ความคิดร้ายกาจ Novels & Stories

น้ำเสียงหื่นกามน่ารังเกียจของมันทำให้ฉันอยากเป็นฆาตกรฆ่ามันแต่ฉันต้องอดทน "เอวา..อื้ออออ"

แก้วกาแฟของฉันล่วงลงน้ำสีน้ำตาลกระจายเต็มพื้น !! ตุบ !! ที่หนักไปกว่านั้นทั้งมือฉันและมือของผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นโดนไปเต็มๆ แต่เขาน่าจะเจ็บกว่าฉันอยู่นะ ชิบหายแล้วไหม ในจังหวะที่สบตาเข้ากับผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น ดวงตาเรียวเล็กถึงกับเบิกกว้างออกมาด้วยท่าทีตกใจ ฉันรู้จั กเขา

เขาหมวดคิ้วพลางเคาะบุหรี่ "ฉันคิดว่า...ตัวเองประเมินฆาตกรคนนี้ไว้สูงเกินไป คิดหาแรงจูงใจ หาความเชื่อมโยง หรือคิดว่ามันต้องการจะส่งข้อความอะไร แต่จริงๆ มันอาจจะแค่ฆาตกรโรคจิต ที่ไม่ได้สนใจว่าเหยื่อจะเป็นใครหรือเกี่ยวข้องกันไหม แค่มันรู้สึกว่าคนคนนั้นสมควรตาย" ยูถอนหายใจออ กมาเฮือกใหญ่ "ฉันอยากคิดแบบนั้นแหละ ทุกอย่างมันจะได้ง่ายขึ้น"

ความรู้สึกผิดกัดกร่อนและเลือดไหลอย่างช้าๆ ฉันวางแผนที่ไร้สาระ ถ้าตำรวจไม่คืบหน้า ฉันจะกลายเป็นผู้ล้างแค้นผ่านสื่อ ฉันคิด แต่คำว่า 'ผู้ล้างแค้น' แทบจะทำให้ฉันขยะแขยง ฉันไม่อยากเป็นสิ่งที่ฉันสาปแช่ง ถึงกระนั้น ความคิดที่ปล่อยให้อาชญากรรมสลายไปในความหลงลืมก็ทำให้ฉันป่วย ฉันรู้สึกถึงความโกรธที่หลอมรวมเป็นความแน่วแน่ที่เยือกเย็น เฉียบคม: โลกต้องรู้ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นที่สะใจ แต่เพื่อไม่ให้การกระทำใดๆ เหล่านี้ยังคงอยู่ในความมืดดั่งความลับที่น่าละอาย

ูกคิดของนางกำลังระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มาเลย รีบเปิดไพ่บัญชีหนังหมาของพวกเจ้าออกมาให้หมด สาดโคลนใส่ข้าให้เต็มที่ ด่าทอข้าให้หนักที่สุด เพราะยิ่งพวกเจ้าเล่นใหญ่มากเท่าใด เวลาที่ข้ากดใช้งานฟิลเตอร์น้ำตาและตอกหน้าพวกเจ้าด้วยหลักฐานที่แท้จริง ผลกำไรแห่งความ ฉิบหายและอาการล้มละลายทางสภาพจิตใจที่พวกเจ้าจะได้รับ มันก็จะยิ่งหอมหวานและรุนแรงทวีคูณเป็นร้อยเท่าพันทวีเท่านั้น โรงละครพร้อมแล้ว นักแสดงพร้อมแล้ว เชิญพวกกบฏโง่เขลาบรรเลงเพลงแห่งความตายของพวกเจ้าได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

นางร้ายกาจไม่น้อย ยิ่งช่วงนี้นางยิ่งชอบนักคนกระทำผิดคิดใส่ความผู้อื่น นางยังมีเมตตา สั่งประหาร หากให้แล่เนื้อเถือหนังจนกว่าจะตาย ย่อมทุกข์ทรมานและดูจะโหดร้ายกับอีกฝ่ายไม่น้อย หากใช้ม้าแยกร่างก็กลัวว่ากลิ่นคนพวกนี้จะสกปรก ดูอุจาดตาแก่คนทั่วไป ประหารนับว่าเป็นการดีที่สุด แ ต่ก่อนให้พวกนางไปรอประหารนั้น มีสิ่งหนึ่งที่คนพวกนี้ต้องชดใช้นั่นคือ คำขอโทษ

เขาเอามันมาพัดกับมือหนา ท่าทางทั้งดิบห่ามและกักขระ “คุณกำลังขืนใจกัน มันผิดกฎหมายคุณรู้ใช่ไหม” แม้ว่าเขาจะดูดีและส่งให้ภาพที่เห็นดูเซ็กซี่ราวกับหนังอีโรติกก็ตามที แต่สายขิมที่ไม่ได้อินตามก็อยากจะหนีคนร้ายกาจอย่างเขาให้ได้

หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผมและซอกคอขาวระหง ผิวเนื้อที่เคยขาวนวลบัดนี้ขึ้นสีระเรื่อจัดจ้านเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ถูกผสมลงในน้ำแก้วนั้น ความซื่อสัตย์และไว้ใจที่มีต่อพี่เขยคนโปรดบัดนี้กำลังย้อนกลับมาทำลายเธออย่างเลือดเย็น ศุภกรณ์จ้องมองน้องเมียคนสวยด้วย สายตาที่เปี่ยมไปด้วยตัณหา เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง มือหนาที่หยาบกร้านเล็กน้อยลูบไล้ไปตามพวงแก้มร้อนผ่าวของน้องเมียอย่างเบามือ

ในความพร่าซ่าน คำคำหนึ่งลิ่วล่องขึ้นมาในสมอง กินเด็กเป็นอมตะ กินคนแก่กว่าเป็นนิรันดร์. พุดแก้วมองเห็นความเป็นนิรันดร์อยู่รำไร หลังจากผ่านความรู้สึกที่เรียกว่าแทบขาดใจตายมาหยกๆ คนแก่ที่แสนเชี่ยวชาญ ช่ำชอง แสนรู้ไปหมด ผู้ชายร้ายกาจแบบโรมรัน น่าหลบหลีกให้ไกลเป็นด ีที่สุด “อุ๊ย!”

นิสัยของเฟิงลี่ก็เช่นนี้ หากกล่าวว่านางร้ายกาจก็ย่อมใช่ ห่างไกลจากคำว่ามีเมตตาต่อผู้ที่คิดไม่ซื่อกับตนเองอย่างยิ่ง นางมิใช่คนแสนดีที่ชื่นชอบการเป็นวีรบุรุษไร้นาม[1] ผลประโยชน์ที่ควรได้ย่อมต้องการ คนที่คิดร้ายย่อมไม่ควรได้รับการให้อภัยทั้งสิ้น แก้แค้นได้ล้วนต้องแก้แค้นให้ส าสม