กลายเป็นตัวร้ายเลี้ยงลูก สามีอสูรแย่งกันเป็นบ้า Novels & Stories

ลี่หรงพึมพำกับตัวเอง “โธ่ชีวิต...ข้ามมิติมาทั้งที ได้แต่งงานกับคนหล่อ เป็นถึงองค์รัชทายาท มีตำแหน่งเป็นถึงพระชายา แต่สามีกลับไม่รัก ถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรอีก แล้วข้าจะอยู่อย่างไรต่อไป!?" “ยังไม่นับแม่ผัว คู่แข่ง พวกตัวร้ายอีก! ข้าจะต้องเผชิญเรื่องอะไรอีกบ้างเนี่ย!?” เ ช้าวันรุ่งขึ้น…

“ไม่ผิด ก็นางเป็นชายาของพี่ชายข้าและเขาเองก็เป็นองค์รัชทายาทที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้นางก็ต้องอยู่เคียงข้างเขาถูกแล้วมิใช่หรือเหมือนเจ้าอย่างไรล่ะ” “เหมือนตรงไหน” “ก็เราสองคนเป็นสามีภรรยากันย่อมต้องอยู่ด้วยกัน” แววตาที่มองมาที่นางนั้นดูเจ้าเล่ห์ไม่น้อย

“ท่านพี่! ท่านคิดจะพาพวกมันกลับมาอีกหรือ! แล้วข้ากับลูกในท้องเล่า ท่านจะทอดทิ้งไปหรืออย่างไร” หลังจากที่นางนิ่งเงียบมาครู่ใหญ่ ด้วยตั้งรับกับการผลักไสของสามีไม่ได้ ทว่าพอเรียกสติคืนกลับมา ก็เห็นสามีเริ่มแสดงตัวเป็นพ่อของลูกศัตรู ทั้งที่นางยังคงเป็นภรรยาเขาอยู่แท้ๆ

“ที่แท้ก็หวงแม่อย่างนั้นเองหรือ ได้อย่างไรกัน ถึงนางจะเป็นแม่ของเจ้า แต่นางก็ภรรยาของข้าเหมือนกันนะ” เมื่อกล่าวจบก็เข้าไปยื้อแย่งภรรยากับบุตรชายตัวน้อย ที่กอดคอมารดากันท่าเขาไม่ยอมปล่อย จนคนกลางที่ออกจะเข้าข้างบุตรชายมากกว่าได้แต่อ่อนใจ กับท่าทางราวกับเด็กของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ นสามีของตน

หลังจากแต่งงานพวกเขากลับกลายเป็นคนละคน ทุกครั้งที่พี่สาวกับสามีมีปัญหาขัดแข้งกัน แม่สามีจะตั้งใจกล่าวหาว่าเป็นเพราะพี่สาวทำหน้าที่ภรรยาได้ไม่ดี สุดท้ายแล้วลูกชายยังไงก็คือลูกในไส้ของพวกเขา แต่ลูกสะใภ้ก็ยังเป็นคนนอกวันยันค่ำ

ม่อเหยียนแค่นเสียงเย็น นัยน์ตาอินทรีคมกริบจดจ้องไปที่เงือกหนุ่ม “ขึ้นมาบนบกเมื่อไหร่ ข้าจะจิกทึ้งเกล็ดของเจ้าออกให้หมดตัว” แม้พวกเขาจะก่นด่าและอาละวาดแทบตาย ทว่าในใจลึก ๆ ของทั้งสามกลับเต็มไปด้วยความเจ็บใจระคนจำนน ตามกฎเหล็กของโลกอสูร ไป่หลงได้กลายเป็นหนึ่งใ นสามีอสูรของหลินเว่ยอย่างถูกต้องแล้ว พวกเขาไม่มีสิทธิ์ขับไล่หรือฆ่าแกงกันเองในครอบครัว

หญิงสาวเอ่ยสุ้มเสียงน้อยใจ รู้ว่าสามีชอบสาวๆ ในเครื่องแบบ อดกลัวไม่ได้จริงๆ เกื้อคุณหัวเราะร่าสุดเสียงกับความขี้กังวลของเมีย นี่เขากลายเป็นเสี่ยชอบเลี้ยงเด็กๆ ในสายตาของบัวบูชาไปแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย

เพียงแพรกอดอกยั่วพี่ชายตาพราว “เลี้ยงตั้งแต่นมแกเท่าลูกมะนาว จนตอนนี้นมเป็นภูเขาแล้วยังจะให้เลี้ยงอีกเหรอ ฉันก็ต้องเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียฉันบ้างสิโว้ย” “ว้าย! พี่วัต ปากคอเราะราย ถามจริงๆ เถอะค่ะพี่อร ที่ได้พี่วัตเป็นสามีนี่ปาเป้ามั่วๆ ได้มาหรือเปล่าคะ”

ยามนี้ หน้าท้องที่ขยายใหญ่ทำให้นางรู้สึกอุ้ยอ้ายมิต่างจากแม่หมูตัวหนึ่ง บัดซบเถอะสวรรค์! นางก่นด่าในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามีก็ร้ายกาจ ลูกติดก็เพิ่งจะสามขวบ เจ้าของร่างเดิมก็ดูไม่ต่างจากตุ๊กตากระเบื้องเคลือบไร้ชีวิตที่ไม่เคยได้รับความรัก ซ้ำร้ายนางก็ยังต้องมาอุ้มท้องเ ลือดเนื้อเชื้อไขของตัวร้ายผู้นี้อีก “เหอะ! ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลยใจร้ายเกินไปแล้ว”

“ไม่ได้สิ พี่เป็นสามีเป็นพ่อของลูกพี่ต้องเป็นคนเลี้ยงนับสิคะถึงจะถูก” “แม่ของลูกก็เลี้ยงพ่อของลูกได้นะคะ น้า...นะ ให้เกียรตินับเลี้ยงข้าวหนึ่งวันนะคะ” “อะ...แบบนั้นก็ได้ ผัวที่ดีต้องเชื่อฟังเมียครับ”