The Space Between Us Mga Nobela at Kwento

In the silence that followed, an unspoken truth lingered – that our hearts and desires were both casualties of this arrangement, entwined yet forever kept apart. The room around us seemed to vibrate with the echoes of our unspoken conflicts. I had opened up, revealing the depth of my emotions, only to be met with the cold, unfeeling reality of our circumstances. But still,he listens. The tension wrapped itself around us, an intangible barrier between our two worlds. In the midst of the surroundings, one question remained suspended in me: Was there any way to bridge the gap that separated us? Could we find a way to offer each other the understanding and comfort we both craved so desperately?

Tumango-tango naman siya sa sinabi nito. Sumunod na araw ay nagkasalubong sina Andrea at Ella Marie. Silang dalawa lang naman ang nasa hallway na 'yon at wala nang iba pa. "Puwede ba tayong mag-usap na dalawa?" mahinahong tanong ni Andrea kay Ella Marie na nakataas ang dalawang kilay na nakatitig sa kanya. Andrea could feel that she's mad at her. Hindi naman niya masisisi ito kung galit ito sa kanya dahil 'yon kasi ang sinasabi ng mga taong nasa loob ng kompanya na siya ang nagpakalat ng balitang 'yon at wala nang iba pa.

tanong ng isang reporter habang itinutok ang mikropono, “second time n’yo na pong mag-partner ni Morris on screen. Kung sa totoong buhay, would you fall for a man like him?” Tumawa si Angela nang mahinhin, ang ngiti’y eksaktong-eksakto sa harap ng kamera. “Morris is very attractive, of course. Pero hindi mangyayari ‘yan,” sagot niya nang may biro sa tono. “Wala nang space ang puso ko para sa kanya.” Agad na umugong ang paligid sa reaksyon.

utos ko sa isang baritono at seryosong boses na hindi tumatanggap ng hiyaw o pagtanggi. Inangat niya ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay medyo nakabukas habang ang aming mga hininga ay nagsimulang magtagpo sa gitna ng silid, isang napakalapit na distansya na nag-alis ng aking natitirang kontrol bilang isang cold at emosyonal na distansyang lalaki. Ang aking pagnanasa ay naging isang ganap na obsesyon, dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha sa kanya, halos maramdaman ko na ang lambot ng kanyang mga labi na matagal kong pinangulilahan sa loob ng maraming taon ng pag-iisa.

“Sorry, wala lang ako sa mood. Gusto ko lang mapag-isa muna. Nag alala ka ba?” Tumango ako, hindi naman ako galit. Hindi naman kasi dahil halos magkapatid na ang turingan namin eh kailangan lagi kam naguusap. Ang friendship ay hindi lang tungkol sa pag-uusap at parating available sa isa’t isa. May kanya-kanya naman tayong personal space, that space must be respected. “Your complexion does not look good. Mukha kang bilasa bruha, hindi ba dapat fresh ka since nakapag bakasyon ka?”

“You never stayed.” Iyon ang totoo. Noon pa man, siya ang unang umatras. Siya ang unang tumahimik. Siya ang unang nagpanggap na walang namamagitan. At ako? Ako ang unang nasaktan. The Space Between Us Ramdam ko ang kamay niya sa braso ko. Hindi marahas. Hindi mapilit. Ngunit mariin. “Look at me.” Hindi utos. Hindi pakiusap.

Ayoko na parang mas maliit ang opisina kapag nandyan siya. Hindi naman literal na mas maliit—hindi, pareho lang ang mga dingding, the fluorescent lights still hum above. But the space between us is suddenly charged, electric, taut like a wire about to snap.

Medyo nahihiya pa nga siyang ngumiti siguro’y dahil hindi na niya magawang magpaalam samin ng maayos. Diretso akong naglakad sa kotse at pumasok, hindi na ako muling tumingin sa kaniya. Mas mabuti na iyon, nang una palang ay alam na niya kung anong distansya ang dapat na meron kami. Hindi ko na kailangan na magpanggap na hindi ko siya kilala, there’s no point doing it. Pero ang maglagay ng wall at distance between us is enough, what we had five years ago is not even real…

"Eli." Mabilis ko siyang nilingon sa pag-aakalang may sasabihin siya sa akin ngunit iba ang nangyari. Hindi ko namalayang nakalapit na pala siya sa pwesto ko, there was only few inches between us na lalo namang nagpalaki ng mga mata ko.

mahina niyang tugon, sabay iwas ng tingin. Lumapit si Jarred, tumabi sa kanya sa kama. Ang espasyo sa pagitan nila ay kakaunti lang sobrang lapit na naririnig niya ang bawat hinga nito. Saglit siyang natigilan, hindi alam kung lilipat o mananatili.