Another World With My Smartphone นิยาย & เรื่องราว

Drack’s POV Alas-tres ng madaling araw. Tahimik ang buong bahay, tanging tunog ng wall clock ang maririnig sa sala. Dapat ay tulog na ako, pero may kung anong kaba ang hindi ako tinantanan buong gabi. At hindi ako nagkamali. Tumunog ang encrypted phone ko—isa na lang ang gamit nito: para sa Mafia World. Agad kong binuksan ang mensahe:

Binuksan ko iyon at tumambad sa akin ang napakagandang Android phone Kakulay iyon ng laptop pink din, ang likuran niyon ay may parang ugat na kulay gold. At nakalagay ang malaking initial na letter E. Flip ang Phone na iyon, screen flip. Napatitig ako sa kanya. Kumibit balikat siya. Grabe ang saya! I can't believe it, sobrang saya ko. I am over pa sa overwhelming, anong tawag sa over pa sa overwhelming. Napayakap ako sa kanya. Mukhang napalakas yata ang amba ko sa kanya kasi napahiga siya and now I am on top of him.

Tahimik ang gabi pero maingay ang mundo ko. Naka-upo ako sa gilid ng kama, hawak ang phone, habang paulit-ulit tumutunog ang notifications na hindi ko na kayang basahin. Akala ko masasanay na ako sa sakit ng salita, pero iba palang marinig ang husga ng buong mundo — lalo na kapag may bata na sa loob ko.

What's really running at the back of his fucking mind? Binalingan ni Sapphire ang cellphone niyang tumilapon kanina sa lupa dahil sa pagkaka-bagsak nila ni Rovic. This time ay umiilaw itong muli at sa ibabaw nito'y isang envelop na namang itim. Inuna nitong pinulot ang envelope para basahin ang laman... "SAY 'GOOD BYE' TO THE WORLD, AND SAY 'HI' TO THE UNDERWORLD..."

Akma ko na sanang kukunin ang phone ko na nakapatong sa isang folder ng bigla akong may mapansing isang maliit na kulay pink na papel na nakadikit sa folder kung saan nakapatong ang phone ko. Para naman akong biglang nabuhayan ng loob matapos ng nabasa ko. "You know you mean the world to me, right? Just trust me. I love you." ×××

Kaagad naman akong nag-iwas ng tingin ulit, pretending that my gaze did not follow him at all. "Oh, ito ang cellphone ko." He said na siyang sanhi upang mapatingin na ulit ako sa kanya. Napatingin ako sa nakataas niyang kamay. He is holding a smartphone! A fucking smartphone! "You've got a smartphone?" Hindi makapaniwalang saad ko. "How could you have a smartphone?" Yes! How could he have a smartphone while I have that 3310 phone? "Kasi may pambili ako?" Tila balewala ulit na sagot niya na ikinasimangot ko naman. "At bakit ba gusto mong makita 'to?"

Palibhasa’y wala pa silang mga muwang sa mundo kaya sinasamantala ng mga masasamang tao. Kinumpiska nila ang aming mga cellphone at sinabing ibabalik iyon pagkatapos ng trabaho. Hindi naman ako nabahala dahil kontrolado ni Rain ang cellphone na iyon. Kung sakali man na pakialam ng ibang tao ay mabilis niyang malalaman.

Pabor iyon sa kaniya para hindi na siya uuwi ng mag-isa tuwing gabi. "Shhhhhhhooot--ttt!" I mutter under my breath. Nag slow motion yata ng mundo habang pinapanood ko ang aking cellphone na nagpaikot-ikot sa ere. Ikinangiwi ko ang pagbagkasak niyon sa sahig. Kahit naka landing na cellphone ay ilang sigundo ko pa itong tinitigan. "Mind your way clumsy oaf!"

Ang lalaking nagparamdam sa akin na ako lang ang nag-iisang babae sa mundo. Ang malakas at nakakakilabot na pag-ungol ng isang cellphone ay tumunog na parang alarm clock sa umaga, sinira ang aming tahimik na sandali at naging dahilan upang ako'y mapatalon. "Ano ba 'to!?" ungol ni Roman habang inaabot niya ang kanyang bulsa at kinuha ang kanyang telepono. Anuman ang makita niya sa screen ay nag-alala sa kanya, at mabilis siyang tumingin sa akin.

Kinagat ni Aimee ang kanyang mga labi, hindi sigurado sa kanyang intensyon, at matapat na ibinigay ang telepono. Kinuha ito ng kamay na may natatanging buto sa daliri, binuksan ang interface ng WeChat at nagpatakbo ng isang bagay, pagkatapos ay ibinalik ito sa kanya, at naglabas ng isang utos na parang pinapatawad ang mundo. "Maaari kang umalis." Walang pakialam si Aimee sa ginawa niya, binawi niya ang telepono at tumakbo palayo.