Dalawampu't Isa の小説・ストーリー

JOSEN Kung may pinakaayaw man si Josen De Leon, iyon ay ang salitang 'abala'. Abala ang ginawang pagnanakaw ni Miranda Isle sa kanilang mansyon—ni hindi ito naisalba ang sarili palabas. Napakahinang nilalang. Abala rin ang pinsan nitong si David Isle na ngayo'y posibleng nabuko na ni Matteo.

Talaga bang handa na siyang bumitaw nang gano’n kadali? “Adam, ikaw ang pinakamalupit na taong nakilala ko,” ani Ismael, habang nakatitig sa kanya ng matalim. “Sampung milyon. Tawagan mo ako agad,” dagdag pa nito. Nakaramdam ng pagkasuklam si Ismael nang makita ang dalawang magkayakap. Umalis siyang malamig ang ekspresyon, bahagyang umiiling.

mahinang sabi niya, “may nangyari sa isang compound sa Davao.” Biglang sumikip ang dibdib niya. Davao. “Isang sunog,” dagdag niya. Nanlalamig ang kamay ni Isabella. “Hindi…” Pero bago pa siya makatanggi, may mga imahe na biglang sumabog sa isip niya— Usok. Sigaw. Isang kamay na humihila sa kanya. Isang batang lalaki na nakatayo sa gitna ng apoy, ayaw siyang iwan.

Isa, dalawa, tatlo. Nang bumagal na ang kanyang pulso, saka siya lumabas ng kuwarto. Tahimik sa pasilyo. Nakabukas naman ang dalawang mahahabang fluorescent lamp sa kisame pero bakit gano'n? Tila may mga bahagi pa rin ang hindi naaabot ng liwanag nito.

Isa, dalawa—tila isang tawag na hindi maaaring ipagwalang-bahala! Beatrice: !!! Sino ang tumatawag sa ganitong oras?!

Aniko. Isang oras ang layo nito sa bahay namin pero kapag mag-helicopter ay ilang minuto lang. Ang Isla El Vara ay isa sa mga sikat na Isla dito. Sikat na isla para sa mga mayayaman. Bumaba ang tingin ko kay Damon na hawak-hawak nito ang damit ko. Hindi ko mapigilang mapamura sa isip ng nakita ko ang strap ng bra ko na nakabitin. Dali-dali ko naman itong kunuha sa kamay niya kaya napatingin kaagad siya sa 'kin.

Dos lamang ang pero na meron sa bulsa niya at dalawang minuto lang ito kaya hindi na siya nag-aksaya ng panahon at gumawa ng sulat para sa kaniyang ama. “Good evening, Daddy. Ako po si Issa, anak po ako ni Isabella. Hindi ko po alam kung kilala niyo si mommy pero nasa panganib po ang buhay niya. Kinuha po siya ng mga armadong lalaki. Ang sabi ni mommy hindi pa siyang hand ana ipakilala ka pero dahil sa mabilis na pangyayari ay itinago niya ako at sinabing hanapin ka. Takot na takot na po ako daddy, nasaan ka na po? Nandito po ako malapit sa Burnham Park.”

Namumutla. At ang dating tindig na puno ng kumpiyansa—tila napalitan ng katahimikang may bahid ng pagod. Napatda si Ismael. “D-Divina…” mahina nitong sambit. May kung anong dumaan sa kanyang mga mata— isang damdaming hindi niya agad naitago. Pag-aalala. Awa. O… pananabik? At iyon—ay hindi nakaligtas kay Cassandra.

Napakaikli ng suot nitong short na nagmukhang panty na nga. Napalunok siya ng laway dahil nakabukaka pa matulog ang dalaga. Bakat na bakat ang matambok nitong pukí. Nag-init ang katawan ni Maximus. Pinatay niya ang ilaw sa sala kaya naman nating madilim. Dahan-dahan siyang lumapit kay Isabella. Ang ilaw mula sa labas ng bahay ang nagbigay ng kaunting ilaw sa sala kaya naaaninag niya ang dalaga. Pinagmasdan niya ang katawan ng dalaga. Hindi maipagkakailang titigasan talaga siya sa ganda ng katawan ni Isabella.

Maaari siyang magalit, mapahiya, at masaktan, ngunit hindi siya maaaring maging padalos-dalos. Nahuli ni Lucas ang kaniyang kamay. Hinawakan niya iyon, idiniin ang mainit niyang palad sa kaniyang mukha. Ang mga mata nito ay puno ng lambing na tila kayang tunawin siya. Ang lambing na iyon ay halos mas mapanganib pa kaysa sa pamimilit nito. Pinilit ni Isla na pakalmahin ang sarili. “Kailan ka aalis? May sarili kang kuwarto, hindi ba?”