Pangarap English Novels & Stories

May mas matindi pa palang mag English barok dito sa barangay namin. How you saying me like that? T*ng*na! Kung ganiyan ‘yong ugali tapos English barok pa. Sarap i-untog sa padre. Mas gu-gustuhin ko na lang magtagalog kaysa mag marunong dep*ta. Ang arte-arte pa ng pagkakasabi! Meehhh!~

Nevermind! “Putangina! Ang daming puwedeng subject ang ibigay sa’kin. Bakit ang English pa talaga?” bulong ko sabay basa ulit ng dictionary habang tinatranslate ang libro na nakasulat sa English to Filipino para mas maintindihan ko ang kahulugan ng mga ito. “Tang*na talaga...nakakatang*na talaga” marunong naman talaga ako mag english pero pansin ko… nakakapag english ako kapag nagagalit ako hayy.

Naisip mo ba noon na mararating mo ang ulap kagaya ng mga ibon? “Oo na libre na ang mangarap. Balang araw mararating din ng apo ko ang mga pangarap niya.” Balang araw nay, balang araw........

H-hindi n'ya naman ako iiwan 'di ba? "Bago ka dumating sa buhay ko ay hindi ko alam kung paano mangarap, hindi ko alam ang feeling na gagawin ko ang lahat para lang maabot ko ang pangarap ko, pero nung dumating ka, natuto akong mangarap, na halos lahat ng bagay ay gawin ko para lang maabot ang pangarap na 'yon," huminto s'ya sa pagsasalita. "Pangarap na mukang hindi ko na ata maabot, " basag na ang boses n'yang saad.

Oo tama si Rare nga ito. Nginisian niya lang ako saka tumingin sa mga Bata. "Paano ba 'yan ako na ang taya. Ate can you put that handkerchief to me?" Pangaasar nito kaya inirapan ko kaagad ito. Fave expression ko 'yung pag irap sakanya. "Sure." Agad kong itinali kay Rare Ang Panyo at talagang hinigpitan ko. "Ara-y. Mga Bata sin-----."

Pabulong kong banta bago marahas na binitawan ang panga niya kaya't pinakawalan na ito ni Trixy na agad niyang ikinaiyak at ikinatakbo paalis. ***

Parang natural lang para sa kanya na maging parte ng bagay na importante sa akin. Mabilis akong umiwas ng tingin. “Ano ka,” bulong ko. “Walking green flag?” Bahagya siyang napalingon sa akin. “I don’t even know if that’s a compliment.” “Depende,” sagot ko habang pinipigilan ang ngiti. “Nakakabahala kasi.” “Why?” “Eh kasi…” napabuntong-hininga ako. “Ang hirap mong iwasan kapag mabait ka.”

PLAYING: Pangarap lang kita by Parokya ni Edgar Samarah’s POV Alas dose na, pero hindi pa rin ako makatulog. Magkaharap kami sa kama, mukhang pagod siya ngayon dahil sobrang himbing ng tulog niya. Bakit ganon? Kapag siya ang natutulog, nakatikom ang bibig, hindi magulo, at hindi naglalaway. Bakit kapag ako? Hay… ang unfair talaga ng mundo!

Mapanganib. Parang kaya niyang pumatay.. Ang isang lalaki sinapak niya diretso sa panga—isang malutong na tunog na parang nabali ang buto. Yung isa naman sinipa niya sa tiyan, lumipad din. “T***g ina niyo,” madiin niyang sabi, mababa ang boses na halos umuugong. “Maling babae ang sinusubok niyo!”

tanong niya rito, para siyang sira na kinakausap ito kahit na nakatingin lang naman ito sa kaniya. Napaisip siya sa kung ano ang itatawag sa dalaga, pangalan na babagay sa kanya. Sumagi sa isip niya ang nakita sa f******k habang nagbrobrowse. “Ara.” Means ‘brings rain.’ Para itong ulan na dumating sa buhay niya na bigla nalang bumagsak at dumating, ang lanta niyang buhay ay parang nadiligan ng ulan ng dumating ito sa kanyang buhay.