ความคิดร้ายกาจ Novels & Stories

เขาหมวดคิ้วพลางเคาะบุหรี่ "ฉันคิดว่า...ตัวเองประเมินฆาตกรคนนี้ไว้สูงเกินไป คิดหาแรงจูงใจ หาความเชื่อมโยง หรือคิดว่ามันต้องการจะส่งข้อความอะไร แต่จริงๆ มันอาจจะแค่ฆาตกรโรคจิต ที่ไม่ได้สนใจว่าเหยื่อจะเป็นใครหรือเกี่ยวข้องกันไหม แค่มันรู้สึกว่าคนคนนั้นสมควรตาย" ยูถอนหายใจออ กมาเฮือกใหญ่ "ฉันอยากคิดแบบนั้นแหละ ทุกอย่างมันจะได้ง่ายขึ้น"

ความรู้สึกผิดกัดกร่อนและเลือดไหลอย่างช้าๆ ฉันวางแผนที่ไร้สาระ ถ้าตำรวจไม่คืบหน้า ฉันจะกลายเป็นผู้ล้างแค้นผ่านสื่อ ฉันคิด แต่คำว่า 'ผู้ล้างแค้น' แทบจะทำให้ฉันขยะแขยง ฉันไม่อยากเป็นสิ่งที่ฉันสาปแช่ง ถึงกระนั้น ความคิดที่ปล่อยให้อาชญากรรมสลายไปในความหลงลืมก็ทำให้ฉันป่วย ฉันรู้สึกถึงความโกรธที่หลอมรวมเป็นความแน่วแน่ที่เยือกเย็น เฉียบคม: โลกต้องรู้ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้นที่สะใจ แต่เพื่อไม่ให้การกระทำใดๆ เหล่านี้ยังคงอยู่ในความมืดดั่งความลับที่น่าละอาย

ูกคิดของนางกำลังระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "มาเลย รีบเปิดไพ่บัญชีหนังหมาของพวกเจ้าออกมาให้หมด สาดโคลนใส่ข้าให้เต็มที่ ด่าทอข้าให้หนักที่สุด เพราะยิ่งพวกเจ้าเล่นใหญ่มากเท่าใด เวลาที่ข้ากดใช้งานฟิลเตอร์น้ำตาและตอกหน้าพวกเจ้าด้วยหลักฐานที่แท้จริง ผลกำไรแห่งความ ฉิบหายและอาการล้มละลายทางสภาพจิตใจที่พวกเจ้าจะได้รับ มันก็จะยิ่งหอมหวานและรุนแรงทวีคูณเป็นร้อยเท่าพันทวีเท่านั้น โรงละครพร้อมแล้ว นักแสดงพร้อมแล้ว เชิญพวกกบฏโง่เขลาบรรเลงเพลงแห่งความตายของพวกเจ้าได้เลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

คำพูดร้ายกาจของอลันทำให้ความหวาดกลัวของพระพายกลายเป็นความโกรธหันกลับไปจ้องใบหน้าหล่อเหลาเขม็ง เปล่งเสียงก่นด่าด้วยความคับแค้นใจเขาต่างหากที่น่ารังเกียจ น่าขยะแขยงรังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็ก ๆ "คิดว่าฉันพิศวาสคนเลว ๆ แบบคุณมาหรือไงรู้ไหมผู้ชายอย่างคุณทั้งน่ารัง เกียจ น่าขยะแขยงกว่าสิ่งปฎิกูลเสียอีก และรู้ไว้ด้วยว่าต่อให้โลกนี้มีคุณเป็นผู้ชายคนเดียวฉันก็ไม่เอามาทำพันธุ์"

นางร้ายกาจไม่น้อย ยิ่งช่วงนี้นางยิ่งชอบนักคนกระทำผิดคิดใส่ความผู้อื่น นางยังมีเมตตา สั่งประหาร หากให้แล่เนื้อเถือหนังจนกว่าจะตาย ย่อมทุกข์ทรมานและดูจะโหดร้ายกับอีกฝ่ายไม่น้อย หากใช้ม้าแยกร่างก็กลัวว่ากลิ่นคนพวกนี้จะสกปรก ดูอุจาดตาแก่คนทั่วไป ประหารนับว่าเป็นการดีที่สุด แ ต่ก่อนให้พวกนางไปรอประหารนั้น มีสิ่งหนึ่งที่คนพวกนี้ต้องชดใช้นั่นคือ คำขอโทษ

เขาเอามันมาพัดกับมือหนา ท่าทางทั้งดิบห่ามและกักขระ “คุณกำลังขืนใจกัน มันผิดกฎหมายคุณรู้ใช่ไหม” แม้ว่าเขาจะดูดีและส่งให้ภาพที่เห็นดูเซ็กซี่ราวกับหนังอีโรติกก็ตามที แต่สายขิมที่ไม่ได้อินตามก็อยากจะหนีคนร้ายกาจอย่างเขาให้ได้

ูดเลียจุดอ่อนไหวกลางกายสาวอย่างจงใจ บัวแก้วบิดกายเร่าด้วยความสยิวซ่านที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ลิ้นสากของอดีตนักโทษหนุ่มช่างชำนาญการจนทำเอาเธอเสียวซ่าน และที่น่าละอายที่สุดคือเธอพ่ายแพ้ต่อสัมผัสนั้นจนถึงจุดสุดยอดคาลิ้นของเขา... สิ่งที่ศุภกรณ์ไม่เคยทำให้เธอสัม ผัสได้เลยสักครั้ง

ในความพร่าซ่าน คำคำหนึ่งลิ่วล่องขึ้นมาในสมอง กินเด็กเป็นอมตะ กินคนแก่กว่าเป็นนิรันดร์. พุดแก้วมองเห็นความเป็นนิรันดร์อยู่รำไร หลังจากผ่านความรู้สึกที่เรียกว่าแทบขาดใจตายมาหยกๆ คนแก่ที่แสนเชี่ยวชาญ ช่ำชอง แสนรู้ไปหมด ผู้ชายร้ายกาจแบบโรมรัน น่าหลบหลีกให้ไกลเป็นด ีที่สุด “อุ๊ย!”

นิสัยของเฟิงลี่ก็เช่นนี้ หากกล่าวว่านางร้ายกาจก็ย่อมใช่ ห่างไกลจากคำว่ามีเมตตาต่อผู้ที่คิดไม่ซื่อกับตนเองอย่างยิ่ง นางมิใช่คนแสนดีที่ชื่นชอบการเป็นวีรบุรุษไร้นาม[1] ผลประโยชน์ที่ควรได้ย่อมต้องการ คนที่คิดร้ายย่อมไม่ควรได้รับการให้อภัยทั้งสิ้น แก้แค้นได้ล้วนต้องแก้แค้นให้ส าสม

ร้ายกาจยังไงน่ะเหรอ ก็ร้ายกาจตรงที่เขาแกล้งฉันไง ร้ายกาจตรงที่เขาคงรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายฉันก็ต้องยอมเพราะทำอะไรไม่ได้ แต่ก็ยังจะแกล้งฉันเพื่อความสนุก เห็นมั้ยว่าเขาร้ายกาจแค่ไหน ทั้งร้ายกาจทั้งกวนส้น คอยดูนะ สบโอกาสเมื่อไหร่ ฉันจะข่วนหน้าเขาให้หมดหล่อเลย เผื่อจะหายกว นส้น ถึงแม้ไม่รู้ว่าโอกาสนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ก็เถอะ อีตาผู้ชายร้ายกาจ! MONA END