Novel & Cerita Forgotten In Tagalog

Magsasalita na sana ako nang maunahan niya 'ko. "You already had the memory of your family somehow. Even Tobi. Sabi mo kanina naalala mo na din siya dati pero hindi mo lang agad natandaan. But... how about me?? Okay lang sana eh. Pero sa lahat ng sinabi mong naalala mo, bakit masyado ka atang masaya nang banggitin mo ang babaeng 'yon? Ganun mo ba talaga 'ko gustong kalimutan since that day??" inis niyang tanong pero mas nangingibabaw ang lungkot sa boses niya.

X ---- Forgotten I groaned when I lost my balance and fell on a hard surface. Hindi ko na ininda ang sakit na dulot ng mga galos ko sa kamay at binti. Kaagad akong tumayo at inilibot ang paningin sa paligid kung saan ako napadpad. Ang mga matatayog na puno na unti-unting binabalot ng dilim ang aking nakita. Wala akong ibang maramdaman kundi ang takot at pangamba. Biglang nawala sa isipan ko kung ano ang dapat gawin.

Kabanata 20: 'Sleep Less' I can only say one thing! Wtf! I didn't even think of that! It turned out to be his house. I never really thought of that! I totally forgot about it! they really literally disappeared from my mind. Bakit ba bigla ko na lang nakakalimutan, o baka sadyang inaasahan ng utak ko na akin na itong bahya na kaya naman kahit ang bagay na iyon ay tuluyan ng nawala sa isip ko.

lucalucas: ahh oo nga pala tunay na anak ni tito sevi 'yong mga manok kesa sayo hahahaha utak sebo: lul! "Feeling ko may nakalimutan ako..." Hinahampas-hampas ko ng mahina ang cellphone ko sa aking palad at pilit iniisip kung ano ba 'yong nakalimutan ko. Hanggang sa nakikita ko sa t*****r 'yong hashtag na feb-ibig. "Tangina, nakalimutan ko batiin si salem! kaya pala nagtatantrums 'yong isang 'yon. Hays!"

Hindi rin magtatagal ay babalik na ako ng Manila upang magsimula nang wala na siya sa aking mga plano. Aminado akong mahal na mahal ko pa rin siya kahit may iba na ito. Hanggang nakaraan na lang talaga siguro ang kapalaran naming dalawa but she'll forever be the most beautiful memory I've ever had. Oo nga’t sumama siya sa iba pero kasalanan ko rin naman kung bakit siya nawala, so ito na nga siguro ang karma ko dahil sinaktan ko siya.

"Ibig sabihin nito, alam ko na ngayon kung ano ang lalabanan ko." Sa isang iglap, gumuho ang kadena. Natunaw ito na parang yelo sa ilalim ng araw. Ang Forgotten ay humagulgol nang napakalakas na tila mapupunit ang hangin, at ang buong paligid ay nagsimulang manginig at maglaho.

Hindi n'ya dapat bigyan ng ibang kahulugan iyon. "Can you forgive me?" pangungulit ni Noelle sa kanya. "I never thought that you have sinned against me. I have lost the memories of the past dahil kailangan. Nandito ako para sa anak ko. Iyon ang laman ng isipan ko. I don't live in the past kaya wala kang dapat ihingi ng tawad. Okay naman ang nangyari sa buhay ko, actually what happened to me was unplanned and a blessing," makahulugan na sabi ni Xian.

"Mommy! Daddy! Kuya!" Napabalikwas ako sa aking kinahihigaan. Pawisan at habol ang hininga. Isang masamang panaginip mula sa nakaraan. Napabalikwas at napahawak ako sa aking dibdib at napapikit. "Ganyan ba talaga ang mga tao? Sobra-sobra kung matulog?" "Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala na isa siyang tao."

Nanigas ito. "give it up kiel, it's hard to forget everything. Kong pwede lang untugin ang ulo ko sa pader para makalimutan ko lang.." hinawakan ko ang kamay bago ko pinag siklop

My heart felt more lightly, parang nawala yung nakapatong na mabigat. It's time to forget and forgive. ~*~