Sensitive Novels & Stories

“ปากก็บอกว่าเกลียด... แต่พอเห็นใครเข้าใกล้ ไอ้ลูกหมูทำไมพี่อาทิตย์คนนี้ถึงได้ร้อนรุ่มจนอยากจะขังอีกฝ่ายไว้ ไม่อยากให้ใครได้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ นั่น!”

​ในรั้วโรงเรียนมัธยมที่ดูเงียบสงบ กลับมีกลุ่มนักเรียน 7 คนที่เรียกตัวเองว่า "ชุมนุมผี" พวกเขาไม่ใช่แค่เด็กก๊วยที่ชอบลองดี แต่ละคนกลับครอบครอง "สัมผัสพิเศษ" ที่ต่างกัน ทั้งการมองเห็น การได้ยิน ไปจนถึงการได้กลิ่นวิญญาณ โดยมีศรัทธาในพระเจ้าเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียว ​เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อข่าวการฆ่าตัวตายปริศนาของนักเรียนคนหนึ่งแพร่สะพัดไปทั่ว แก๊งชุมนุมผีจึงตัดสินใจออกสืบหาความจริง แต่ยิ่งถลำลึก บรรยากาศอึดอัดและเหตุการณ์ประหลาดกลับยิ่งรุมเร้า จนกระทั่งหนึ่งในสมาชิกถูกวิญญาณอาฆาตลากไปผนึกไว้ในมิติที่มองไม่เห็น ​เพื่อนที่เหลือต้องเผชิญกับบททดสอบศรัทธาอันบ้าคลั่ง เมื่อผีร้ายสร้างภาพลวงตาปั่นหัวให้พวกเขาหวาดระแวงกันเอง ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอด้วยความกลัวว่า "มึงนั่นแหละที่ตาย!" พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องร่วมมือกันทำภารกิจ "แก้บนแทนผี" ที่เสี่ยงตายและน่าขนลุก เพื่อชิงตัวเพื่อนรักกลับคืนมาก่อนที่วิญญาณจะถูกกัดกินจนหมดสิ้น ​ศรัทธาจะนำทางพวกเขาให้รอดพ้น หรือความกลัวจะนำหน้าจนมิตรภาพต้องแตกสลาย? พิสูจน์ความหลอนที่เล่นกับใจได้ใน "ชุมนุมผี" ​นามปากกา: babybunny

ถ้าฉันไม่ตาย เธอก็อย่าหวังจะหนีไปได้ เฮือก!!!! นี่มันเกิดเรื่องเหี้ยอะไรขึ้นวะ ทำไมกูมาอยู่ในร่างของไอ้คนพิการคนนี้ได้ แล้วเธอมาเป็นเมียของไอ้เหี้ยนั้นได้ยังไง คืนก่อนยังนอนเอากับกูอยู่ไม่ใช่เหรอวะ ใครมันเล่นตลกกับกูวะ!!! ใครมันกล้าลองดีกับกู

“ทะทำบ้าอะไรของนาย!” / “ก็เธอบอกว่าฉันจะไปมีอะไรกับใครก็เชิญ ตอนนี้ฉันอยากมีอะไรกับเธอจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว”

" เปียโน " เขาคือพี่ชายฝาแฝดของคนที่เธอแอบชอบมาตลอด 3 ปี และเพื่อการแก้แค้น จึงยอมสวมรอยโกหกทุกคนว่าตัวเอง คือ "กีต้าร์ " น้องชายฝาแฝดที่นอนเป็นเจ้าชายนินทาจากการถูกรถชนในครั้งนั้น ส่วนเธอคือเหยื่อ ที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนที่ทำให้กีต้าร์น้องชายฝาแฝดของเขาถูกรถชน ในขณะที่น้องชายฝาแฝดของเขาถูกทำร้ายจากกลุ่มเพื่อนหัวโจก "เพราะไดอารี่เล่มเดียว" "พักพิง เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำกับน้องชายของฉัน" "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ได้เป็นคนในไดอารี่ !" คำเตือน เนื้อหาในนิยายเป็นแนวแก้แค้น อาจมีฉาก ข่มขืน ทำร้ายร่างกาย ความรุนแรงระดับปานกลาง คำที่ใช้บรรยาย " อดีต,ปัจจุบัน" จะใช้เป็น First person (บุรุษที่ 1) เพราะจะได้เข้าถึงตัวตนของตัวละครนั่นๆ บรรยาย " ตอนพิเศษ,ตอนเสริม " จะใช้เป็น  Third Person (บุรุษที่ 3) โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน ขอบคุณค่ะ อิชง

“เมื่อความจริงเปลี่ยนชีวิตให้พลิกผัน ดาริน หญิงสาวจากต่างจังหวัดที่เพิ่งสูญเสียแม่ ได้พบว่าเธอคือทายาทตระกูลดัง และมีพี่สาวฝาแฝดชื่อไอด้า คุณหนูสุดมั่นที่ใช้ชีวิตหรูหราและมีบริษัทเป็นของตัวเอง แต่เมื่อไอด้าประสบอุบัติเหตุอาการสาหัส ดารินจำต้องสวมรอยเป็นพี่สาวโดยไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว นั่นคือการก้าวเข้าสู่วังวนแห่งความลับและการแก้แค้นที่มีผู้คนรอทวงคืนจากพี่สาวเธอ ชีวิตที่เธอคิดว่าคือโชคดี กลับอาจเป็นจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่เธอไม่เคยคาดคิด”

"เกลียดเธอชิบหาย" "เพราะเคยรักเธอ จนชิบหายเหมือนกัน" “คาร์ลปล่อยพ่อผมไปได้ไหม ผมขอร้อง” "จะขอร้องก็มาขอร้องต่อหน้า มุดหัวอยู่ทำไม" “ถ้าผมไป คุณจะปล่อยพ่อผมไหม” "ไม่ปล่อย" "ร้องไห้หรอ ดี! ร้องให้ตายไปเลย" “หรือถ้าอยากให้พ่อเธอรอดก็กลับมาสิ” “คุณพูดอะไร” “กลับมาเป็นโออิรันให้เสี่ยคราม” "กลับมาเป็นกะหรี่ ให้ผัวเก่า” “เธอกล้าแบกหน้าบางๆ ของเธอมาทำแบบนั้นไหม” "โยริ"

“ฉันเคยหลงคิดว่าเธอแตกต่างจากคนอื่น แต่สุดท้ายก็ไม่ อยากได้เงินจนตัวสั่นสินะ ถึงได้รีบมาอ้าขาให้ฉันเอา ตามคำสั่งของคนอื่น”

เธอ ร้ายเพราะอยากได้เขามาครอบครองโดยไม่สนวิธี หารู้ไหมว่าใจเขานั้นอยู่กับผู้หญิงอีกคน ยั่วก็แล้ว เปลี่ยนนิสัยก็แล้ว ทำดีด้วยก็แล้วภูวดลกลับไม่เคยเหลียวแลชนัญชิดาสักนิด ในเมื่อไม่รัก งั้นก็หย่าไปให้จบๆ

"เธอท้องกับใคร ฉันถามว่าเธอท้องกับใคร"พิมพ์ได้ยินคำถามที่ออกมาจากปากปีเตอร์ก็นิ่งอึ้งไปไม่คิดเลยว่าเขาจะถามมันออกมา"ฉันไม่รู้"ตัดสินใจตอบไปอย่างนั้นเพื่อตัดปัญหาทุกอย่างที่จะตามมาทีหลัง