามและความลับ เธอจะรอดพ้นจากพันธนาการแห่งตัณหานี้ได้อย่างไร ในเมื่อคนรอบข้างต่างจ้องจะทำลายพรหมจรรย์ของเธอ กลิ่นสาบสาวเย้ายวนใจปลุกสัญชาตญาณดิบของบุรุษรอบข้างให้ตื่นขึ้น เขาคือผู้ที่พร้อมจะปรนเปรอทุกอย่างเพื่อแลกกับเรือนร่างของเธอ รสรักที่ฉาบด้วยยาพิษและความลวงนี้ จะจบลงไปพร้อมกับความรักหรือมันจะเป็นเพียงแค่ความใคร่ที่รอวันจางหาย

“ทำไมฉันไม่เห็นเธอเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย” คิ้วโก่งดั่งคันศรโค้งขึ้นเล็กน้อย มนสิชาไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองต้องเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย “คะ?” “ก็เสื้อผ้าที่เธอจะใส่ไง หรือว่ามาอยู่กับฉันแล้วเธอจะไม่ใส่อะไรเลย” แววตาวาววับของดนย์ที่มองมายังเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มด้วยเพราะเอียงอายผสมเจือปนกับความกรุ่นโกรธ “อ้าว! ทำไมฉันต้องมาอยู่กับคุณ ก็ในเมื่อ เมื่อกี้เรา..” “ฉันจ่ายให้พวกเธอสองคนแม่ลูกไปตั้งห้าแสน จะให้ฉันนอนกับเธอแค่ครั้งเดียว มันไม่เอาเปรียบผู้บริโภคเกินไปหน่อยเหรอแม่สาวน้อย” มนสิชาเจ็บจี๊ดเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวยังไงยังงั้น “ห้าแสนถ้าคุณจะใช้บริการฉันไปตลอด มันก็จะไม่เกินไปเหมือนกันเหรอคะ” “สองปี เวลางานของเธอคือสองปี เมื่อครบระยะเวลางานแล้วเธอจะเป็นอิสระ แต่ในระหว่างที่เธอทำหน้าที่เป็น ‘นางบำเรอ’ ของฉัน เธอห้ามมีเด็กเด็ดขาด เข้าใจไหม”

เมื่อ 'เชฟเล้ง' เชฟชื่อดังฝีมือดี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ ที่ได้รับคัดเลือกเข้าแข่งขันในรายการเชฟกระทะทองคำ ประเทศไทย ซีซัน 2 เขาดีใจได้ไม่ถึงนาทีก็ต้องเครียด เพราะปัญหาดันอยู่ที่โจทย์ของสัปดาห์ที่สาม...อาหารอีสาน แม้จะเป็นอาหารบ้านเกิด แต่เขารู้ตัวดีว่าฝีมือไม่ถึง ทำแล้วรสชาติไม่เด็ด ไม่เผ็ด ไม่นัว เดือดร้อนไปถึง 'เจ๊แตงหวาน' แม่ค้าส้มตำสาวทรงแตงโม ที่มีลูกค้าต่อคิวยาวเหยียดตั้งแต่ต้นตลาดยันท้ายตลาด ฝีมือการตำของเธอหาใครเทียบได้ยาก ทั้งแซ่บ ทั้งนัว อร่อยครบรส จนเขาต้องตามตื๊อขอให้เธอช่วยสอน แต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว เธอจะยอมสอนไหม และทั้งสองจะได้ ลองตำกันกี่ยก เอ๊ยยย! ทำส้มตำกันกี่ครก ไปติดตามกันต่อในเล่มเลยค่าาา :)

พนักงานสาวที่ใครๆบอกว่าเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ อีกด้านกำลังร่อนเอวใส่ลูกเจ้าของโรงงานอย่างถึงพริกถึงขิงเลยล่ะ

