Poetry On Yourself Novels & Stories

tugon ko sa sarili and I continue closing the door. ~

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Hindi ko napigilan ang paninikip ng dibdib ko. "Putang ina, nagseselos ba ako?" tanong ko sa sarili ko. Sa talent portion, nagdala ng spoken word poetry si Safara, na pinag-usapan ang lakas ng loob at pagpapahalaga sa sarili. Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan.

"Ni hindi nga yata marunong ngumiti nang matino 'yon." Napatawa na naman ako sa sarili kong reklamo. "Saka ang hirap mabuhay sa mundong puro masusungit ang tao..." Huminto ako sandali bago mapailing. "Ay, bahay pala. Hindi mundo." Napakagat ako sa labi upang pigilan ang sariling matawa. Talagang wala na akong matinong kausap. Patuloy akong nagdidilig habang kinakausap ang sarili ko. Kung may ibang taong makakakita sa akin sa mga sandaling iyon, malamang ay iisipin nilang may sariling mundo ako.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

Pagod na pagod ako, tipong kakauwi ko lang galing sa unang nakawan ngayon araw, pero heto na naman at aalis para gumawa ng kasalanan. Napahinto ako sa tapat ng salamin nang mapaadaan ako. Halos matawa pa ako matapos makita ang pasa sa gilid ng labi ko. Gawa ito ng isa sa mga ninakawan namin, binato ba naman ko ng bag. “Konti na lang self, makakalaya ka na.”

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Ngumiti si Raven at saka tumingin sa harapan ng stage. “Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.”

Na kung bibigyan niya ng meaning ay hindi ito naniniwala kay Tayler. Tumango siya. “Hindi ka naman obligado na i-kwento ang personal na buhay mo kaya okay lang. And yes, marahil ay writer ako pero bukod sa pagpapantasya at travel ay wala pa akong naisulat na masama laban sa kapwa ko.” Awa ang nararamdaman niya para sa sarili. Ibinaling niya sa car’s compartment ang pansin. “What about a song?” Leigh suggested.