Philippines Poem Novels & Stories

Sumunod ang tingin ni Phillian sa naturan niya. "Maraming mga nahuhuling alimango sa islang 'yan. Iyan ang buntot na bahagi ng bayang ito; no one lives there." "Ligtas bang puntahan 'yan? Walang ligaw na hayop?" "Do you wanna see and find out yourself?" "I wanna race up to the island." Nakangisi niya itong muling hinarap. "Ready, Mr. Fisherman?"

Pero sa mga sandaling ito, parang nawala ako sa 'king sarili. Betrayal. Heartaches. Traumas. And cheated on, are the words that automatically flashed in my mind when I heard The Philippines. Sa bansang 'yon na hindi ako nababagay. Narito na ang buhay ko, dito ko nakikita ang tunay na ako, kaya ano at sino pa ba ang uuwian ko sa bansang 'yon? Si Valentine na lang, at iba ko pang kaibigan. Ganunpaman, ngumiti ako sa nangi-interview sa akin. "No, I don't have plans... yet. I just established my very own brand here, so I'm just going to focus here first before anything else," I answered straightly, then smiled.

Naglakad s'ya muli sa palapit kay Lever at hinawakan nito ang pisnge n'ya. "Wala ka pa sa mundo, pero nakaplano na ang pag punta sa lugar kung saan ka dapat lumaki." Lalong naguluhan si Lever sa pinagsasabi ng kan'yang Mama. "Ano bang mayroon doon sa Manila?" takang tanong ni Lever. Ngumiti si Xyra sa kan'ya. "Ito lang ang gusto kong sabihin sayo, wag kang gagawa ng kahit anong gulo na ikakapahamak mo," sabi ni Xyra.

Napatigil ako sandali at inilibot ang paningin sa paligid. Nilanghap ko ang pamilyar na amoy ng hangin. It smells like home. I look up at a bright blue sky and there are no signs of rain. A sad smile slowly appear on my lips. After ten years, I am back in the Philippines. Muling bumabalik sa aking alaala ang mga nangyari noong bata pa ako. Napailing ako sa aking naiisip, nagiging madrama na ako lately. Ang mabuti pa'y hanapin ko na ang aking sundo.

She began to cough and her eyes went teary. Malakas na tumawa si Sophia at naiiling siyang tiningnan. “Look at you, Klaire,” patuloy ito sa pagsakal sa kaniya. “You should not have come back to the Philippines. Because of you, my life is ruined! Now, I’m going to ruin you!”

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."

If there was spring in the Philippines, this was the perfect example of the feeling of spring, the warm that coms after the cold winter snow. Juancho’s lips found its way to my forehead. “I love you, mahal kita, w*tashi w* anata wo aishitemasu, aishiteru,” bulong niya sa akin. “I love you too, mahal na mahal kita,” masaya kong sagot sa kaniya. “At last you’ve said it, hindi na lang ako sasagot sa Japanese mo kasi hindi ko alam okay?” pabiro kong sabi.

🎶Let my voice lead you this way I will not lead you astray Trust me as we reach the side Jumping out where men have died Hear my voice beneath the sea Sleeping now so peacefully At the bottom of the sea Sleep for all eternity 🎶 Kanta namin. Wala nang nagawa ang mga taong iyon, para silang inaantok at nanaginip habang dilat ang mga mata. Ngumingiti-ngiti pa sila na parang wala sa ilalim ng tubig. Wala na sila sa kanilang ulirat kung kaya't hindi nila namamalayang pinapasok na ng tubig ang kanilang mga baga.

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

CHAPTER SEVENTY-NINE: POPPY’s POV PART III ꧁ POPPY ꧂ Philippines, Lucio Herald’s Birthday Party. UMUWI kami sa bansa nang hindi ako nagsasabi kay Faith dahil sa matinding sama ng loob ko sa kaniya. Hindi na rin kami nag-usap mula nang matanggap ko ang email. May mga pagkakataong tumatawag siya sa ‘kin at nangungumusta, pero hindi ko siya ine-entertain at palagi kong dinadahilan na busy ako.