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา อาหารเย็นพร้อมแล้ว..แต่เขาไม่ได้กลับมาบ้านเลย ชีวิตคู่ของเราไม่เคยสร้างมาจากความรัก มีแต่เพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น สามปีผ่านไป ไร้บุตร แม่สามีที่ไม่เคยยอมรับฉัน สามีที่ห่างเหิน และกระนั้น... ฉันก็ยังรักเขา สามวันก่อน ฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ เย็นนี้ ฉันหวังว่าจะได้บอกข่าวดีกับเขา แต่การแจ้งเตือนหนึ่งได้ทำลายทุกอย่าง: รูปถ่ายของเขา กำลังจูบกับพี่สาวของฉัน ฉันจำสถานที่นั้นได้ ฉันหยิบกุญแจแล้วออกไป ฉันกลับมาบ้านคนเดียว ฉันร้องไห้ตลอดทั้งคืน ในห้องถัดไป พวกเขาร่วมรักกัน และฉัน ตัวขดอยู่บนโซฟา ฉันถึงก้นเหวของหัวใจ เช้าวันรุ่งขึ้น แม่ของเขาปลุกฉันด้วยถังน้ำเย็นจัด เธอตะโกนใส่ฉันว่าฉันไม่ใช่ลูกสะใภ้ของเธออีกต่อไป ว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป แล้วฉันก็จากมา ตัวเปียกชุ่ม อับอายขายหน้า แตกสลาย แต่ในกระเป๋าของฉัน มีกระดาษย่นๆ ใบนั้น ชื่อของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง สายตาที่มองมาที่ฉัน เมื่อคืนนี้ สายตาเดียวที่มองเห็นตัวฉันจริงๆ บางที นั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

คู่ที่ 1 พี่เบน&โจซิเฟีย น้องสาวของเพื่อสนิทที่เขารู้จักตั้งแต่เธออายุ16 ไม่รู้ว่าทำไมจนป่านนี้ภาพเธอยังติดอค้างยู่ในใจอย่างที่ลบออกไม่ได้ คู่ที่ 2 พี่ไท&น้องแทม บอดีการ์ดหน้าตาหล่อเคร่งขรึม กับนางเอกสาวสุดฮ็อตของวงการ คู่ที่ 3 พี่ฟี่&มีนา เขาและเธอเป็นเพื่อนกันมานานหลายปี เขาซื้อบ้านริมคลองที่เมืองไทย ใกล้กับบ้านของเธอ

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

"อย่าลามปามแม่ฉัน!" "ฉันจะลาม ใครจะทำไม?" "นี่เธอ..." "เห็นบอกว่าดีนักดีหนา ที่แท้ก็แค่ผู้หญิงที่เข้ามาแย่งพ่อไปจากแม่ฉัน" "หยุดพูด!" เขากดเสียงต่ำใส่ฉัน คิดจะสั่งฉันเหรอ เหอะ! "ก็แค่ผู้หญิงที่เข้ามาจดทะเบียนสมรสเพราะสมบัติ..." "ฉันบอกให้หยุด!" "ทำไม รับไม่ได้เหรอ ที่แม่นาย...อุ้บ!" ฉันสะดุ้งเฮือกที่อยู่ดีๆ เขาก็จัดการปิดปากฉันด้วยการกดริมฝีปากหนักๆลงมาบนปากฉันแบบที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างเขาจะกล้าทำ "อื้อ!" ฉันเผลอเผยอปากเพราะเจ็บแต่มันดันเป็นโอกาสให้เขาสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากฉัน มือของฉันที่เคยทุบเขาตวัดขึ้นข่วนต้นคอเขาแทน ไม่นะ ฉันจะไม่จูบกับเขา มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

“คุณคิดว่าจะทำบ้าอะไรคะหมอต้น” เธอพยายามพูดเสียงเบาเพราะกลัวลูกชายได้ยิน “แล้วคุณล่ะทำบ้าอะไร คิดจะเลี้ยงลูกไปคนเดียวไม่บอกผมเลยหรือไง” เขาถามกลับทำเอาเธองง “ลูกฉันฉันจะบอกคุณทำไม” “แล้วคุณทำคนเดียวได้เหรอ คุณท้องกับผมไม่บอกผมสักคำ คุณกำลังทำให้ลูกเป็นเด็กมีปัญหารู้ไหมมาศ”