Ang Aking Kapaligiran 소설 & 이야기

Upang kilalanin ang kapaligiran at ang isipin ang nangyayari. Parang kanina lang puno siya ng ligalig, takot at kaba na parang katatapos lang niya sa mahabang pagtakbo at ang huling naaalala niya may humahabol sa kanya. Ahhh! Hindi pala ang huling natatadaan ko nahulog ako sa bangin, sa tubig... Tapos, tapos! A-ang ibig sabihin buhay ako a-at narito ako sa ospital? Tama nasa Ospital base sa nakikita niya sa paligid.

Napakapayapa ng kapaligiran na nagdudulot ng kapahingahan ng pagod niyang kaluluwa. "Anumang marating ng liwanag ng iyong mga mata ay magiging bahagi ng iyong kaharian, iniibig kong paraluman, sapagkat sa iyo ko iniaalay ang lahat ng mayroon ako't magiging akin pa."

Sabi ni Kuya Arianne. Bigla akong napamulat. Syete nasa Norte ba kami? Luminga ako sa paligid. To my right, the vast expanse of blue ocean stretched out to the horizon, glimmering in the sunlight. To my left, the towering mountains loomed above, their peaks shrouded in a thick mist that added to their mystique. I facepalmed myself. Langya naman oh, bakit ba hindi muna ako nagtanong kung saan kami pupunta.

"Bakit naninigaw ka?" "Hindi kita sinisigawan! Just uhm...I want you to go with me in the FVC. Anniversary celebration kasi at ang lugar na iyon ay nagkaroon ng magandang impluwensya sa'kin at gusto kong ipakita rin sa iyo kung ano ang mundong ginagalawan ko. Kung tatanggi ka. Sasabihin ko sa mga tao mo na naghubad ka sa harapan ko—" "Alam mong aksidente iyon!"

Tumango ito at pinulupot ang isa pang braso sa bewang ko para tuluyan na niya akong mayakap. "Fresh Air, tahimik na kapaligiran at magandang tanawin and the most important is tayong dalawa lang ang nandito." Saan nito na mas lalong nag pabilis ng tibok ng puso ko. "How about you?" She asked again. Napatitig pa ako sa kanya saglit bago siya niyakap at muling tumingin sa malawak na asul na dagat. "Yeah! I like it, lalo na at kasama kita ngayon." Mahinang aniya ko.

Tahimik na ang buhay namin baka magulo na naman. Ang kaninang maaliwalas na kapaliigiran ay bigla na lang kumulimlim. Parang nakikiayon sa nararamdaman ko ngayon ang kalikasan. Malungkot at walang buhay ang paligid gaya ng kung ano ang nararamdaman ko ngayon.

Hindi ako papayag na hindi ako makapaghiganti. Pinagmasdan ko ang aking kapaligiran, maliit lamang ito at napakapayak ng ayos, malinis din at maliwalas. Tumingin ako sa labas at dumungaw sa bintana, bakit parang nasa isa akong paraiso? ang ganda sa labas, maraming taong nagkakasiyahan at nagtatawanan. Kay gandang pagmasdan ng mga ngiti sa labi, napangiti ako ng wala sa oras.

Kaagad na sumalubong sa paningin ko ang maaliwalas na kapaligiran. Mukhang maayos na ang panahon! Sumisikat na ang araw eh! Mula sa kinatatayuan ko tanaw na tanaw ko ang paligid ng mansion at ang malawak na lupain. Puro mga kulay green ang nakikita ko at parang gusto kong maglibot ulit Balak kong magpaturo kay Andrew kung paano mangabayo. Para kasing ang sarap mag explore sa kabuuan ng hasyenda eh. Parang na-appreciate ko na kung ano man ang nakikita ng mga mata ko.

May mga bahay parin kaming nadadaanan pero mag kakalayo na ang mga ito. Sa buong buhay ko ay ngayon lang ako nakakita ng ganitong kadaming puno. May mga puno ng Narra, Niyog, meron din puno ng Mangga tapos Saging. Hindi ko mapigilang mapangiti dahil buhay na buhay ang kapaligiran. Hindi ko naiwasan na mapapikit para langhapin ang malamig na hangin. Tirik na ang araw pero napakapresko ng hangin.

Hinanap ko iyon. Bakit parang pamilyar ang tinig na iyon? Luminga-linga ako sa paligid ko. Nagtataka, wala naman akong makita, tanging mga magandang kapaligiran, maaliwalas na paligid. Mga matatayog na mga puno at magagandang sari-saring mga bulaklak. Naglakad ako sa gitna ng hawi ng mga bulaklak.