Mga Tao นิยาย & เรื่องราว

Tumango naman dito si Darryl. Dito na nagpatuloy sa pagsasalita si Master Franklin. “Magaling kung ganoon. Dapat mong malaman na hindi lang limitado sa Nine Mainlands at Roland Continent ang mundo ng mga tao, marami pang ibang mundo ng mga tao sa paligid pero hindi ito konektado sa isa’t isa. Pinaghiwahiwalay sila ng Godly Region gamit ang chaotic void.”

tinignan ko ang relo ko, tsaka umikot ng tingin. “Hmm, tambay muna tayo, hintayin natin mag open lahat ng rides, para makarami tayo, tapos hindi bitin,” Umupo kami sa bench na may nakatayo na matayog na puno, nakatingin sa mga naglalakad na pamilya, yung iba magkakaibigan, lunes ngayon, pero parang byernes, dahil parami na ng parami ang mga tao.

"May RAO pa po ba sa ibang bansa?" "Yeah. Tatlong bansa ang meron, sa Japan, L.A and Thailand. Pero maliit lang ang mga iyon, hindi gaya dito sa pilipinas. Nabuo lang naman ang mga iyon dahil ang ibang agents ay nag migrate yet gusto pa rin nilang mag serve, so we decided na magpatayo ng camp sa bansang merong RAO agents." L.A, Japan, Thailand. Ulit niya pa sa kanyang utak.

WWAAAAHHH! Pwede ko na siyang mabisita anytime! O kaya, pwede ko siyang dalhan pa ng maraming foods! Sa pagdating namin sa isang magara at malaking mansion, napaawang ang bibig ko sa mangha. Alam kong may mansion din kami rito sa Philippines kung saan naka-stay sina Manong Tadeo, guards and maids namin, but ang ganda ng mansion na 'to! Very classy!

Bahagyang natukso si Mariana. Karamihan sa mga mayayamang tao na ito ay hindi gaanong magaling tulad ni Ellie, at napaka-kaunti lamang ang talagang bihasa dito, kaya sa huli ay si Mavros at Mariana lamang ang nagkaroon ng labing siyam na biktima.

--- --- --- --- Tumango siya. --- --- --- --- "Oo." --- --- --- --- Parang tumigil ang mundo. --- --- --- --- Hindi ko alam kung anong mas masakit. --- --- --- --- Ang pagtataksil ng isang kaaway... --- --- --- --- O ang katotohanang maaaring nagmula ito sa taong pinagkatiwalaan ko. --- --- --- --- "Pero hindi gaya ng iniisip mo." Dagdag niya agad.

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.

Nakangiting bumababa ng bundok si Aozura. Ilang oras ding naglakad si Aozura bago nakarating sa bukana ng siyudad. Naamoy na niya ang mga pagkaing tanging sa kalye lang niya makakain. Kinapa niya ang kaniyang tagiliran. "$hit. Iniwan ko pala sa airbase yung wallet ko." Kahit walang pera si Aozura ay naglakad pa rin siya sa mataong lugar. Dahil eksakto na mayroong festival sa Osaka ay maraming tao at maraming dayuhan. Hindi siya napapansin dahil sa dami ng mga dayuhang bumisita sa Osaka. Nakihalo na talaga si Aozura sa mga tao.

“Eh ikaw, can you guarantee na natalo mo ang 99% ng tao sa bansa?” Hindi nagbago ang ekspresyon ni David. “Matematika lang ’yan. May 1.4 billion na tao ang bansa. Kung natalo mo ang 99%, ibig sabihin may 14 million na katulad mo. Hindi ’yan dahilan para magyabang,” malamig niyang paliwanag. “Sabi ni Grandma, puro ka raw games sa bahay araw-araw. Ano’ng klaseng itsura ’yan, ”

Third Person Madaling-araw pa lamang ay nakaabang na ang dalawang tauhan ni Teresa sa loob ng isang itim na van na nakaparada sa kabilang kalsada. Mula sa kinatatayuan nila, tanaw ang gate ng pribadong subdivision kung saan naninirahan sina Margaux at Margareth. Tahimik ang paligid, tanging mga ilaw sa poste at malayo-layong tahol ng aso ang nagbibigay ng senyales na gising pa ang gabi.