การรักษา Novels & Stories

“แล้วรักษาอย่างไร?” “ตอนนี้ให้เพียงยาบำรุงไปก่อนพ่ะย่ะค่ะ... แต่ยังไม่ทราบสาเหตุที่แท้จริง”

กล่าวถามพร้อมไล้ฝ่ามือนุ่มตรงรอยแผล "ไม่เท่าไหร่เลย เหมือนมดกัด" " ท่านทำความสะอาดแล้วหรือยังเจ้าคะ" " พี่อาบน้ำเรียบร้อยแล้ว" " ไม่ได้ท่านต้องใส่ยาด้วยเดี๋ยวติดโรคจะทำอย่างไร"

ปอร์เช่กอดเธอไว้แน่น "ผมรักเธอครับ...ริน" ณลินยิ้มออกมา "ฉันก็รักคุณค่ะ...ปอร์เช่...ฉันรักคุณ" เพียงไม่นานนัก ปอร์เช่ก็ออกจากโรงพยาบาลได้ ณลินพาเขากลับมาที่บ้านของเธอ แล้วเธอก็ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด ณลินทำอาหารให้เขาทานทุกมื้อ ดูแลเขาในทุกเรื่อง และทำทุกอย่างเพื่อให้เขากลับ มามีสุขภาพที่แข็งแรงเหมือนเดิม

หญิงสาวถามขึ้นอีก “โกรธมั่ง แค่แหวนวงเดียวแกยังรักษาไม่ได้” คำพูดของลินินราวกับมีดแทงใจ แค่แหวนยังรักษาไม่รอด ได้ยินเข้าหูใจเธอก็ตระหนกวูบ ของเล็กน้อยจริงๆ แต่เธอกลับไม่รักษาให้ดี

อิงหลิวถามกลับทันที คงไม่ใช่ว่าเป็นรัศมีแปลก ๆ หรอกนะ “เป็นรัศมีแห่งการรักษา ผู้ที่บาดเจ็บเพียงเล็กหรือมีอาการบาดเจ็บที่แฝงอยู่ในร่างกาย หากได้พบเจอโฮสต์ผู้ที่มีอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็จะหายได้ทันที ส่วนผู้ที่มีอาการบาดเจ็บแอบแฝงอยู่ก็จะแสดงอาการออกมาได้เร็วขึ้น ทำให้มีโอกาสได้รับการรักษาเร็วขึ้น และหากเป็นผู้ที่เจ็บป่วยรุนแรงก็จะมีอาการทุเลาลง แต่จะมากหรือน้อย ก็ขึ้นอยู่กับบาดแผลหรือโรคร้ายที่คนผู้นั้นเป็น”

"บางครั้ง…การรักษาไม่ได้แค่ช่วยชีวิต แต่ยังรักษาหัวใจทั้งสองฝ่าย"

จางหยวนหน้าแดง "คือว่า การรักษาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมควรจะกลับไปได้แล้ว ถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อก็ยังต้องถูกคุณด่าว่าลามกอีก!" "อันที่จริงคุณก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไป การเปลี่ยนแปลงไม่ได้ชัดเจนนัก มากสุดก็แค่แอปเปิ้ลขนาดใหญ่เปลี่ยนเป็นแอบเปิ้ลขนาดใหญ่พิเศษก็เท่านั้นเอง"

วทันทีี อยากจะช่วยดับความไคร่ให้คนตรงหน้าทันที เขาสอดนิ้วแกร่งเบียดกับลูกบอลเข้าในรูสวาทพร้อมกับหมุนวนกับลูกบอลไปด้วย น้ำเสียวไหลยืดติดนิ้วออกมาจนเขาอดไม่ได้ที่จะใช้ปากดูดน้ำที่ติดมาแล้วกลื่นลงคออย่างไม่นึกรังเกลียด เขื่อนสามารถทำแบบนี้ได้ทุกคนไม่ต้องกลัวว่าจะติดโรคหรือกลัวว่าใ ครจะท้องกับเขาเลยสักคน เพราะเขามียาดีที่มาป้องกันอย่างดี เอาสักคนก็บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรกับใครคนไหนเขาก็เต็มที่อย่างไม่ต้องป้องกัน

อี้หรานตะลึง “มันยังรักษาได้เหรอคะ?” “ตามแนวทางของโรงพยาบาล อย่างดีที่สุดคือคุณอาจได้รับแค่ยาแก้ปวด แต่ถ้าผมเป็นคนรักษา ผมช่วยเสริมความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อที่มือได้ อย่างน้อยคุณจะใช้มือได้ถนัดขึ้นเวลาใช้ชีวิตประจำวัน อย่างเช่นการจับปากกา หรือตะเกียบ แต่ขั้นตอนรักษ ามันจะเจ็บหน่อยเพราะเราไม่สามารถใช้ยาสลบได้ คุณลองพิจารณาดูก่อนแล้วกัน”

ชายผู้นั้นพยักหน้าทันที เขาอยากรักษา เขาอยากหาย เขาอยากเป็นคนที่มีประโยชน์ “ถ้าอย่างนั้นช่วยลงชื่อรับการรักษาตรงนี้ด้วยนะคะ” แน่นอนว่าเธอต้องรอบคอบ เธอเขียนรายละเอียดการรักษาโรค ทั้งวิธีรักษาเอาไว้ แล้วให้คนไข้ประทับลายนิ้วมือ โดยที่ลูกชายแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำ