Sad Quotes On Life Novels & Stories

“Mas gugustuhin kong basagin ang aking ulo sa mga pader ngayon at mamatay kaysa manatiling buhay ng isa pang araw!” Sinong mag-aakalang si Keith ay takot sa kamatayan? “Sa palagay mo ba nagsisisi ako dahil sa pinababang buhay ko sa limang taon? Syempre hindi! Matanda na ako, at ang limang taong iyon ay hindi mahalaga sa akin. Masama ang pakiramdam ko dahil nawala lang sa atin ang malaking pagkakataon!“ bulalas ni Keith.

“I’m sorry. Natakot ako na baka mawala ang mga magagandang bagay na mayroon ka. Naisip ko na tama si Maurice, magiging magulo lang ang buhay mo.” “It’s fine. Yesterday is not ours to recover, but tomorrow is ours to win or lose. The beautiful things in life are not things. They are people and places, memories, and moments. Dean, you are one of those beautiful things. So, let's do our best until the end."

Because I know, he’ll be the saddest of all when I cry. “Give me a sign to move forward Conan, please, napag-iiwanan na ako…” I hardly said. If he’s just still alive, I wouldn’t be this miserable. He gives colours to my life, but now that he’s gone, I am all dull and lifeless. But thanks to the unending support and love of my friends, I somehow had some shear of fun. “Sumama ka na kasi. We will just chill outside common, don’t be so nigga naman kaloka ka!” Kaila whined like a child.

Sa bawat nagdaan na taon tumatanda kami na hindi namamatay. Ang sorry, para lang sa mga bagay na hindi sinasadya hindi para sa mga bagay na paulit-ulit ginagawa. Nakapanghihinayang talaga na may mga taong nagiging masama dahil sa selos at inggit sa kapwa. Ang sorry nakakawala ng galit pero di agad nakakawala ng sakit.

Masaya na akong malaman at makitang masaya na siya at kontento sa buhay na meron siya ngayon. Kahit na ako, heto, hindi alam kung muling magmamahal pa ba. Mukhang tatanda na yata talaga ako na dalaga. Well, that's life. Natatawa na sabi ko sa aking sarili. Minsan masaya, madalas malungkot. Minsan panalo, madalas talo. A sad thing in life is when you meet someone who means a lot to you, only to find out in the end that it was never meant to be and you just have to let go.

Kung magsalita man siya, hindi ko siya kikibuin. "In life, it's normal to lose someone dear to you. Life is all about losing and gaining after all. It's a cycle that keeps people moving." Naramdaman ko ang marahan niyang pagpisil sa palad ko kaya napaharap ako sa kaniya. At nang magtama ang aming mga mata ay ngitian niya ako nang matamis. "We are still here. You have us. Don't think that you already lost everything."

Hoping that she will knock some sense into her. Reminiscing the past and remembering the pain it holds is truly traumatic, but because of that, I have finally learned that there are a lot of reasons to live. Hindi rason ang mawalan at malugmok para tapusin ang buhay. Hindi rason ang pagkamatay para mapigilan ang lahat ng sakit. At hindi rason ang pagkamatay para ibsan ang sakit.

Dahan-dahan kong idinampi ang aking panyo sa kanyang pisngi at pinunasan ang kanyang luha. “Don’t worry, malinas ‘yan.” “W-Wala akong sinasabi na madumi, ah.” Ani nito kaya napatawa lang ako. “I know you’re having a bad day nor depressed maybe. But always remember that you only live once. After mo gawin ang balak mo, magsisisi ka sa huli. Hindi sulusyon ang suicide para matakasan ang problema. Mas lalo lang nito madadagdagan ang problema mo. I know that feeling ‘coz I’ve tried it before but not succeed.” Pagkukwento ko. Napansin ko naman na napatingin ito sa akin.

dagdag pa niya, bahagyang bumigat ang tono, “kulang pa ang nangyari kay uncle. Sa dami ng buhay na sinira niya, sa dami ng taong binigyan niya ng takot, dapat mas matindi pa sa kamatayan ang naranasan niya.” Sandali siyang huminto sa pagsasalita, saka muling nagpatuloy. “Pero ayos na rin na patay na siya. At least, ang mga sugat na iniwan niya sa mga taong sinira niya ay may pagkakataong maghilom, kahit paunti-unti. Mas mahirap kasing makalimot at maghilom kapag ang taong gumawa sa’yo ng kasamaan ay buhay pa rin.”

Mahina nyang bulong. Tumulo ang luha ni Gramps. Kung pwede lang sana... kung pwede lang na h'wag muna, kung pwede lang na ihinto ang oras at araw ay gagawin ng matanda. Ngunit kahit gaano karami ang pera at kahit gaano kayaman ang Isang tao. Ito ang mga bagay na hindi natin kayang bilhin gamit ang kayamanan. Kaya kailangan nating mabuhay, hindi mabuhay na humihinga lang at pinapanood ang araw na lumipas. Kundi mabuhay dahil life is meant to live. Not for us to suffer. Let's live our life to the fullest. Kumawala si Carmela sa pagkakayakap.