Spending Time With Family Quotes Novels & Stories

I heard Lucien smilingly said. Humarap ako rito at yumakap rito. "This is the happiest day of my life, Mommy! I will never forget this day ever!!" Alyssa happily said at yumakap sa amin. I heard Lucien chuckled. He kissed my forehead. I closed my eyes. Napangiti ako kasabay ng pagpikit ko ng mga mata ko. No amount of money or success can take the place of time spent with your family. My family is my life, and everything else comes second as far as what's important to me.

Na kahit gaano ka pa kayaman, kung wala ka namang oras para sa sarili mo, hindi mo talaga ma-e-enjoy ang buhay. Kaya lang ay ganoon din naman kasi talaga ako. Choice kong magtrabaho, at pagtuunan talaga ng pansin ang future generations sa pamilya namin. Na kahit alam kong wala akong time para magbakasyon, dahil puro lang ako trabaho, hinahanap din kasi talaga ng katawan ko ‘yon. “Choice mo ba ‘yon?” “Ang alin?” tanong niya, gamit ang mababang boses.

“Mami-miss kita.” Napayuko ako para tignan siya. Nang maramdaman niya ang titig ko ay napaangat siya ng tingin at sinalubong ang titig ko. Ngumiti siya, pero hindi man lang abot iyon sa kanyang mga mata. “Magsasama naman tayo pagbalik mo, pagkatapos ng bagong taon. You have the rest of the year spending time with me. Kaya habang nandito ka, spend time with your family.”

"Maganda at masarap sa pakiramdam nang may taos-pusong nag-aalaga sa'yo nang walang kahit anomang hinihinging kapalit." Nagpang-abot ang mga mata namin. Natigilan ako sa ginagawa at tinitigan siya nang mariin. Ang bawat salitang binibitawan niya'y parang may malalim na kahulugan. "I really admire how your family works together para lang makabuo ng isang masayang pamilya. Sana tayo rin sa hinaharap, simple lang pero masaya. Hindi ba?"

"Tulad ng sinabi ko, ang pamilya ang pinakamahalagang yaman natin. At habang magkasama tayo, lahat ay magiging maayos." Kahit ang simpleng pag-uusap at mga tawanan sa gitna ng gabi ay puno ng kahulugan. Bawat sandali ay may mahalagang aral na dala, at bawat kwento ng pamilya ay nagiging bahagi ng aming masayang paglalakbay. Nagpatuloy ang kwentuhan, at sa bawat sandali, nahanap ko ang tunay na kaligayahan sa piling ng mga mahal ko sa buhay.

Nagbuntong-hininga ako nang makalaya sa halik. Lumihis sa punto niya na sinabi ko nang ayokong pag usapan pa. “Mabubuti silang tao. Mabubuting kapitbahay. Nagkasigalot kayo noon pero tapos na yon. At ang pakikipagkaibigan hindi laging natatagpuan. At kung minsan, mas mabuti pa sila kaysa sa totoong kamag anak.” “Speaking of relatives,” ikinulong niya ako sa maluwag na yakap. “May family dinner kami ngayon kaya kailangan kong magbihis, gusto mo bang sumama?”

Wala naman siyang sinabi na pupunta sa at wala rin naman siyang sinabi na hindi siya pupunta kaya umaasa pa rin ako na pupunta siya at maghahanap siya ng time para makapunta. "Family is life's greatest blessing, a group that dreams, laughs, plays, and loves together. Those whom you can always count on, and always present not only in the good times. Where Life begins and love never ends." Nakahawak ako sa kamay ni dad sa braso ni ate habang nakikinig sa speech ng principal namin na nasa stage. Palinga-linga ako sa paligid at hinanap si mommy dahil sabi niya kanina ay susubukan niyang sumunod.

( ͡ಥ ͜ʖ ͡ಥ) Para bang mas maganda ng sayangin ang oras kasama ang tatlo. At uuwi rin ako agad upang bigyang oras naman ang pamilya ko...kahit na hindi ko alam kung ano ba ang bonding time namin? Madalas kapag kumakain sa hapunan at minsan nasa mood manood ng tv sa gabi habang nag-aasaran lang kaming mag kapatid. Ang simple lang. Hindi na kailangan lumayo pa't gumastos. Nasanay na kami sa gano'n.

“Ay wait. Masyadong marami ‘yun.” “What do you mean?!” Natawa muli ako dahil doon. “Sabi ko nga, makipag bonding ka.” “I’ll just chat from time to time then.” Tumango ako. “Bye-bye.” “Goodbye.” Maganda na rin ‘yung magbabakasyon sila para magkaroon naman siya ng time para sa pamilya niya. Sa gabi na lang kasi siya umuuwi sa kanila tapos matutulog pa. Saan sila makakakuha ng quality time kapag ganon?

Bihira lang din siya umuuwi sa bahay nila at kung uuwi man siya doon, isinasama niya pa rin ako. Mag-isa lang siyang anak kaya lahat ng gusto niya ibinibigay ng kaniyang. Pambawi na lang din dahil palaging wala ang mga ito sa kanilang bahay para alagaan si Lucy. Masiyado silang abala sa kanilang negosyo sa ibang bansa at halos mawalan na ng oras sa kanilang anak. Ngunit, kahit kailan, hindi umangal si Lucy sa kaniyang mga magulang at patuloy na iniintidi ang mga ito. Alam kong miss na miss na rin niya ang mga ito. Maybe, some time, they can have a bonding and quality time together. I wish they can have that moment because I want to see my friend being happy her family, too. Life is happier w