Novel & Cerita Reflection About Life

Natatawa kong sabi. Tinatawanan ko na lang minsan ang mga nangyari sa buhay ko na nnalampasan ko na. Ganon naman siguro talaga lagi. Kahit gaano pa kasakit o kabigat ang pinagdadaanan natin, darating ang oras na tatawa ka na lang habang iniisip mo na nalampasan mo na ang mga ito sa isang iglap lang. While you’re looking back you will realize the beauty of the experience after it’s stormy effect which changed your life completely.

Ang natira na lang ay ang sakit sa kanyang dibdib na parang apoy na nanunuot sa kanyang balat. Ngunit dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaunting clarity matapos malunod sa nakakasakal na sitwasyong ito. Habang mas masakit, mas nagiging malinaw ang isip niya. Pumunta siya sa banyo at naghilamos nang maigi para pakalmahin ang sarili. Tiningnan niya ang kanyang walang buhay na reflection sa salamin at tahimik na kinausap ang sarili.

"Do I deserve to live? May papel pa ba ako sa mundong 'to sa kabila nang naranasan ko?" Umupo ako sa dulo ng kama. Malayo ang tingin. "He didn't perceived what you wanted. Maybe because he has a good plan for you life. We, people faces different problems today and that gave us the epitome to become strong and was ready to face the waves of life again. Even if it takes long, but indeed a well-deserved."

Malaya akong magmahal, magbigay ng tawad, magbigay ng inspirasyon, at lahat-lahat para mai-offer ko sa buong mundo ang layunin kong dapat na gawin. Despite the hard times in our lives, we seldomly forget to see the good things. I know it's too blurry to see how to survive but isn't always about merely surviving. It's all about living. It's all about how you are existing at the moment, if we only die once? Then live now. I'm not saying that it will be easy, but take your time, after all this isn't a race, it's about championing your own path in the pursuit of your victory.

It was proving to myself that I could stand on my own two feet, that I could be someone to be proud of. Dahan-dahan, natututo akong tanggapin ang lahat. I will always care for her, but now I am building a life that is truly mine. Minsan, kahit gaano kaganda ang buhay ko dito, kahit gaano karami ang tagumpay na nakakamit ko... may mga gabi talaga na bigla na lang tatama ang lungkot. Yung tipong pagkatapos ng trabaho, pagpasok ko sa tahimik at madilim na apartment ko, biglang sasagi sa isip ko ang amoy ng luto ni Nanay, ang ingay ng mga sasakyan sa labas ng bahay namin, o yung simpleng tawanan kasama ang mga kaibigan ko. It hits me all at once—how far I really am from everything I’ve ever know

“Lahat napansin. Takot lang silang umamin.” Parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi takot, kundi lungkot. “That’s how he wins,” sabi ko. “He doesn’t need to fire people. He just makes them small.” “Then don’t let him shrink you.” sagot niya. Madaling sabihin. Mahirap gawin. --- Pag-uwi ko, napatingin ako sa reflection ko sa glass wall. Pagod. Magulo ‘yung buhok. Hindi ko na halos makilala ‘yung babae sa tapat ko.

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

Hindi ba't ang buhay ay pinaghalo-halong saya at lungkot pati na rin ang paghihiwalay at muling pagsasama? Pagkatapos ng pag-iisip na iyon nang muling imulat ni Gerald ang kanyang mga mata bago niya sinabing, “...Iba’t iba ang buhay ng bawat isa, pero para sa akin, ang buhay ay isang cycle lamang na pinagdadaanan ng isang tao mula sa araw na sila ay isinilang hanggang sila ay mamatay... Ang cycle ay mahalaga para magkaroon ng sapat na karanasan ang isang tao sa pagpapabuti ng kanyang sarili bago sila pumasok sa kabilang buhay…”

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it