Miserable Tagalog Novels & Stories

"I really really like that kid. He's so cute.” Hindi ko na napigilang mapangiwi, pero agad ko rin inayos ang ekspresyon ng mukha ko nang tingnan niya ulit ako. “Ah, ano po ’yun? English kasi kaya ’di ko naintindihan," sabi ko na lang. Umiling-iling siya pero may ngiti pa rin sa labi. “Sige na, magpahinga na kayo. Ipapatawag ko na lang kayo kapag hapunan na."

"Oh? Dito lang pala kita makikita pinahirapan mo pa ko ugly shit." Sabi nito nang nakatingin sakin nang masama. "Ano bang kailangan mo?" Sagot ko sa kanya. "Aba. Marunong ka na ring sumagot sagot sakin? Lalaban ka na? Di porket sumikat ka na dahil mas mayaman ka gumaganyan ka na. Ang panget mo parin." "Di naman sa ganun Mia. Tinatanong ko lang naman sayo kung anong kailangan mo ba't mo ako hinahanap." Sagot ko sa kanya.

“That man who shot me plans to kidnap you.” “A-Aniko, hindi ko maintindihan,” pagsusumamo ni Aster. Pighati, kalungkutan, pagkawala ng pag-asa. Iyan ang ilan sa mga emosyong umiikot sa sistema ni Aster, para bang ang kaniyang katawan ay inaagos ng malakas na ragasa ng tubig at hindi niya alam kung paano makaalis doon.

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Naalarma naman agad ang dalaga sa reaksiyon nito. "Those filthy dirty hands of yours. How much is that? Yan lang ba ang kaya mong ibigay? What now? Are you afraid that what I said was the truth about you? Being so ignorant and tackless and a beggar for rich men like me? Don't say bullshits on me Marija you worked in a bar before have you forgotten?"

Hindi naging madali. "Zhane, I'm really so sorry, I was too late!" I whispered in the air, feeling the pain in my chest, hope my message reaches her. "Patawad, aking mahal!" gustong-gusto kong umiyak, pero wala na ata akong luhang maiiyak dahil iniyak na lahat ng puso ko. Iniyak niya na lahat ng sakit, ng lungkot, ng pagsisisi at katangahan ko. I am a coward! Years later...

And Hector would always scold me whenever the news reached his ears. Malapit nang mag-eleven, it means malapit na akong ma-late. Wala pa akong tulog at pagod ang buo kong katawan. Sana lang hindi ako antukin habang kinakausap ang mga pasyente.

tanong niya. Kumunot ang noo ni Michele dahil hindi niya gusto ang mga salitang "ibang babae." "Let me clear one thing. Una, wala talaga tayong relasyon. We're family by affinity, nothing more, nothing else. And besides, I never said I like you, nor I love you in the past... At isa pa... Oo, na-inlove ako sa isang napaka-espesyal na babae at hindi lang siya "ibang babae." ang diretsong sagot ni Michele.

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

Paano ko naman makakayang mawala sa akin ang nag-iisang tumaguyod sa akin? "Hindi marunong magreklamo si Gab. Kahit sira ang tsinelas niya, hindi niya sinasabi sa akin dahil ayaw niyang gumastos ako para sa kaniya. No'ng iniwan kami ng Papa niya, hindi niya sinabi na, 'Mama, paano ako? Wala na akong Papa'. Ang sinabi niya sa akin no'n, 'Ma, hindi kita pagkakaitan na umiyak o malungkot dahil sa ginawa ni Papa pero nandito ako sa tabi mo bilang sandalan mo. Hindi mo lang ako anak, kakampi mo rin ako'..."