การแต่งงาน Novels & Stories

ลินดายิ้มทันทีเมื่อซินอี๋เกริ่นเรื่องการแต่งงานขึ้นมาเอง “แล้วการแต่งงานข้ามเชื้อชาติมีปัญหาอะไรไหมคะ” “การแต่งงานข้ามเชื้อชาติอาจไม่ได้มีปัญหาค่ะ แต่หากเป็นการแต่งงานข้ามศาสนาอาจจะมี ต้องทำตามที่กฎหมายกำหนด”

“แล้วที่เขาพูดกันว่า… ที่ฉันยังไม่ฟื้น จะเตรียมตัวทันกำหนดการไหม มันคืออะไรเหรอ?” “แต่งงานเจ้าค่ะ” หาาาา!! “แต่งงาน?? ใครแต่ง?? แต่งกับใคร??” ……………………. ชุดอาบายะห์ - เครื่องแต่งกายที่ปกปิดเกือบทุกส่วนของร่างกาย เป็นชุดกระโปรงยาวด้านในประกบกับชุดด้านนอกและสวมผ้าคลุมฮิญาบ

“ทะ..ทำไม..ทำไมต้องมีงานแต่งงานด้วยค่ะ น้ำค้างว่าเราอยู่กันแบบนี้ก็ดีแล้ว เราก็..จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องจัดงานแต่งงานเลยนี่ค่ะ” ศิศิราระล่ำระลักทักท้วง เธอไม่อยากผูกมัดกับเขาให้มากไปกว่านี้ เพียงแค่จดทะเบียนสมรสก็ถือว่าเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายแล้ว หา กมีการจัดงานแต่งงานขึ้นก็จะกลายเป็นว่าเรื่องราวของเธอและเขาอาจจะรู้เป็นวงกว้าง และที่สำคัญความลับอาจไม่เป็นความลับอีกต่อไป

ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วการแต่งผิงชีเข้ามา จะต้องมีกฎเกณฑ์บางอย่าง และการแต่งงานอย่างเป็นทางการ และถูกต้องตามกฎหมายก็ไม่เหมือนกัน ก่อนอื่นเลยก็คือ ห้ามสวมชุดแต่งงานสีแดงสด จะต้องเปลี่ยนเป็นสีชมพูหรือสีอื่นที่คล้ายกับสีแดง ประการที่สอง เกี้ยวเจ้าสาวมิอาจหยุดอยู่ที่หน้าประตู ต้องผ่าน

คาเฟ่ ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมเธอแล้วพวกเขาก็เดินเข้ามาด้านในนี้ " มาทำอะไรแถวนี้เหรอ" " มาหาแกนั้นแหละ" คาเฟ่ " น่ารักมากเลยคู่นี้จะแต่งงานเมื่อไหร่บอกด้วย"

ยกเว้นจิมมี่ที่ไม่มา เธอไม่รู้จะมาทำไหม ถึงเธอจะถูกเชิญในนามพนักงานบริษัท แต่เธอก็ทำใจไม่ได้ที่เห็นคนที่เธอรัก แต่งงานและมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ งานครบรอบวันแต่งงานของอัยยะและลีออง ทั้งคู่แต่งแบบสบายๆ สไตล์มินิมอล ที่ออกจะเหมือนชุดเจ้าสาวเจ้าบ่า วอยู่บ้าง

เสียงทุ้มหวานชัดถ้อยชัดคำ "ธันอยากทำทุกอย่างให้ถูกต้อง" ".........." "แต่งงานกันนะครับ..คนดี" “ค่ะ..รินแต่ง”

ตอนที่ 21 ความสุขของเรา พิธีแต่งงานของแสนกล้ากับกมลฉัตรจัดขึ้นตามฤกษ์งามยามดีที่กำหนด มีผู้หลักผู้ใหญ่และชาวบ้านมาร่วมงานมากมาย ยิ่งใหญ่สมใจแสนกล้า และก็มีหมอลำมาเฉลิมฉลองอย่างที่เขาเคยประกาศไว้ พิธีแต่งงานเป็นเพียงแค่การประกาศให้คนอื่นรับรู้ และมาร่วมเป ็นสักขีพยานว่าคนสองคนจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน หลังเสร็จสิ้นพิธีผู้คนที่มาร่วมงานก็พากันกลับไปใช้ชีวิตของตัวเองตามเดิม มีเพียงคู่ผัวตัวเมียสองคนเท่านั้นที่จะดูแลและประคับประคองชีวิตคู่ให้อยู่กันได้ไปตลอดรอดฝั่ง

"ไง สรุปเป็นแฟนกันแล้วเหรอ ตัวติดมากนึกว่าคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามัน" "แซวอ่าาา แต่ใช่แหละ เรากับโฮมตกลงคบกันแล้วก็จะหมั้นเร็ว ๆ นี้ แกต้องแต่งตัวสวย ๆ มางานหมั้นเรานะ" "ได้ดิ ต้องมีบัตรไหม เผื่อเขาไม่ให้เข้า"

ชาติหรือต้นไม้ดอกไม้อะไรทั้งนั้น ​เคยฝันถึงงานแต่งงานไว้ตามประสาของเด็กสาว แต่การแต่งงานจริงๆ ของเธอนั้น ช่างน่าสมเพชสิ้นดี เป็นการแต่งงานที่ถูกบังคับ กับคนที่เธอ...ตอนนี้รัศมีแขขอใช้คำว่าชังน้ำหน้า มีเพียงแค่การจดทะเบียนสมรส ไม่มีชุดสวยๆ เหมือนเจ้าหญิง ไม่มีงานเลี้ยง ไม่ มีคนร่วมยินดี นี่คือการแต่งงานของเธอ มันช่างน่าทุเรศเสียจริง