Novel & Cerita Maybe We Got Lost In Translation

Ang sasaya ring kasama ang pamilya ni Kuki. “Iliana,” sabi ng isang tito, “you take care of Kuki, ah?” Napatawa ako. “Yeah, of course po,” mabilis kong sagot. “Good answer,” sabi niya. Medyo nahihirapan ako minsan kapag may salita sila ng chinese na hindi ko ma-gets. Pero mabuti na lang at nandiyan si Mama Karina at Kuki, sila ang nagta-translate para ma-gets ko. Hindi nila ako hinayaan na ma-out-of-place.

Lagi niyang hawak ang cellphone noon habang sila ay nag-uusap at nire-record niya sa g****e translator ang lahat ng sinabi nito upang kanyang maintindihan. "You have to learn how to speak my language, don't depend on that g****e because sometimes the translation is not accurate." Nakasimangot ito na kinuha sa kanyang kamay ang cellphone. "Tsk, you finally speak English? You've given me a headache, Young Lady!" Napakamot sa ulo na wika niya, halos maghapon na silang nag-uusap mula nang magising ito pero ngayon lang ito nagsalita ng ganoon lengwahe.

Tumigil ako. Then I realized— he was just as lost as I was. Mas controlled lang siya. Mas magaling magtago. Pero pareho kaming nalunod. And maybe that was why we kept destroying ourselves for each other. Because no one else understood the damage. Tumalikod ako nang bahagya. Huminga nang malalim. “Maybe this is unhealthy.” “Obviously.” “Maybe we’re destroying each other.” “Definitely.” Napapikit ako.

“CAN I WEWE..YOU KNOW SIR AHH CR SIR. I NEED TO WEWE SIR BADLY SIR. I CANNOT TIIS NA SIR, NASA BUKANA NA SIR" Sabi ng dalaga hirap na hirap na siyang pigilang ang tawag ng kalikasan kanina pa un bago pa lumabas ang amo. Sabayan pa na hirap na hirap pa siyang sabihin inaatake siya kase ng nerbiyos. Dala marahil ng sitwasyun ay pinilit ni Trisha ang magsalita ng english kahit semplang ang iba ewan lang niya kung tama ang grammar at kung nagets ng amo niya na heto at nakakunot ang noo.

Wala akong alam na pwedeng isagot para sa sinabi sa ‘kin ni April. Sa loob ng isang taon naming napapatili rito ng anak ko, inaamin kong sobrang tahimik ng aming buhay at kahit papano ay nagagawa naming mag-survive despite the language barrier we encountered the very first time we arrived here. Nang una ay kailangan pa namin ng translator. Mabuti na lamang at madaling turuan ang anak ko kaya wala pang anim na buwan ay marunong na si Finn magsalita ng hapon.

mayamaya'y tanong niya sakin. "Ang ano? "Saan mo napulot kanina ang English mo?." Napatitig ako sa kanya saka ko lang napagtanto bakit nga pala ako napaaengles kanina mahirap tlaga magtago ng Identity kapag hindi naman gawain. "Sa tabi -tabi lang, dito yata sa eco bag mong may lamang ulam dagdagan mo pa ng tumalsik saking tubig lamig kasi napa-english tuloy ako ng wala sa oras."

Bagamat ay dismayado, natuwa ang kaniyang ina sa pagpili niya sa tama kahit na lumayo ang loob ng ama sa kanya, masama ang loob nito at hindi siya matanggap. Ng gabing iyon ay nakatanggap siya ng text message mula sa mama ni Gino, hinihikayat siya na muling sumama sa ibang bayan upang ituloy ang pagpapalaglag. Magkasama ang ina at si Reese na nagtungo sa harap ng bahay nina Gino, doon ay lumabas ang ina nito. Sinunog ng mama niya ang pera sa harap ng bahay.

Samantalang sumusulyap naman ako sa kaniya minsan. "Ano?" "Na walang magsasalita sa amin gamit ang Wikang Ingles para magkaintindihan kami lagi. Kapag naiisip ko iyon matapos naming maghiwalay... nasasabi ko nalang na isang malaking kalokohan ang napagkasunduan namin na iyon dahil parang hindi namin hinayaan ang sarili namin na magkaintindihan gamit ang Wikang Ingles. Kapag magkasama kami, walang nag-i-Ingles pero niloloko lang pala namin ang isa't isa. Sabay din pala kaming nagpapakahusay sa pagsasalita ng Ingles. Nagpapakahusay pero hindi magawang umamin sa isa't isa na niyayakap na namin ang Wikang Ingles. Kasabay ng pagsusumikap namin na maging mahusay sa pagsasalita gamit ang wikang nap

Lever Naglalakad kami ni Lossie papunta sa coffee shop na pinagtra-trabahuhan namin. Kakatapos lang ng isang minor subject namin at maaga rin nag-dismiss. "Ayos lang 'yun, madalas naman sa mga mayayaman ay mayroong arrange marriage para sa business nila," saad ni Lossie. Tahimik lang akong naglalakad at walang iniisip tungkol sa narinig namin na usapan no Youna at Joaquin. Ayoko na rin makigulo sa kanila dahil hindi ko naman iyon problema.

“I’ve spent my life chasing knowledge, ideas, and answers. But loving you, that’s the only thing I’ve ever been absolutely sure of. And I’m sure that I want to grow old with you. So, Kila Lorenze, will you make this official—forever, just us two?” Kila felt warmth bloom in her chest, the words wrapping around her like a comforting embrace. But just as she was about to respond, the world around her began to blur—colors dissolving, the man’s presence slipping away like sand through her fingers.