Despair In Tagalog Novels & Stories

“That man who shot me plans to kidnap you.” “A-Aniko, hindi ko maintindihan,” pagsusumamo ni Aster. Pighati, kalungkutan, pagkawala ng pag-asa. Iyan ang ilan sa mga emosyong umiikot sa sistema ni Aster, para bang ang kaniyang katawan ay inaagos ng malakas na ragasa ng tubig at hindi niya alam kung paano makaalis doon.

gigil kong tanong. Hindi maitatangging alam n'ya kung ano ba talaga ako kaya mas dumoble ang kaba sa aking dibdib, halo-halo na ang nararamdaman ko at mas nakakadagdag 'yon sa akin kung bakit hindi ako makapag-isip ng tamang gagawin. "Sa oras ba na maipakilala ko ang sarili ko ay hahayaan mo akong tulungan ka?"

Dagdag na rito ang aking mga masasakit na salitang ibinabato kay Troy. "I trusted in you Troy. I gave my heart, body and soul to you but you betrayed me. Wala na akong naitirang pagmamahal sa sarili ko dahil sa ibinuhos kong lahat sa iyo. Alam mo ba kung ano ka sakit ang pinadama mo sa akin? Alam mo ba kung ano ka sakit ang iniwan mo at idinulot mo sa aking puso?! You shit!" Habang inilalabas ko ang lahat ng gusto kung sabihin kay Troy kahit sa pamamagitan lang sa pagharap sa salamin.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

tinatrabaho destino gawain ginagawa hanapbuhay empleo mapapasukan tungkulin magtrabaho nang hindi panayshe screamed, not minding the surprise stare gave her. Mabilis niyang tinawagan ang kanyang kapatid upang ibalita sa kanya ang magandang balita, ito ang simula ng isang bagay na maganda para sa kanya at sa kanyang kapatid, ngunit may isang bagay na patuloy na humihila sa sulok ng kanyang puso na mabilis niyang inalis.

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

Sinampal niya ito ng paulit-ulit hanggang sa sumakit ang kanyang palad. "Huwag na huwag kang magpapakita sa akin kahit kailan. At baka ikaw ang gagawin kong pamasahe papunting bilibid!" she cursed him so bad that she wished he would die slowly in great pain. Bitter na kung bitter!

Desperada ako, desperada akong makuha siya. Napaluhod ako dahil sa sobrang sakit, sobrang sakit sa dibdib. Nangako ako sa sarili ko na gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para bumalik kami sa dati. Kahit na malabo iyong nangyari. Pinunasan ko ang luha kon ng palad ko. “I will never give up! You're mine!”

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."