I Thought My Time Was Up 65 นิยาย & เรื่องราว

Hindi naman mabigat ang trabaho. Mas marami pa nga ang pahinga namin kaysa sa oras ng trabaho. Tulad na lang ngayon. Ang bilis ng oras. Hindi ko man lang na malayan na hapon na pala. Nagpaalam na rin sa akin ni Nica na uuwi na siya. Sabay kaming umalis na dalawa. Pupunta rin kasi ako sa palengke para mamalengke dahil wala ng stocks sa ref ko. Kailangan ko na rin bumili ng mga prutas at gulay.

Lalapitan ko sana sila pero naisipan kong huwag nang sirain ang moment nila. Dumeretso na akong parking lot at pumunta sa usapan namin ni Mommy. ... "6:57 PM palang kaya I won't consider myself as late.." sabi ko sa kanya pag-upo ko. "Wala naman akong sinabi na late ka Kevin."

Tinatapat pa nito ito malapit sa mukha ko. “Bangon na!” “Five minutes pa!” “Ang tanda mo na nagsasabi ka pa rin ng five minutes? Tumayo ka na!” Napapikit ako at biglang bumangon. Masama ang tingin na ipinukol ko rito. “Ang tanda mo na rin para mangbulabog ng ganitong oras!” Tumingin ako sa alarm clock sa side bed table ko. Nakaturo ang maliit na kamay nito sa number six at ang malaki sa number 12.

Hindi mahalaga ang bila-bila na 'yan. Lumabas na ako ng kwarto pagkatapos kong magpatuyo ng buhok. Time check, 8:45. 64 hours, 15 minutes and 20 seconds remaining before my time ends. Sana maextend ang oras o kaya sana tumigil ang oras para sakin. Napasinghap ako ng malalim at habang bumababa ng hagdan, pinapadulas ko ang aking kamay sa madulas na hawakan nito. Tahimik ang buong bahay, dadalawa lang kasi kaming andito. Si inay Tessie nasa pagbakasyon, si Anthea naman nakana Denstah kaya ang tahimik at ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog na nagmumula sa tv. Sumilip ako sa kusina.. nagluluto siya.

Sabi pa ni tita, habang sapo-sapo ang noo niya. "Hays, anong oras na, 1:05 na." Saad ni Tyron. "Ayan, wala na tayong oras! Kasi naman, takbo-takbo pa! Aahitan lang eh!" Sermon la ni jennifer, kaya napasimangot ako. "Kung tanggalin ko kaya 'yang kilay mo, ha?" Pananakot ko kay espren, pero hindi talaga siya nagpapatalo.

But I hope the meeting goes well, para naman hindi rin sayang ang oras ko sa pagpunta ko ro'n. I started to move when 5 p.m. came. I arrived at the meeting place at 6:54 p.m., and at exactly 7 p.m., Mr. Arevalo arrived with his secretary. Thankfully, the meeting went well. Our meeting ended at 9:55 p.m. I was smiling ear to ear while shaking hands with Mr. Arevalo, and my smile didn't disappear while I was driving. Dang, my heart is racing excitedly! I hope Aiden is still awake.

Kinusot ko naman ang aking mga mata, at napahikab na lamang, dahil medyo nakararamdam pa rin ako ng antok. “Anong oras na ba?” “Six in the evening,” sagot nito, gamit ang kaniyang kalmadong boses. Napaawang naman ang aking bibig sa kaniyang sinabi, dahil parang napahaba yata ang idlip ko. Medyo nababahala pa nga ako kung makatutulog pa ako mamayang gabi, eh. “What? Kailan pa natapos ang meeting mo?”

Kailangan ko nang makita ang mga anak ko para hindi ako mairita. Pagtingin ko sa oras, 4:58 PM na. Na-shutdown ko na rin ang computer ko kaya nakatitig lang ako sa phone ko habang hinihintay na mag-5 PM. At nang saktong 5 PM na nga, napairap na lang ako. Ang tagal ng oras! Bakit ko pa kasi ‘yon binantayan? ‘Yung 2 minutes parang naging 2 hours. Tatayo na sana ako nang may pumasok na message sa Viber ko.

Walang sumisilip na liwanag mula roon kaya hindi na ako sure sa oras. Hinanap ko ang orasan na nakasabit sa wall. Napabalikwas ako ng mahanap ito ng aking paningin. Nanlaki ang mga mata ko at literal na nagising ng tuloyan ang diwa at katawang lupa ko. What the fuck. It's already 6:25 in the evening holly cow.

Kaya wala din pala talaga akong oras para samahan si Julius. Pero natapos ko na gawin yung ginagawa ko hindi parin sila bumabalik. Madilim na rin sa labas… mailaw. Napakaganda ng tanawin sa silid na’to, kitang-kita ang boung lungsod. Napatitig ako sa orasan… Six-twenty-two. Walong minuto na lang… Pupuntahan ko na sana sila ng bumukas ang pinto…