Tumigil ang mundo ko sandali nang marinig ang linya na 'pasensya kana'—at para sa akin, malinaw na si Miguel ang nagsabi nito. Nasa gilid siya ng frame, bahagyang nakatirik ang ulo, may halong kaawang ngiti habang sinasabi. Pagbati ng paghingi ng tawad? Hindi lang—may bigat ng eksena dahil si Miguel ang tipong tahimik pero tapat, kaya kapag siya ang nagsalita, ramdam mo kaagad ang sincerity.
Ako ang type na laging tumitingin sa micro-expressions; mapapansin mo sa close-up na may maliit na pag-ikli ng mga labi at bahagyang pag-ikot ng mga mata bago pa man lumabas ang salitang iyon. Iyon ang palatandaan na hindi biro ang pinagsasasabi niya—hindi nagpapatawa kundi nag-aayos. Sa totoo lang, umusbong agad sa akin ang simpatiya kay Miguel nung araw na iyon. Ang sinabi niyang 'pasensya kana' ay hindi lang ordinaryong paumanhin; panibagong umpisa para sa relasyon nilang magkaibigan sa eksena, at ramdam ko pa rin hanggang ngayon ang kabigatang naglaho kasabay ng simpleng linya.