ความคิดร้ายกาจ Novels & Stories

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมและซอกคอขาวระหง ผิวเนื้อที่เคยขาวนวลบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจัดจ้านเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ถูกผสมลงในน้ำแก้วนั้น ความซื่อสัตย์และไว้ใจที่มีต่อพี่เขยคนโปรดบัดนี้กำลังย้อนกลับมาทำลายเธออย่างเลือดเย็น ศุภกรณ์จ้องมองน้องเมียคนสวยด้วย สายตาที่เปี่ยมไปด้วยตัณหา เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มือหนาที่หยาบกร้านเล็กน้อยลูบไล้ไปตามพวงแก้มร้อนผ่าวของน้องเมียอย่างเบามือ

ในความพร่าซ่าน คำคำหนึ่งลิ่วล่องขึ้นมาในสมอง กินเด็กเป็นอมตะ กินคนแก่กว่าเป็นนิรันดร์. พุดแก้วมองเห็นความเป็นนิรันดร์อยู่รำไร หลังจากผ่านความรู้สึกที่เรียกว่าแทบขาดใจตายมาหยกๆ คนแก่ที่แสนเชี่ยวชาญ ช่ำชอง แสนรู้ไปหมด ผู้ชายร้ายกาจแบบโรมรัน น่าหลบหลีกให้ไกลเป็นด ีที่สุด “อุ๊ย!”

อสุรกายแห่งความเกลียดชัง (The Hate Conduit) ปีศาจตัวที่สี่ เป็นเงาสีแดงเข้มที่พุ่งเข้าใส่ จิตใจ ของพวกเขาโดยตรง มันไม่ได้โจมตีด้วยร่างกาย แต่ส่ง คลื่นความเกลียดชังและความสิ้นหวัง เข้ามาในจิตใจของบาระและเร็น * "ฉัน... ฉันทำไม่ได้หรอก! เราจะตายที่นี่!" เสียงความสิ้นหวังดังขึ้นในหัวของเ ร็น

นิสัยของเฟิงลี่ก็เช่นนี้ หากกล่าวว่านางร้ายกาจก็ย่อมใช่ ห่างไกลจากคำว่ามีเมตตาต่อผู้ที่คิดไม่ซื่อกับตนเองอย่างยิ่ง นางมิใช่คนแสนดีที่ชื่นชอบการเป็นวีรบุรุษไร้นาม[1] ผลประโยชน์ที่ควรได้ย่อมต้องการ คนที่คิดร้ายย่อมไม่ควรได้รับการให้อภัยทั้งสิ้น แก้แค้นได้ล้วนต้องแก้แค้นให้ส าสม

‘ดีแบบนี้ ใครที่คิดร้ายกับฉัน และสามีของฉัน ฉันคาดคั่น เอาตายแน่ๆ’ [ข้อแนะนำจากระบบค่ะ เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้กระชากหน้ากากนอมินีหน้าซื่อใจคด และจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ค่ะ]

แคทรียายิ้มร้ายออกมาโดยไม่รู้ตัว ในหัวของเธอคิดบางเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างอันตราย “ด่าแม่ดูถูกแม่ว่ากะหรี่ ไม่นับเป็นน้องเพราะรังเกียจสินะ แต่ตัวเองกลับแย่งผัวน้องหน้าตาเฉย!!” เมื่อได้รับรู้ถึงความร้ายกาจของผู้เป็นป้าที่เคยกระทำต่อแม่ของเธออย่างเลือ ดเย็น ความคิดอันตรายก็ถาโถมเข้ามาในหัวของเธอเหมือนน้ำที่ไหลออกจากก๊อกรั่ว คำพิพากษาที่เหมาะสมกับคนที่ชอบแย่งของคนอื่นเช่นป้า สมควรได้รับบทลงโทษเช่นใดถึงจะสาสม

Regret / Guilt-driven Redemption Arc: ตัวละครหลักรู้สึกผิด ล้มเหลว และพยายามไถ่บาป Verbal Conflict / Crying / Mental Breakdown: มีฉากทะเลาะ ร้องไห้ เสียใจ การพังทลายทางอารมณ์ นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคล สถานที่ วิชาชีพ หรือองค์กรใด ตัวละครอาจมีคำพูด พฤติกรรม และการกระทำที่ไม่เหมาะสม

แววตาขององค์รัชทายาทในตอนนี้ ทั้งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจราวกับเป็นคนละคนกับคนเมื่อครู่ **** คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่เหมาะสำหรับ ผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป และอาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้อ่านบางท่าน เนื้อหาประกอบด้วย ฉากความรุนแรงทางเพศ, การฆาตกรรม, การใช้ยา เสพติด, สงคราม, การใช้ถ้อยคำหยาบคาย, การเหยียดชนชั้นและเชื้อชาติ, และพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร

เขาตอบนางสมิงออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่เหมือนยังไง ในเมื่อเราคือสิ่งเลวร้าย นางมนุษย์นั่นก็ด่านายว่าสิ่งเลวร้ายไม่ใช่เหรอ?" "ฉันเป็นยักษ์อยู่ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มันต่างจากเธอที่เป็นภูตผี เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่เกิดจากคุณไสยมนต์ดำ มนต์อัปรีย์" กันต์ผลักตัวของน างสมิงออกไป เขาจ้องมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาสมเพช

โง่มาตลอด ความรู้สึกรำคาญเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จนทำตัวแย่ ๆ พ่นคำทำร้ายจิตใจ คิดเกลียดผู้หญิงคนหนึ่งที่โตมาด้วยกัน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักตาย ทั้งที่ ... ทั้งที่เธอเองก็ต้องทนทุกข์กับภาพน่ากลัว และความผิดที่ไม่ได้ก่อ เขาฆ่าพริริมาทั้งเป็ น ด้วยคำพูด และการกระทำของเขา