Novel & Cerita Maikling Kwentong Bayan

Chapter 6 Warning: SPG! Kinabukasan maaga akong bumangon para gisingin ang mag-ama ko. Bagsak ang katawan namin pag-uwi ng bahay kahapon, at kahit gusto ko pa humiga na lang buong araw ay hindi pwede. Bi-byahe pa kami papuntang batangas dahil doon gaganapin ang kaarawan. Ilang oras din iyon kaya mas mabuting maaga kaming umalis. Ngunit sa hirap gisingin ng mag-ama ko paniguradong anong oras na kami makakarating.

“Sasabihin ko na may malaki akong utang na loob sa iyo, at dahil sayo naligtas ang buhay ko, Binibini” Muli kaming naglakad sa gitna ng kagubatan. Lagpas tanghali ng makarating kami sa aking lupain na tinitirhan. Nang makita ako ng isang bata na paparating ay agad siyang tumakbo at nagsisigaw, “Bumalik na si Palan-taw! Bumalik na si Palan-taw!” inulit-ulit niya yun hanggang sa malibot niya ang lahat ng bahay kubo. Ilang saglit lang ay nagsilabasan na ang mga tao. Hindi ko alam kung tuwa ba o pagkadismaya ang nakikita ko sa kanilang mga mata. Marahil natutuwa sila dahil ako ay nakabalik, pero may pagkadismaya at gulat ng makita nilang may kasama akong isang Binibini.

"Bakit excited ka na bang makita na maghirap ako ng tuluyan? Baka nakakalimutan mo ako nagbibigay ng allowance mo!" "K-kuya! Sandali! Di ako makahinga!" Pag-aangal ni Macoy habang tinatapik ang braso ng kuya niya. Agad din namang binitawan ni Kiba ang kapatid dahilan para makahinga ng maluwag si Macoy.

sagot ko. --- Paglabas ng simbahan, may rice shower. Pero hindi bigas. Petals. “Wala nang bigas, sayang,” biro ni Mama. “Wala nang sakitan, Nay. Petals na lang,” sagot ni Luke. Picture taking muna. Kami apat. “One, two, three… Family!” Ngiti namin, totoo lahat. Walang pilit. “Luke, gutom na mga bata,” sabi ko.

kantyaw ng isa pa. Nagtawanan ang mga bata. “Ayoko na pa lang maging kaibigan ka. I will never become friends with someone who doesn’t have a mommy.” Sa pangunguna ni Kylie, inasar-asar nila si Rowan. “Walang mommy! Walang mommy!” “May daddy naman ako,” bawing aniya. “Wala ka pa ring mommy! Walang mommy! Kawawa! Kawawa! Walang mommy!” Napakuyom ang maliit na mga kamao ni Rowan, pinipigilan niyang magalit pero nasasaktan siya sa paulit-ulit nilang pagsabi na wala siyang mommy.

Still affects me more than it should. “Seb.” “Inom dito.” Isa. “Inom diyan.” Dalawa. “Nagtatrabaho nang walang tulog.” Tatlo. “Hindi natutulog.” Apat. “Laging tulala.” Lima. “Late kumain.” Anim. “Or hindi na talaga kumakain.” Pito. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang mabigat na batong isa-isang ibinabato sa akin.

Kabanata 206 Iniunat ni Bailey ang maliit niyang kamay, pilit na humihingi ng tulong. Naalala niyang may allergy medicine siya. Palaging inilalagay iyon ng mommy niya sa maliit niyang backpack. Pero sa malas, nasa kamay ni Kai ang bag. Natigilan si Clint nang isang segundo. Pagkatapos ay bigla niyang naunawaan ang nangyayari.

asar-talong saad ni 'Payat' saka nito inangat ang manipis na kamao at inambahang susuntukin si 'Tisoy Baboy'. “Anong nangyayari dito?” malumanay pero mariing saad nang isang boses babae na nanggaling sa likuran ng mga batang nambubully. Sabay-sabay na napalingon ang apat na batang kasama ni ‘Payat’ sa pinanggalingan nang boses, samantalang ang kamao ni 'Payat' ay nabitin sa ere at hindi naituloy ang pagsuntok sana kay 'Tisoy Baboy'. Nakapikit naman na ang mestisong-chubby na bata at naka-cross ang dalawang malamang mga braso sa harapan ng kanyang mukha upang sanggahin sana ang suntok ni 'Payat'. Samantalang ang batang babaeng tinawag na Kikay ay patuloy pa rin sa pag-iyak habang nakahalukip

Sa paaralan, tiniis ng Asignatura ang bawat kahihiyan na maaaring harapin ng isang mahirap, itinakdang estudyante. Pinagtatawanan siya ng mga rowdy boys, na tinatawag siyang "child bride." Nagbulungan ang mga babae sa likod niya. Isang buwan sa paaralan, nakuha ng Subject One ang kanyang unang regla. Hindi handa at nahihiya, buong pasasalamat niyang tinanggap ang isang maliit na pakete ng mga sanitary pad mula sa isang guro. Maingat na sinusunod ang mga tagubilin, pinapalitan niya ang mga ito bawat ilang oras, ngunit naubos ang pakete bago matapos ang linggo. Nang humingi siya ng tulong sa kanyang ina, inabutan siya ng isang rolyo ng toilet paper.

Instinktibong yumuko si Maliya para alalayan ang bata, nakatitig sa maliit na mukhang napakalapit sa kanya. Ang mga mata ni Maureen ay malinaw at dalisay—parang mga itim na hiyas, puno ng buhay at init. Sa isang sandali, hindi nakagalaw si Maliya. Napakalakas ng kabog ng kanyang dibdib. Wala siyang ibang naririnig kundi ang malambing na boses ng bata. “Pretty Auntie, my name is Maureen. What’s your name po?”