Romans & histoires ความทรงจำ

เสียงแก้วเครื่องดื่มหลุดออกจากมือโดยที่ฉันไม่รู้ตัว ทำให้ทั้งสองคนที่กำลังยืนกอดจูบกันหันมามองทันที ฉันรีบก้มลงไปเก็บด้วยมือที่สั่นเทา "มาแอบดูกูอีกแล้วใช่ไหม!!! คราวก่อนนี่ไม่เข็ดใช่ไหม" "ปะเปล่านะคะนาไม่ได้แอบดูค่ะคุณอิฐ" "นี่มันนังคนรับใช้คนที่แอบเข้ามาในห้องอิฐวันนั้นนี่ คะ ซินดี้จำได้"

เงานั้นขยับตัว แต่มันไม่ใช่คนจริง ๆ มันคือ ‘ความทรงจำที่ตกค้าง’ ในพื้นที่ (Residual Haunting) พิมพ์ขวัญเดินเข้าไปหาเงานั้น และเมื่อเธอสัมผัสกับมวลอากาศที่เย็นเฉียบ ภาพความจำทั้งหมดก็พุ่งทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ภาพที่เธอแฮกคอมพิวเตอร์ด้วยกัน ภาพที่เขาพาเธอหนีการไล่ล่า ภาพที่ เขาใช้แฟลชไดรฟ์จี้ไฟฟ้าเพื่อช่วยชีวิตเธอ... ทุกความรู้สึก ทุกสัมผัสที่เคยเกิดขึ้นในสภาวะวิญญาณ มันกลับคืนมาทั้งหมดในวินาทีเดียว

รักเสมอ ธร ภัคธีมาร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดนาฬิกานั้นเอาไว้แนบอก นทีที่เดินเข้ามาในห้องจึงรีบเอ่ยถาม “มลเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม” “ปะ... เปล่าค่ะ” ภัคธีมารีบเช็ดน้ำตา และถือนาฬิกาทรายนั้นเอาไว้แน่น

ทวนความจำให้ภรรยาด้วยความใจเย็น และยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์อันแสนตราตรึงในหัวใจวันนั้น “อ๋อ ตอนนั้น ที่เราเดินชนกัน แล้วพี่มาร์คก็มือไวมาวัดขนาดหน้าอกแก้ม” พอสามีแถลงไขคนความจำดีก็ถึงกับร้องอ๋อ ไม่วายกระแนะกระแหนถึงกิริยาที่เขาทำกับตนตั้งแต่แรกเจอด้วยความหม ั่นไส้แกมประชดประชัน

EP27 - ความต่าง (ฮาโล) เสียงๆนึงดังขึ้นไม่ห่าง ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ HALO TALK

ชีวิตที่ลอนดอนสอนให้เธออยู่กับปัจจุบัน แต่ก็มีบางคืน บางช่วงเวลาที่เผลอ เสียงหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัว ชื่อหนึ่งจะลอยผ่านความคิดอย่างไม่ตั้งใจ ‘เวกเตอร์’ มันไม่ได้มาในรูปแบบของความคิดถึงหวานซึ้ง ไม่ใช่ความโหยหา ไม่ใช่คำถามว่า เขาเป็นยังไงบ้าง แต่มาเป็นเศษเสี้ยว ของความทรงจำ หรือความผูกพันเล็ก ๆ น้ำเสียงแข็งกระด้างแววตาที่ไม่เคยมองเธอในฐานะคนเท่ากันและคำพูดแย่ ๆ ในคืนสุดท้าย

คนที่ใช่ เวลาที่ใช่ สถานการณที่ใช่ เมื่อทุกอย่างมีแต่คำว่าใช่ก็จงพร้อมที่จะก้าวไปพร้อมกับความรู้สึกของหัวใจ ดั่งเช่นความรักของพระนางในเรื่องนี้ค่ะ แม้จุดเริ่มต้นมันดูฉุกละหุกจนเจ็บปวดไปบ้างแต่หลังจากนั้นสิ่งที่ตอบแทนพวกเขาคือความหอมหวาน

เธอตาโตตกใจ “ความทรงจำแสนเจ็บปวด...จนถึงทุกวันนี้ มันเป็นบาดแผลในใจผมมาตลอด”

เอวา ฉันไม่ได้นอนเลย จิตใจของฉันกระจัดกระจาย ทุกอย่างยังคงดูไม่เหมือนจริง ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับความจำเสื่อม ฉันรู้เกี่ยวกับความจำเสื่อม ฉันแค่ไม่เคยคิดว่าฉันจะเป็นหนึ่งในคนที่ทุกข์ทรมานจากมัน มันรู้สึกแปลกที่มีช่องว่างขนาดใหญ่นี้ในความทรงจำของฉัน ฉันจำอะไรไม่ได้เลยหลั งจากตื่นขึ้นมา ไม่มีความจำอะไรสำหรับคนที่อ้างว่าเป็นพ่อแม่ของฉัน ไม่มีสำหรับคนที่อ้างว่าเป็นเพื่อน ๆ ของฉัน ฉันจำไอริส

我不是那种荒唐的人 ฉันไม่ใช่คนที่เหลวไหลแบบนั้น 再说次别走 ฉันจะพูดอีกครั้งว่า อย่าไปเลยนะ 记忆不断的在眼前穿插 ความทรงจำแทรกสลับเข้ามาอยู่ตรงหน้าไม่หยุดหย่อน 安心地摸着你的脸颊 ลูบแก้มของเธออย่างสบายใจ 你是否也会在深夜里想起我那么一刹那