Reflection About Life Novels & Stories

Mabilis akong napalingon sa kanya, ang kilay ko halos magtama na sa inis. “Bakit naman kita aakitin?” asik kong balik. Bwisit. Iniwan ko na ang lalaking ‘to, nagsisimula na nga akong makapag-reflect sa buhay, tapos bigla siyang papasok na parang may karapatan pa siyang istorbohin ang katahimikan ko? “Malay ko ba kung nami-miss mo na ang—”

Nakahiligan kong makinig sa kwento at masasabi ng ibang tao about stuffs lalong-lalo na sa buhay. You know, I really thought I have my whole life figured out at twenty. Na kailangan ko lang makapagtapos ng pag-aaral, find myself a decent job, and do good just so I could give my family a comfortable life. Now that I achieved all of it, I don't know what comes after. Maybe, just maybe I was really able to figure out a part of my life but not fully. There are still gaps which I need to fill in. Hindi ko naman sinasabing sa love life pero parang gano'n na rin.

Lahat naman tayo dumaan sa puntong masyado tayong immature upang maunawaan ang sariling boundaries na dapat mayroon talaga sa atin, kaso madalas hindi natin natutunan ang mga iyon kung hindi natin ang mararanasan ang salitang “essence of life.” Kung saan magbibigay sa atin ng kung ano, paano at bakit ganito, ganyan ang buhay ng tao sa mundo. Kung saan ang salitang “essence of life” ang magtuturo sa atin na buhay pa tayo at nakakatayo pa rin tayo sa sariling hamon ng buhay; upang masabi rin na sa bawat bahagi ng sitwasyon o pagkakataon isa tayo sa mga nakakaranas ng realidad ng tao sa kasalukuyan. Malalaman lang kasi nating buhay pa tayo kung mararanasan at mahahanap natin ang sagot kung baki

Natatawa kong sabi. Tinatawanan ko na lang minsan ang mga nangyari sa buhay ko na nnalampasan ko na. Ganon naman siguro talaga lagi. Kahit gaano pa kasakit o kabigat ang pinagdadaanan natin, darating ang oras na tatawa ka na lang habang iniisip mo na nalampasan mo na ang mga ito sa isang iglap lang. While you’re looking back you will realize the beauty of the experience after it’s stormy effect which changed your life completely.

Ang natira na lang ay ang sakit sa kanyang dibdib na parang apoy na nanunuot sa kanyang balat. Ngunit dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaunting clarity matapos malunod sa nakakasakal na sitwasyong ito. Habang mas masakit, mas nagiging malinaw ang isip niya. Pumunta siya sa banyo at naghilamos nang maigi para pakalmahin ang sarili. Tiningnan niya ang kanyang walang buhay na reflection sa salamin at tahimik na kinausap ang sarili.

It was proving to myself that I could stand on my own two feet, that I could be someone to be proud of. Dahan-dahan, natututo akong tanggapin ang lahat. I will always care for her, but now I am building a life that is truly mine. Minsan, kahit gaano kaganda ang buhay ko dito, kahit gaano karami ang tagumpay na nakakamit ko... may mga gabi talaga na bigla na lang tatama ang lungkot. Yung tipong pagkatapos ng trabaho, pagpasok ko sa tahimik at madilim na apartment ko, biglang sasagi sa isip ko ang amoy ng luto ni Nanay, ang ingay ng mga sasakyan sa labas ng bahay namin, o yung simpleng tawanan kasama ang mga kaibigan ko. It hits me all at once—how far I really am from everything I’ve ever know

“Lahat napansin. Takot lang silang umamin.” Parang may kumurot sa dibdib ko. Hindi takot, kundi lungkot. “That’s how he wins,” sabi ko. “He doesn’t need to fire people. He just makes them small.” “Then don’t let him shrink you.” sagot niya. Madaling sabihin. Mahirap gawin. --- Pag-uwi ko, napatingin ako sa reflection ko sa glass wall. Pagod. Magulo ‘yung buhok. Hindi ko na halos makilala ‘yung babae sa tapat ko.

I believe a person’s life is like a page in a book—each page has its own story, with lines full of joy, verses full of tears, and words that leave deep marks in every heart. Minsan ay maikli at diretso ang teksto, parang mga sandaling dumadaan ng mabilis ngunit nag-iiwan ng matibay na alaala. Minsan naman ay mahaba at masalimuot, parang mga yugto ng buhay na puno ng paglalakbay, pagtuklas, at mga pagsubok na nagpapatibay sa ating karakter. May mga pahina ring tila walang kabuluhan sa una, ngunit kapag nagtagal, doon mo makikita na iyon ang mga bahaging nagbigay-kulay at kabuluhan sa ating kwento.

"Ang buhay ay hindi laging tungkol sa paghihiganti. Ipinakita mo na ang iyong lakas sa kabila ng lahat ng nangyari, at mas malaki ang lakas mo kapag natutunan mong magpatawad." Hindi ko alam kung anong gagawin ko sa mga salitang iyon. Gusto ko sanang magtanggol sa sarili ko, ngunit hindi ko kayang kontrahin ang kanyang mga salita. Sa kabila ng lahat ng pagkakamali, sa kabila ng lahat ng galit, alam ko na sa wakas ay natutunan ko ang isang mahalagang leksyon sa buhay.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.