ความคิดร้ายกาจ Novels & Stories

อสุรกายแห่งความเกลียดชัง (The Hate Conduit) ปีศาจตัวที่สี่ เป็นเงาสีแดงเข้มที่พุ่งเข้าใส่ จิตใจ ของพวกเขาโดยตรง มันไม่ได้โจมตีด้วยร่างกาย แต่ส่ง คลื่นความเกลียดชังและความสิ้นหวัง เข้ามาในจิตใจของบาระและเร็น * "ฉัน... ฉันทำไม่ได้หรอก! เราจะตายที่นี่!" เสียงความสิ้นหวังดังขึ้นในหัวของเ ร็น

ยู่แล้ว ถ้าเขาปกป้องตัวเองก็อย่าหาว่าร้ายกาจ! ปาขี้ใส่คนอื่นแล้วจะหวังให้คนอื่นปาดอกไม้ใส่เหรอฝัน! นักแสดงศิลปินก็คนมีหัวจิตหัวใจเรื่องไหนที่ผิดจริงก็น้อมรับแต่เรื่องไหนไม่มีมูลก็รอหมายศาลถึงบ้านได้เลยจ้ะการสร้าง Hate Speech สร้างความเสื่อมเสียให้แก่อีกฝ่ายหลายประเทศมีการร่างกฎหมายใ นเรื่องนี้และอาชญากรรมที่เกิดจากความเกลียดชัง Hate Crime จึงควรที่จะมีการแก้ไขประมวลกฎหมายอาญาให้การกระทำดังกล่าวเป็นความผิดซึ่งฝ่ายกฎหมายของบริษัทได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้ว

แคทรียายิ้มร้ายออกมาโดยไม่รู้ตัว ในหัวของเธอคิดบางเรื่องที่ไม่เคยคิดมาก่อน ซึ่งเป็นเรื่องที่ค่อนข้างอันตราย “ด่าแม่ดูถูกแม่ว่ากะหรี่ ไม่นับเป็นน้องเพราะรังเกียจสินะ แต่ตัวเองกลับแย่งผัวน้องหน้าตาเฉย!!” เมื่อได้รับรู้ถึงความร้ายกาจของผู้เป็นป้าที่เคยกระทำต่อแม่ของเธออย่างเลือ ดเย็น ความคิดอันตรายก็ถาโถมเข้ามาในหัวของเธอเหมือนน้ำที่ไหลออกจากก๊อกรั่ว คำพิพากษาที่เหมาะสมกับคนที่ชอบแย่งของคนอื่นเช่นป้า สมควรได้รับบทลงโทษเช่นใดถึงจะสาสม

Regret / Guilt-driven Redemption Arc: ตัวละครหลักรู้สึกผิด ล้มเหลว และพยายามไถ่บาป Verbal Conflict / Crying / Mental Breakdown: มีฉากทะเลาะ ร้องไห้ เสียใจ การพังทลายทางอารมณ์ นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคล สถานที่ วิชาชีพ หรือองค์กรใด ตัวละครอาจมีคำพูด พฤติกรรม และการกระทำที่ไม่เหมาะสม

แววตาขององค์รัชทายาทในตอนนี้ ทั้งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจราวกับเป็นคนละคนกับคนเมื่อครู่ **** คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาที่เหมาะสำหรับ ผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป และอาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของผู้อ่านบางท่าน เนื้อหาประกอบด้วย ฉากความรุนแรงทางเพศ, การฆาตกรรม, การใช้ยา เสพติด, สงคราม, การใช้ถ้อยคำหยาบคาย, การเหยียดชนชั้นและเชื้อชาติ, และพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร

เขาตอบนางสมิงออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่เหมือนยังไง ในเมื่อเราคือสิ่งเลวร้าย นางมนุษย์นั่นก็ด่านายว่าสิ่งเลวร้ายไม่ใช่เหรอ?" "ฉันเป็นยักษ์อยู่ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา มันต่างจากเธอที่เป็นภูตผี เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่เกิดจากคุณไสยมนต์ดำ มนต์อัปรีย์" กันต์ผลักตัวของน างสมิงออกไป เขาจ้องมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาสมเพช

โง่มาตลอด ความรู้สึกรำคาญเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จนทำตัวแย่ ๆ พ่นคำทำร้ายจิตใจ คิดเกลียดผู้หญิงคนหนึ่งที่โตมาด้วยกัน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักตาย ทั้งที่ ... ทั้งที่เธอเองก็ต้องทนทุกข์กับภาพน่ากลัว และความผิดที่ไม่ได้ก่อ เขาฆ่าพริริมาทั้งเป็ น ด้วยคำพูด และการกระทำของเขา

“ไอ้ชั่ว! ถ้ามึงทำอะไรแฟนกู กูไม่เอามึงไว้แน่!!” “จุ๊ๆ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียสิ ก็แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง” “ไอ้โรคจิต!” “ไอ้ฆาตกร! ด่าสิ ไอ้ฆาตรกร! ฮ่าๆๆๆ” “แกมันก็แค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”

ไป๋เสวี่ยตอบโต้ทันควัน เด็กหนุ่มมองไก่ตาละห้อย พร้อมกันนั้นเขาก็คิดว่าเด็กคนนี้ช่างอารมณ์ร้อนเสียจริง “เจ้าก็อย่าใจร้ายกับข้านักเลย กว่าข้าจะเดินกลับถึงที่พักเห็นทีว่าคงจะเป็นลมและหลังจากนั้นอาจจะโดนหมาป่าคาบไปกินเป็นอาหารร่างกายคงเหลือแต่ซาก”

�ออย่างแรง จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ แผล่บ แผล่บ "อื้ออออ แด๊ดดี้ขาาาาอย่าดูด อื้ออออย่าเลียน้องข้าวเสียว อ๊าาา เสียว ฮือออ แด๊ดดี้ขาาาา" ยิ่งได้ยินเสียงครางของเธอบางอย่างที่กำลังจะอ่อนตัวลงกลับแข็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ยัยตัวแสบทำให้ผมกลายเป็นตาแก่บ้าตัญหาแบบนี้ผมคงต้อง ลงโทษเธอ