Novel & Cerita Poetry On Yourself

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

Tumango-tango lang si Alice bago ito lumabas ng room namin. Sunod na klase ay Understanding the Self. Pinagawa lang kami ng 500 words na essay about ourselves. Sinulat ko doon kung ano nga ba ang totoo kong ugali. Noon at kung paano ako nagbabago ngayon. Naging honest lang ako habang nagsusulat. Pero hindi ko na binanggit doon na nakarating ako sa future.

Napadaing naman ako ng kaunti kase tinulak niya ako at sya naman ay tumayo na. "Ang arte ah, hindi ba ako maganda?!" "Look at yourself in the mirror then tanongin mo yong sarili mo." Saad naman nito. Mas okay pa sakin yong sagot na yes or no, kase kahit medyo magulo ang sagot eh, at least medyo matino pa di tulad nito! Papahiran pa talaga akong ipatangon sa sarili ko, syempre alam ko na ang magiging sagot kung tatanongin ko yong sarili ko. Maganda ako syempre alangan namang i-do-down ko yong sarili ko diba.

Let's move on, self. Here are the lists of what I want to do: List number one: paint naked. I will free myself from everything that burdens and hinders my growth. As I am painting my pain, I will remove everything. I will free myself from self-doubts, regrets, heartaches, and bad memories. What will matter from this day onward is just myself and the little angel. Matapos tuldukan ang sinulat ay namili siya ng kanta mula sa cellphone na palagay niya'y babagay ang ritmo sa ipipinta niya.

"Hayaan mo na ako Wildon. Deserve ko ito. Kasalanan ko ito kaya dapat kong sisihin ang sarili ko dahil bakla ako." "No. Please don't say that, Eli. Don't ever be sorry for being what you are. You are valid. Walang sino mang dapag magdikta kung ano at sino ka. Being yourself is the best thing you could do in your life. Please stop this. Huwag mong saktan ang sarili mo para sa mga taong makikitid ang pag iisip. You are better than this, Eli. I know you were better than any of them. Trust me, magiging okay din ang lahat..."

🎶I always stay at home 'Cause I'm not good in public I sit here on my phone I'm always disappointed I watch them live their lives I wish that I were happy Victim of my generation Time machines cannot erase it🎶 Tuwing inaatake ako ng anxiety ay lagi akong magmukmuk at umiiyak ng palihim at tahimik dahil lagi kong nararamdaman na walang maniniwala sakin at pagsinabi ko sakanila ay sasabihin lang kaartihan lang yan. 🎶Who am I supposed to be? When will I be complete? When will they be proud of me? It's getting harder to see🎶 i hate my self so much 🎶Slit my wrists, bloody fists Questioning why I exist Pain persists, evil gifts Fucking up my life to shit I'm worthless, I'm worthless I'm worth

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Ngumiti si Raven at saka tumingin sa harapan ng stage. “Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.”