Unpaid Therapist Meaning นิยาย & เรื่องราว

Tanong sa akin ni Rico. “Okay naman na ako,” sabi ko sa kanya. “Mas mapapanatag ako kung masigurado mong okay ka na talaga. Ipapaschedule kita ha,” sabi niya. “Huwag na, Rico. Gastos lang iyan. Ang mahal pa naman ng psychiatrist,” pagtanggi ko. “Bakit? Kailan ka ba nagbayad sa mga therapy mo? Sabi naman sa iyo eh, basta sa welfare mo, kahit milyon-milyon pa ’yan , wala akong pakialam.”

"Idinemanda ako ng tiyahin mo dahil hindi ako nakapagbayad ng utang." Puno ng hinagpis ang mga mata ni Thelma habang nagsasalita ito. Sa isipan niya ay sarkastiko na siyang natawa. Hindi naman sila malapit sa isa't-isa sa una palang. Interesado lang naman ang mga ito sa kanya dahil sa perang maaari nitong makuha sa kanya at pinagtulungan pa siya ng mga ito na idiiin. Kung hindi pa siya naghanda ng mga ebidensya laban sa mga ito, hindi siya sigurado kung saan na siya pupulutin sa ngayon.

He mentioned that he would be out of town the next day because of his work which I did not ask for a specific reason. Sandler just told me that he'd make sure to communicate with me whenever he gets time. “Nurse, tara na. Baka nag-aantay na si Doc.” Binalingan ako ni Nurse Jade. “Wala po kayong therapy for today, Maam. Tama na rin po ‘yong naglakad-lakad at nagpahangin tayo sa garden kanina.” I frowned. "I thought I'll have therapy for two months sa kanya?"

Agad ko Naman iyon kinuha at tiningnan kong sino ang tumatawag. Si Paul Pala."babe,busy ka ba ngayon?"agad niyang bungad. "hindi Naman, katatapos ko lang I therapy Ang pasyente ko."sagot ko. "I'm sorry babe,Kong Wala Akong nagawa upang hindi Ikaw Ang ipadala ng co-doctors ko sa trabahong 'yan."hinging paumanhin Niya. "ano ka ba Paul.Wala Naman problema at Saka tatlong buwan lang Naman Ang trabaho Kong 'to.After that,makakabalik na ako d'yan sa hospital.

“Parang tumigil lahat. Parang wala akong boses.” “Then what happened?” “Parang… hindi na ako tao. Isa lang akong gamit sa kwarto. Walang halaga.” Tumango ang therapist. “And you’re reclaiming your value now. You’re starting to heal.” Tuwing tapos ang session, palaging hinihintay siya ni Ralph sa labas ng clinic. Hindi ito palasabi, pero sapat na ang tahimik na paghawak nito sa kanyang kamay, ang pagbukas ng pintuan ng kotse, ang paghanda ng mainit na tsaa pag-uwi.

"Gaga! Sa tingin mo ba pahihintulutan ako ni Dwight na gawin 'yon?" "Oo, lalo pa't alam naman niya ang rason kung bakit hindi ako ang magiging doctor niya sa pag-te-therapy. Ipapa-alam ko rin na hindi puwedeng huminto ng isang linggo dahil mas lalong ma-stiff ang katawan niya." "Sa uulitin huwag ka ng humawak ng dumbbell ha! May pasyente rin ako sa ibang lugar, isisingit ko lang si Dwight. Bayaran mo kaya ako ng isang milyon."

] "I'm in the middle of my session." ["What? You're Doctor just message me saying you're all good."] "I asked for extra session, don't worry I know I'm all good." I looked at my therapist. ["Really? Then, what about the packages here in my firm? Did you order it?"] "Oh, everything arrived already?" ["I think so, I have a total of seven package here."] "Really? I used your account for that but used my bank details to pay." ["You don't have your own shopee account?"]

Agad naman akong tumingin sa doctor at tila naintindihan naman niya ang titig ko kaya't nagsalita na siyang muli. "Oh so about the payment, we have a lot of procedures na kailangan munang gawin before the therapy. We have physical exam first, titingnan muna po namin if the patient's body can handle the therapy itself. Ayaw naman po siguro nating mapunta sa wala ang therapy if iyong body mismo ang gigive up sa una palang..." pagpapaliwag ng doctor at tanging tango lamang ang isinasagot ko.

I looked up at Attorney Smith and asked, “Attorney, who is Mr. Thompson? Bakit ganito kalaki ang naging utang ng kompanya?” “He is the owner of the bank where Walton Corporation owes money, and sa tanong naman kung bakit naging ganyan ang amount, there is many unpaid loans na lumaki na ang interest,” he replied calmly. “I am here because Mr. Thompson wants the debt to be paid within one year.” My stomach dropped even further. One year? That’s impossible. I turned to Dad, and I could see the fear in his eyes. “Attorney Smith, sandali, bakit naman ang bilis, ano pa ba ang pwede naming gawin? Hindi namin kayang bayaran ang one billion pesos sa loob ng isang taon,” halos naiiyak ng sabi ni papa.

Limang araw na akong walang kausap. Hindi ko alam kung bakit, pero parang ang tagal ng limang araw na iyon. Parang limang linggo. Parang limang buwan. Sinubukan kong tawagan siya. Ilang beses. Pero hindi niya sinasagot ang tawag ko. Baka naghanap na ang kumag ng ibang kliyente. Nakapagbayad na ako ng advanced sa kanya para sa susunod na limang session namin. Malaking halaga iyon. Hindi ko kayang masayang lang.