Fault In Our Stars Book นิยาย & เรื่องราว

Ngunit tila sadyang sinusubukan ang katatagan at pagmamahalan nila sa isa’t isa. Ang buong akala niya ay maitatago niya ng lubusan ang sikrito niya. Ngunit nagkamali siya, dumagdag pa itong si Celine sa problema niya. Mas lalong sumasakit ang ulo niya at hindi makapag-isip ng maayos. Mas minabuti niya na lamang na lunurin ang kanyang sarili sa alak.

Gayunpaman, sumulat pa din ako. -Star, Alam kong may chance na hindi ka na nga susulat pa. Pero wala akong masabihan ng lungkot ko. I have a friend who is very important to me. Pero like Zio she also have an illness, pero walang lunas. At hindi ko alam kung saan ako tatakbo. Star, ikaw lang ang nasasabihan ki ng problema pero tulad ni Zio nawala ka din na parang bula. And I know that it is my fault. Kasalanan ko naman eh. Pero naiintindihan kita. Hindi mo man sagutin ang sulat ko. Hayaan mo sana akong ilabas ang lahat ng sakit na nararamdaman ko sa sulat.

"Hm, if my guesstimate is right, we will live until we are 90." "Kung hindi kukunin ng demon ang blood nating dalawa." With that being said, we jumped on the bed at sabay kaming nagtakip ng kumot. "l really regret reading the book." Bulong ni Jalscha, nagmulat ako ng mata at nakita ko na mataman sivang nag-iisip, his lips were pursed and jaw tightened. "Sorry.. It was I that made you curious about the universe." "Yeah. It was your fault. I fell inlove with the universe because apparently, you were a part of it."

Ipinikit ko ang mga mata dahil sa tumitinding sakit ng ulo. "Nagsinungaling ako sa kaniya. Ipinalabas ko na tayo na noon. Naniwala naman siya. Naging magkaibigan na tayo bago pa dumating sa Sta. Barbara si Femella. Ako iyong nauna kaya hindi ko matanggap na mas nauna mo pa siyang magustuhan kasya sa akin. Nagpanggap pa akong hindi na menor de edad para lang patulan mo. Ang sabi mo gusto mo siya kaya gumawa ako ng paraan para hindi ka muna makapagtapat sa kaniya. Sinabi ko iyon para siya na mismo ang lumayo sa iyo. I'm sorry, Maverick. Bata pa ako nun kaya hindi ko pa talaga alam ang mga consequences. I'm sorry."

Hindi ko alam kung bakit hanggang sa dulo, dadalhin ko parin ang bitbit at pait ng kahapon. Akala ko muling magbubukas ang kwento para sa amin ni Cara. Bagong kwento at libro na mamahalin ng lahat at ng karamihan, pero nagkamali na naman ako. Hanggang kailan ba ako magkakamali? Hanggang ba ako mapupunta sa mga maling akala? Bakit paulit-ulit akong hinahayaan na dalhin sa sakit na ayaw ko ng balikan at maramdaman pa?

"Nothing, I just want everybody to be safe." Tumango na ang lahat at bumaling sa television nang inilagay na ni Diana yung CD, entitled 'The Fault in the Stars'. I like movies. Actually, I really love them. But this time, I just couldn't help but stare blankly; there was something inside of my brain that made me distracted the whole time. I don't know because when Wencie and my eyes met earlier, there was something that I didn't know how to explain.

Nagkita sila kaagad kinabukasan sa Town mall at nagpunta sa Starbuck kung saan ipinagpatuloy nila ang kanilang naudlot na pag-uusap. Sinariwa ni Scott ang saya ng kahapon at hindi nito maiwasang ipagkumpara ang sarili niya sa kanyang kaibigan. "Naalala mo pa ba noong bagong lipat pa lang kayo tapos naglaro tayo ng patintero. Nangako pa nga ako na poprotektahan kita pagkatapos nating manalo, tapos ngayon, hindi ako makapaniwala na ang layo na ng narating mo Kendall. Samantalang ako, problemado sa pang tuition ko sa school!"

"Usapan namin ni Athena na magkikita kami sa room na iyon para sa sorpresa ko sa kanya at dahil sa kalasingan ay hindi ko na check ang text messages sa cellphone ko. This morning ko lang nabasa na humihingi siya ng sorry dahil hindi siya nakarating and that moment all the things that I've done last night is clearly back into my mind. I'm so upset thats why I shouted and say all the bad words to you. I'm so sorry for being stup*d this morning. I'm so sorrybfoe blaming you, I know that as a man I have the responsibility to checked the lady beside me." "The damage has been done. Wala nanaman tayong magagawa at tama ka naman ako ang nagkamali ng pasok ng kwarto dahil sa sobrang takot na nararamd

"Fault in Our Stars." Nalingon ako ulit sa gawi niya, parehong ekspresyon oa rin ang nakapinta sa kaniyang mukha. Bakit ang bigla siyang lumungkot, o para bang nawalan ng gana? Kung makabungisngis siya kanina ay parang wala ng bukas, pero ngayon ay tila may dinadala siyang problema? Sadyang moody lang ba siya o Bipolar? Hindi ko mapuna kung kailan magbabago ang mood niya.

“Pero hindi pa ito ang tamang panahon. May mga bagay na dapat mong tuklasin sa sarili mong oras.” Tumagal ang gabi na puno ng halakhakan, lihim na sulyap, at mga katahimikang hindi nakakailang. At sa bawat minuto, ramdam ni Elena na unti-unti siyang natatangay. Hindi ito tulad ng mga kwento sa libro o pelikula—totoo, masakit, at nakakakaba. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may halong matamis na kilig na hindi niya maitatanggi.