Inbetween Mga Nobela at Kwento

Kapag nangank na kami ay doon pa lamang kami pwedeng pumasok sa klase ng face-to-face. Si Britney ang palagi kong katabing matulog sa aking kwarto. Gusto niyang alagaan ako hanggang sa manganak. Nahihiya na nga ako dahil minsan na lang siyang pumapasok sa kaniyang opisina. Simula rin kasi nang na-link si Britney sa lalaking modelo ay naging madalang na rin ang pag-alis niya sa bahay. Palagi niyang inuutosan ang kaniyang sekretarya na ihatid sa bahay ang mga kailangan niyang dokumento. Minsan nga tinatanong ko si Mira kung hindi ba siya napapagod sa inuutos ng aking kapatid. Naawa ako sa kaniya dahil araw-araw siyang pumupunta sa bahay para ihatid ang mga kailangan ni Britney. Dito na rin kas

Tinulungan ako ni Lykia sa pag design ng Condo ko. Nakatingin lang ako kay Arah rito nakasandal ako sa may dingding habang ito naman ay nakaupo habang nanunuod ng palabas. Nakapambatang upo ito habang yakap ang popcorn na hawak. Kumunut bigla ang noo ko ng mapansin ang pagtaba niya. Buntis ba ‘to? Umupo ako sa tabi niya. Sakto namang sinunggaban niya bigla ang pisnge ko. Pinisil-pisil.

I blinked before nodding. "Well, I have DID." "Ma'am? What’s that?" I laughed softly. "DID, it’s a condition where a person has different personalities. Like me, I have two other personalities. The other one is violent, I can hurt people even if I don't want to. The other one is going crazy. If Devie hurt someone else, Janna hurt herself. We look like different people, but in one body." "I-Isn't that hard ma'am? If we are, I mean, if I'm the only one or the only thing I'm thinking about is my own behavior, it's hard. How can there be two personalities." I smiled sadly.

Pagkalabas ko ng lagusan ay maingat akong tumakbo sa likod ng malalaking baging upang tawin ang kambal na talon. Nasa kabilang bahagi ng bundok ang sinasabing lugar na pinagdalhan ni Genevieve sa sako na dala-dala niya. Kung iisiping mabuti, hindi niya agad madadala ang katawan sa kabilang bahagi ng bundok. Nakita ko siyang sinaksak ang batang babae sa kweba, isang milya ang layo sa lumang bahay na pinaglalaruan ko nung bata pa ako. Kung susumahin, limampong milya ang layo ng kuweba mula sa lugar na sinasabi ni Bibo. Hindi ba imposible niyang mailipat ang katawan sa loob ng limang na oras? Kailangan kong malaman kung paano niya iyon nagawa.

“I’m sorry… I’m so sorry…” Halos sampung minuto ring umiyak si Alice bago siya unti-unting kumalma, napalitan ng mahihinang hikbi ang kanyang pag-iyak. Matiyagang hinintay ni Zedhryx na bumalik ang kanyang paghinga sa normal, hindi gumagalaw upang hindi siya lalo pang magulat.

Nagpapakita ang dimple ko kahit sa very light kong ngiti, papansin rin eh, no? Kapag ngumiti ako hindi lang dimples ko ang nakikita, pati narin itong bunny teeth ko. Oo, para akong bunny. Noon, ito talaga ang dahilan kung bakit nahihiya akong ngumiti, pero kalaunan ang dami na ang nagsasabing cute naman. Mabuti nalang talaga at maayos ang pagkakadikit dikit nitong ngipin ko. Kung nagkataon na may maliliit na spaces pato sa pagitan tiyak hindi lang akong bunny, kundi bunny na pating pa!

[Elle Alvarez] May naririnig akong ingay. Kinapa ko ang ibabaw ng side table ko at nahawakan ko ang alarm clock na siyang pinaniniwalaan kong kanina pa nag-iingay at umi-istorbo sa tulog ko. Dahil sa inis, wala sa sarili ko itong naibato. I heard it broke and fell. I felt bliss when it stopped ringing so I continued my sleep.

Buti nalang medyo marami rin ang bumuli sa paninda ko, hindi na muna ako mag sasideline dahil masakit talaga katawan ko, baka mawalan na ako ng malay nito dahil sa pagod. Habang nililigpit ko ang mga icebox ay may narinig na naman akong pamilyar na boses. I looked at the person who own that voice and saw a stunning Brittany. Parang mawawalan na talaga ako ng malay dahil sa mga pangyayari nato.

Doon, nakatago sa ilalim ng isang painting ng isang unfinished bridge, ang kanyang vault. Nanginginig ang mga daliri ko habang tina-type ang code. 0-9-1-2. Ang birthday ni Kaleb. CLICK. Bumukas ang pinto ng vault. Sa loob, nakapatong ang isang makapal na Red Folder. Kinuha ko ito at naupo sa kanyang upuan. Sa bawat pagbukas ko ng pahina, parang may kung anong sumasabog sa loob ng dibdib ko.

sabi ko sa isip ko na may alanganin na ngiti pa sabay sa pagsara ng pinto ng elevator. Matagal pa bago dumating yung isang elevator, at malapit na ako ma-late. Kaya sinubukan kong maghanap ng ibang daanan. Dumaan ako sa fire exit. Oo hay nako, tama kayo ng iniisip, gumamit ako ng hagdan. Nasa fift floor palang ako hindi kinaya ng paa ko yung heels kaya ang ginawa ko ay tinanggal ko ito, buhat buhat ko kasamang bag konat brown envelop. "Ganito ba lagi? Kailan ba matatapos ang mga ganitong bagay?" Napabuntong hininga ako ulit.