Novel & Cerita Philippines Poem

Gusto ko lang masala ang lahat ng tatawag sa akin dahil siguradong si Dylan ang tatawagan nila kapag hindi ako sumagot. “Have you heard yourself, Jerusalem?” mangiyak-ngiyak na wika nito. “Have you forgotten that there’s no safe place in the Philippines? Or have you forgotten where your Mama and Papa died?” Doon nagdilim ang mukha ko. I suddenly remembered everything. How could I ever forget what happened?

Pumasok ako pagkatapos kong kumaway sa kanya. “Goodbye, Philippines! Goodbye, Ghon! Pinapangako ko na sa pagbalik ko ay wala na akong nararamdaman para sa'yo. Na kaya n a kitang titigan nang hindi tumitibok ang puso ko...at hindi na ako nasasaktan pa.”

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

She asked at umiwas ako nang tingin "Mama?" Tawag ni Zeus sa akin "Its a long story anak, but I have a good news! Uuwi na tayo sa Philippines at doon niyo na makikita sa papa niyo" Saad ko at nakita ko naman kung paano sumaya ang expresyon nilang dalawa. Kaya kahit labag sa loob ko ay uuwi ako, uuwi kami nang Pilipinas

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

Marami siyang gustong sabihin dito pero nag-aalala siyang baka hindi niya magawa at umiyak na lang siya nang umiyak sa harapan nito. Ayaw niyang makita nito nq nagtagumpay itong saktan ang damdamin niya. Ayaw niyang bigyan ito ng dahilan upang lalo pa siyang saktan sa pamamagitan ng pagbabato ng masasakit na salita sa kaniya. Huminga siya nang malalim. "Don't worry," she said, "This will be the last time you'd ever see me visit the Philippines."

Pagkamulat ng aking mata ay kita ko si Louis na masayang nakangiti, hindi ko rin maiwasan na ngitian din siya. Tumingin ako sa kalangitan, sa lupa, at sa bawat sulok nito kahit open field ito dahil ito ay babaan ng mga eroplano, iisang bansa rin naman ito. I am finally back in The Philippines.

Naglakad s'ya muli sa palapit kay Lever at hinawakan nito ang pisnge n'ya. "Wala ka pa sa mundo, pero nakaplano na ang pag punta sa lugar kung saan ka dapat lumaki." Lalong naguluhan si Lever sa pinagsasabi ng kan'yang Mama. "Ano bang mayroon doon sa Manila?" takang tanong ni Lever. Ngumiti si Xyra sa kan'ya. "Ito lang ang gusto kong sabihin sayo, wag kang gagawa ng kahit anong gulo na ikakapahamak mo," sabi ni Xyra.

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

CHAPTER SEVENTY-NINE: POPPY’s POV PART III ꧁ POPPY ꧂ Philippines, Lucio Herald’s Birthday Party. UMUWI kami sa bansa nang hindi ako nagsasabi kay Faith dahil sa matinding sama ng loob ko sa kaniya. Hindi na rin kami nag-usap mula nang matanggap ko ang email. May mga pagkakataong tumatawag siya sa ‘kin at nangungumusta, pero hindi ko siya ine-entertain at palagi kong dinadahilan na busy ako.