As Far As I Can Remember Novels & Stories

Pero nagulat at nagtataka ako dahil sa sinabi niya. "I-I don't remember my name .." Diyos ko, ano 'tong pinasok ko?

Hindi na rin masakit ang ulo ko at hindi na rin ako nahihilo. At sa bawat minutong lumilipas ay siyang balik naman nang aking memorya isa-isa. Gusto ko sanang kalimutan ang mga nangyari pero paano ko pa magagawa iyon kung ngayong naaalala ko na ang lahat nang nangyari simula kagabi?

Inabot ko ang remote ng aircon para hinaan iyon at siniguro ang pagkakalick ng pinto bago ako mahiga sa malamig na sahig ng boxing ring. I closed my eyes and forced myself to remember the good memories from my past. "Hey… Hey Vanilla baby…" Marahang pagtapik sa pisingi ang tuluyang gumising sa akin mula sa pagkakatulog. I can't remember how and when I fell asleep, basta namalayan ko na lamang na nilalamig ako. Dahan-dahan akong napabalikwas nang mapagtantong si Klein ang nakadungaw sa akin. Mabuti na lamang at hindi nauntog ang noo ko sa kanya.

Hindi ako sigurado kung naaalala ba nya ako or inaasar lang nya ako pero kahit ano pa yun isa lang dapat kong gawin dapat akong magpanggap na wala akong maalala 2 years ago. The question is, how long can I keep pretending I don’t remember?

Rio Velasco Kunot ang noo kong nakatitig kay mama na kung maka-iyak, para bang naging mabuting magulang siya sa akin. Thirty minutes after waking up in the hospital, I was so confused. My damn brain wasn't functioning well. There was something wrong with my memory.

"What do you need?" "I'm going to the spa, 'di ba ang sabi mo'y sasabay ka?" I just remember what I said earlier. Tama, kamuntikan ko nang makalimutan, kanina pa kasi ako wala sa sarili, idagdag pa ang gaya niyang nakakabuhay ng dugo. Siguro'y kapag nakasama ko pa siya ng mas matagal-tagal ay baka hanap-hanapin ko na siya araw-araw.

seryoso nitong tugon habang nakatingin sa malayo. "Wala lang s'ya maalala Louren at tiyak ako, oras na may makita o may malaman lang s'ya sa mga nangyari sa amin noon, maaring ma-trigger 'yung utak n'ya at bumalik na ulit sa normal ang memories n'ya," puno ng pag-asa kong sambit. "Mali ka." Napatingin ako agad sa kan'ya. "Anong ibig mong sabihin?"

Bigla akong kinabahan. And I'd remembered one thing... I'm one month delayed. Note: Salamat sa mga comment niyo. Love lots po.

Saglit ko pa rin siyang pinagmasdan habang nanliliit ang mga mata at mukhang naramdaman niya 'yon kaya sinulyapan niya pa ako ulit. "Why? What's the problem?" Tamad akong bumaling sa labas ng bintana at bumuntong-hininga. Hindi pa nga yata ako magaling. Hindi ko kasi matandaan na nilagay ko sa block list ang numero ng pamilya ni Sandler. "I remember some memories now, but is it possible that there's an occurrence that I still can't remember?" "There's a possibility since hindi pa naman talaga matagal no'ng huli kang naoperahan. Katulad ng sabi ko sa'yo noon, it may time time. Maybe months... or years."

“𝑅𝑒𝑚𝑒𝑚𝑏𝑒𝑟 𝑠𝑜𝑛, 𝐼’𝑚 𝑠𝑡𝑖𝑙𝑙 𝑠𝑖𝑐𝑘 𝑎𝑛𝑑 𝑦𝑜𝑢 𝑘𝑛𝑜𝑤 ℎ𝑜𝑤 𝑦𝑜𝑢 𝑚𝑎𝑘𝑒 𝑚𝑒 𝑜𝑘𝑎𝑦.” 𝑃𝑎𝑟𝑎 𝑖𝑡𝑜𝑛𝑔 𝑛𝑎𝑔𝑏𝑎𝑏𝑎𝑛𝑡𝑎 𝑠𝑎 𝑏𝑎𝑤𝑎𝑡 𝑘𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑛𝑔 𝑏𝑖