ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร Novelas e Histórias

เสียงพ่อค้าคนหนึ่งทักขณะหยิบสมุนไพรขึ้นมาดู ลูกค้าหลายคนแวะมาซื้อของจากนาง ด้วยความรู้ในภพก่อนเกี่ยวกับสรรพคุณของสมุนไพรและเห็ด นางสามารถอธิบายได้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้สินค้าของนางขายหมดอย่างรวดเร็ว

ซู่ไท่หยางพึมพำกับตนเองก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับเมื่อรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาตุบ ๆ “ท่านหมอ ๆ วันนี้ข้ามีสมุนไพรมาขายขอรับ ท่านหมอ ๆ” เสียงตะโกนของชาวบ้านคนหนึ่งที่มักนำสมุนไพรป่าหายากมาขายให้ซู่ไท่หยางอยู่เสมอดังขึ้นเรียกสติที่กำลังกระเจิงของซู่ไท่หยางให้กลับ

จะเรียกว่าเปิดโลกก็ได้ หล่อนเพิ่งรู้ว่าใบมะกรูดและเครื่องสมุนไพรเหล่านี้สามารถแพคส่งขายทางไปรษณีย์ได้ แต่หล่อนไม่ได้จะขายของซ้ำกับคุณป้านะ กลับคิดว่าเวลาตัวเองอยู่คอนโดฯ แล้วทำกับข้าว หล่อนก็ต้องไปซื้อผักที่ซูเปอร์มาเก็ต ซึ่งราคาแพงมากๆ ถึงแม้จะเป็นเงินของพ ชร แต่หล่อนก็ไม่ค่อยอยากซื้อ นั่นทำให้ทุกครั้งที่ไปบ้านแม่ แม่ก็จะเตรียมเครื่องสมุนไพรเหล่านี้ให้หล่อนนำกลับมาเก็บไว้ทำกับข้าวที่คอนโดฯ เสมอ นั่นล่ะ สินค้าออนไลน์อย่างแรกของเพจ ‘บ้านบัวสุขใจ’ จึงเป็นเครื่องสมุนไพรพร้อมทำกับข้าว

เขาถามขึ้นใบหน้าสดใสรอยยิ้มเผยให้เห็นบ่อยมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก "ข้ามีสินค้าแล้ว ข้าจะเปิดร้านขายสมุนไพรที่ขึ้นชื่อว่าเป็นของหายากแต่จำเป็นต้องใช้" นางเอ่ยถึงพืชที่เทียวไปเก็บเกือบทุกวัน

“นานจนข้าจำไม่ได้เสียแล้ว คนเจ็บมีอยู่ทุกยุค โรคภัยไม่เคยหมดไป ข้าจึงยังขายยาได้ทุกวันนั่นล่ะ” มุมปากนางยกขึ้นจาง ๆอย่างเห็นด้วยเพราะยุคที่นางจากมาก็ยังมีร้ายสมุนไพรแม้จะอย่างอื่นจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายแล้ว

เสิ่นเวยหลงหันกลับไปถามชายร่างผอม “ข้า…เอ่อ ข้าเป็นแค่พ่อค้าที่ตระเวนขายสมุนไพรตามบ้าน ไม่ได้มีเจตนาลักขโมยของจริงๆ” “เช่นนั้นไหนล่ะสมุนไพรที่เจ้าจะนำมาขาย” “ข้าไม่ได้นำออกมาด้วยขอรับ สมุนไพรของข้าอยู่ในห้องพัก ข้าเป็นพ่อค้าต่างถิ่นจึงเช่าห้องพักของโรงเตี้ยมฝูหรงเป็นท ี่หลับนอน ที่ไปแอบดูบ้านแม่เฒ่าเหลียงเพราะอยากขายของเท่านั้น”

“วิชาแพทย์ของข้าถึงแม้จะสู้พ่อเฒ่าไม่ได้ แต่ความสามารถในการจดจำสมุนไพรของข้านั้น ทั่วทั้งเมืองซื่อสุ่ยไม่มีผู้ใดเทียบติด” นางกล่าวว่า “ดังนั้นในอนาคต แม้ว่าข้าจะไม่สามารถสืบทอดวิชาแพทย์ของพ่อเฒ่าได้ ข้าก็ยังสามารถอาศัยการขายยาสมุนไพรเลี้ยงชีพ เลี้ยงดูพ่อเฒ่า และเลี้ยงดู ประคับประคองโถงหุยชุนแห่งนี้ได้”

“เช่นนั้นท่านพ่อจัดการตามเห็นสมควรได้เลย ข้าไม่ถนัดเรื่องค้าขายเท่าใดนัก” “ได้ ๆ ข้าจะติดต่อพ่อค้าในเมืองดูก่อน ว่าพอจะมีที่ไหนรับซื้อสมุนไพรอีกหรือไม่” เพราะได้เห็นแปลงสมุนไพรหนึ่งร้อยหมู่นั่นแล้ว หลินเต๋อจึงวางมือจากร้านค้าอื่นเอาไว้ก่อน มีสมุนไพรพวกนั้นก็เหมือนมีเงินกอ งอยู่ตรงหน้าแล้ว

“ข้าหาได้ทำอันใด ท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่มีสมุนไพรก็นำมาขายเท่านั้น” “เอาเถอะ ข้ารู้ว่าแม่นางนั้นรู้ ถึงยังไงข้าก็ขอขอบใจแม่นางอีกครั้ง หวังว่าแม่นางมีสมุนไพรดี ๆ ก็ให้นึกถึงโรงหมอของเราด้วย” “เจ้าค่ะ หากข้ามีสมุนไพรอีก ข้าจะต้องนำมาขายให้ท่านแน่นอน”

“เปล่าขอรับท่านหมอบ้านข้าไม่มีคนป่วย เพียงแต่พวกเรานำสมุนไพรมาขายเท่านั้นขอรับ” “อ่อเช่นนั้นหรือ ได้ ๆ ไหนพวกเจ้าได้สมุนไพรอะไรมา เอาออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ”