Mga Kwentong Tagalog Novels & Stories

Bulong nito sakanya "Saan ?" Nag tatakang tanong niya dito "Dun sa loob binyagan natin ang bahay" Natawa siya ng malakas sa sinabi nito Her innocent Juancho is not so innocent now.. "Sige sige.." Pag payag niya Mag kahawak ang kamay at parang mga batang nag tatakbo sila papasok sa loob ng bahay The end

pahabol pa nito saka tuluyang umakyat sa itaas. Nagkibit balikat na pinagpatuloy ko na lang ang agahan. SA isang makipot na daan ako lumiko. Medyo malayo ito sa bayan ng Vigan. Masukal at lubak lubak ang kalsada. Pawang talahib at malalaking't matatayog na puno ang nadadaanan ko sa gilid. Kinabahan na ako at tila kanina ko pa binaybay ang malubak na daang ito pero wala pa rin akong natanaw kahit na ni-isang bahay.

Ito ay may dugong Pilipino at Astralyano. Pinili niya ito on the last minute upang maging bida sa gagawing drama series,knowing na marunong itong mag-tagalog since half of the dialogues in the script is in Tagalog. “I’m so glad to know na nagustuhan mo ang gawa ko,Miss Lisbon.” ang nahihiyang sagot ni Serena.

Alam kong merong nangyari dahil yun ang kwenento niya. “Noong araw na yun, yun yung araw na pinaslang silang dalawa. Pinaslang ang dalawang natitira na lang sa buhay ko.” malungkot niyang kwento. I knew it, may nangyari nga. Nagluluksa pa lang sila sa pagkawala ng kanilang Ina pero pinatay na rin ang kaniyang Ama at Kuya. Pinaslang? Ibig sabihin sinadya. Anong pamilya ba meron ka? Para maranasan mo ang mga ganyang pangyayari sa buhay? “Masasabi ko ng perfect family kami pero hindi ko akalain na biglang magbabago ang lahat sa isang iglap lang. Nabantayan ako ng mga guwardiya namin dahil yun ang utos ni Ama at ni Kuya ng bigla kaming sugurin ng mga lalaking nakamask ng itim. Sinubukan nilang m

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Sabi ni Dan. Nanatili kaming lahat na nakatingin kay Tata Dodong. Hinihintay na simulan niya ang kwento. "Ang mahabang kwento ay gagawin ko na lang na maikli." Pagsisimula nito. "Alam niyo ba, nung una, ang pangit ng simula namin? May mga bagay na gusto kong sabihin sa inyo pero alam kong hindi niyo kayang paniwalaan dahil pati ako nung una'y hindi rin makapaniwala. Nung nangyari nga sa akin yon, napasabi ako na 'Bakit ako pa?' pero sa huli, parang mas pinili ko na maging ganoon na lamang habambuhay."

Blah. Naupo na lang siya sa harap ng mesa at nagsalin ng tubig sa baso at hindi na inintindi si Migo. Mabait naman si Migo kaya nga hindi rin maitaboy ng Tita at Papa niya per yun nga lang feeling close ito sa kanya at minsan pakiramdam niya feeling nito ito ang tatay ng ipinagbubuntis niya. Minsan na rin siya nitong inalok na pananagutan raw siya nito na amalaks niya lang na tinawanan saka sinabi ditong kasal siya.

Tanong ko "Itong colored book, 85 ang isa neng." Saad ni Manong dahil namimili si Kira sa mga story book na may kulay. Itong batang to talaga, ayaw niya sa mga story book na pangit tignan. Kahit sa mga papel, ayaw niya yung brand sa papel na medyo dirty white ang kulay, gusto niya yung makapal tas sobrang puti. Tsk tsk, manang mana sa akin. Lol. "Oh pili ka isa, Kira. Isa lang ha, walang pera si Ate." Paalala ko sakanya.

Nag e-english? “Enough, do make yourself at home and settle to one of the vacant seat, Ms. Feliciano,” sabi nya, kaya tumango ako at umupo sa bakanteng upuan sa medyo dulo, “And you Ms. Madrigal, how many times do I have to tell you that we have a dress code? Pupunta ka bas a bar at nakasuot ka pa ng crop top at ripped jeans? Nasaan ang uniform mo?”