The Space Between Us Novels & Stories

aniya habang nakataas ang kamay at tumatawa. I sight, I miss this kind of bonding we have. Simula kasi nung maramdaman kong may gusto siya sakin ay umiiwas na ako. Di ko napansin na nalagyan kona rin ng barrier sa pagitan namin. “Do like someone else ate?” “Why? Balik kong tanong “Just answer my question please” “Yes” agad kong napansin na nasaktan siya sa sinabi ko, he’s very visible, yung tipong malalaman mo kaagad kong okay siya o hindi.

One step closer I have di*d everyday, waiting for you Darling don't be afraid, I have love you for a thousand years I'll love for a thousand more~ Time stands still Beauty and all she is I will be brave I will not let anything take away What's standing in front of me Every breath, every hour has come to this One step closer~ In that fleeting moment, time seemed to stand still, the years of separation melting away in the warmth of our shared gaze. The echoes of our teenage love, once vibrant and untamed, now tempered by the passage of time and the wisdom of experience, resonated in the space between them.

“Yeah, right? Mahina kong saad. Hindi ko alam kung bakit may parte sa akin na nasasaktan sa tuwing naririnig ko ang salitang iyon. Dahil umaasa siguro ako na hindi lang responsibilidad ang tingin niya sa amin? "I’ll try to give you space and freedom. If that’s what you want," Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sa sinasabi niyang ito. Pero siguro sapat na muna iyon. --- Nang gabing iyon, pareho kaming nanatiling tahimik. Magkalapit na nakatayo sa terrace. Pero may distansyang hindi pa rin namin alam kung paano tatawirin.

KABANATA 48 :: IN LOVE Life is such a mess, and shit things happen almost everytime. We are sleeping in the same room but I felt like there's a wall between us. We are often together but he seems far away. Or maybe, it was me. Because no matter how hard I tried. I can't act nor think the same.

"A loudmouth girl playing queen in someone else's crown?" "Then take it back," hamon ko. "Strip it off me. Go ahead." The space between us sparked. Electric. Tense. That space where fury blurred into desire. "Don't tempt me, Aria," sinabi niya sa mababang boses. "Why not? Scared I'll like it?" He moved closer. Hindi ako umatras. Our breaths hovered inches apart. Our bodies—never touching—just burning in that line we shouldn't cross.

saad ko sa pabulong na boses habang bahagyang nakatingala dahil sa patuloy niyang paghalik sa aking leeg. Doon siya huminto. Bahagyang nagkaroon ng distansya ang aming mga mukha sa isa’t isa, ngunit ramdam ko pa rin ang init at tensiyon na namamagitan sa aming dalawa. Damang-dama ko pa rin ang init ng kanyang hininga at ang nakakapasong halik na nag-iwan ng marka sa aking balat. Nagkatitigan kaming dalawa.

Ang halik nila ay parang nagbabago sa bawat segundo—hindi lang romantic, kundi intimate, nagpaparamdam ng connection na walang sinuman ang makakaintindi kundi sila lang. Pagkatapos ng ilang minuto, naghiwalay sila ng konti para huminga. “You feel that?” tanong ni Adrian. “Mm-hmm,” bulong ni Calestine, nakangiti. “That’s called… us. You and me. Walang distractions, walang pressure. Just love and happiness.” Napangiti si Calestine, ramdam ang warmth ng katawan niya at puso niya. “I love this. I love you.”

Inis na inis pa rin si Frank. Hindi na alam ni Kate kung paano pa ipapaliwanag nang malinaw ang punto niya. Umaga pa lang, pero pagod na pagod na ang isip at puso niya. "Frank," ayaw pa rin niyang makipag-away kaya seryoso niya itong kinausap. " Bawat tao ay kailangan ng sariling space. Walang kinalaman kung si Vincent man 'yun, ikaw, o ako. Ang relasyong walang breath of space ay nakakasakal lang."

Walang nagbago sa nararamdaman nila kaya lang may mga bagay na hindi talaga nila maiiwasan na idistansya muna ang mga sarili sa isa’t-isa. “Thank you for bringing them back,” aniya nang mahimasmasan. Itinaas nito ang kanyang mukha at tinulungan siyan pahirin ang basang pisngi niya. “We need space.” Mabagal siyang tumango, naiintindihan ang nais nitong ipunto. “Aalis ba kami ng mga bata?” H inalikan siya nito sa noo. Nagtagal doon ng ilang segundo bago bumaba sa kanyang ilong at magkabilang pisngi.

But that would be impossible, I know He doesn’t like me. “For the company image,” mahinahon kong sagot. Matagal niya akong tinitigan, parang may binabasa sa mukha ko. “You don’t have to compete,” sabi niya sa huli. I smiled. “I don’t compete, Ethan.” I eliminate. Pero hindi ko sinabi iyon. Pagbalik ko sa lounge, dumating ang file. I opened it. Liah Delos Santos. Twenty five years old.