Nang Dumating Ka Sa Buhay Ko 소설 & 이야기

"Ngayon lang talaga sumakit ulo ko ng ganito..." Ngumiti ako nang malapad. "O, edi ngayon alam mo na. Lancy Boy, welcome sa buhay ko!"

Tiningnan ko siya. “Tapos na ang buhay ko.”

Sambit niya ng seryoso at may diin. Totoo ba ang narinig ko? "Sorry. Ngayon lang ako dumating sa buhay mo." Dagdag na sambit na nito na may diin. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko at parang may kiliti akong nararamdaman sa loob-loob ko. Hindi ko na din napigilan ang pagngiti ko. Ang saya! Sobrang saya na malaman kong gusto pala talaga ako ng gusto ko. Hindi ko akalain na tama pala talaga ang hinala ko. Hindi na Ako mag-aalangan pa, at mag-iisip kung gusto niya ba ako dahil ngayon mismo narinig ko sa kaniya.

Hindi talaga mag-papatalo. “Ang damot mo, kaya wala kang jowa eh. Para kang mangangain ng buhay..” “Kumakain ako ng buhay, saka manahimik ka. Baka gusto mo ipukpok ko sa ulo mo itong bote..”

Ang payapa ng buhay ko nang mawala siya ng halos isang linggo dito. "Wala naman. Inoobserbahan ka." Aniya at humalukipkip pa. Sinamaan ko siya nang tingin. "Fyi. Wala kang pakialam sa kung ano man ang plano kong gawin sa buhay. Hello, this is my life." Naiinis na sabi ko. "Bago ka pa dumating may kontrabida na sa pag-iibigan nila kaya please lang at huwag mo ng palitan." Nayayamot na aniya. And pakialam ko naman?

"Nad.." "Wala kang mapapala sa akin. Kaya mabuti pa doon ka sa mga babae mo. Bumalik ka buhay na kinagisnan mo. Hindi iyong para kang aso na buntot nang buntot sa akin wala ka namang mapapala."

Habang buhay. Ang salitang iyon ay parang pako na tumusok sa puso ko. Hindi ko matanggap. Hindi ko kayang isipin na ang buong buhay ko ay ipapamukha ko sa kanya. "Pwes, ayoko sa 'yo! Ayoko! Pakawalan mo na ako!! Hinding-hindi kita kayang mahalin! Pakawalan mo na ako, Mijo! Pakiusap!" naiiyak na pakiusap ko, umiiyak na parang batang nawawala.

Never ko pang ginawa sa buhay ko 'yan. --------------

Kahit mag-text man lang siya sa akin o tumawag, hindi niya ginagawa. “Bahala na siya sa buhay niya, Kath,” balewalang sabi ko. “Dumating na ako sa point ng buhay ko na gusto ko na lang mawalan ng pakialam kung uuwi pa ba siya sa akin o sa MGA kabit niya na lang siya uuwi.”

Natatakot ako, sobra. Bakit kasi dumating pa siya sa buhay ko? Ginugulo niya lang palagi ang pagiisip ko. Aisshh! Pero kasi, naging masaya ang buhay ko simula no'ng makilala ko siya. Para bang nahanap ko ang match ko? Ahh basta, ewan!