Romans & histoires ความทรงจำ

​[Initiating: Soul-to-Steel Conversion] [Target: Prin’s Core Memory] ​ทันทีที่เธอกดคำสั่ง แสงสีทองจากหน้าอกของปรินทร์ก็พุ่งพล่านออกมา มันพยายามจะต่อต้านการถูกบีบอัด แต่ความรักที่เขามีต่อโบตั๋นกลับทำหน้าที่เป็นตัวนำพาพลังงานนั้นเข้าสู่ตัวดาบ ปรินทร์กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายพิกเซลของเขาเริ่มกะพริบถี่ๆ แ ละจางหายไปในบางส่วน ​“พี่ปรินทร์! อดทนไว้นะคะ!” โบตั๋นตะโกนทั้งน้ำตา เธอพิมพ์รหัสคำสั่งบรรจุความจำ (Memory Storage) ทั้งหมดที่เธอมีเกี่ยวกับเขาลงไปในคมดาบ ทั้งฉากรักที่ริมน้ำระนอง ฉากการต่อสู้ที่รักษะวาริน และความทรงจำบนรถไฟ

ายใจไม่ออก “คนไข้มีภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วนครับ เหมือนสมองจะเลือกปิดกั้นเหตุการณ์หรือบุคคลที่สร้างความสะเทือนใจ และจะเลือกจำเฉพาะสิ่งที่เขารู้สึกปลอดภัยหรืออยากจำเท่านั้น” คุณหมอกล่าวเสียงเรียบ อาทิตย์ฟังแล้วถึงกับชาวาบไปทั้งตัว เพราะคนที่สร้างความสะเทือนใจให้ลูกชิ ้นมากที่สุด... ก็คือเขาเอง

เด็กสาวถามเสียงแผ่ว ความกังวลยังคงซ่อนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ เขตต์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปแตะที่ข้อเท้าขวาของเธอเบาๆ "ต้องกลับมาสิครับ... กล้ามเนื้อน่ะ มันมีความทรงจำนะ (Muscle Memory) พอเรากระตุ้นมันบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็จำได้เองว่ามันเคยแข็งแกร่งแค่ไหน เหมือนควา มสัมพันธ์ของเราไง พอเรากลับมาคุยกันตรงๆ ทุกอย่างมันก็เข้าที่เข้าทาง"

คุณหมอหยุดเว้นจังหวะหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาไปสบเข้ากับดวงตาของเจียงซือหยางที่จ้องมองมาด้วยแววตาวิตกกังวล “แต่เนื่องจากเป็นการกระแทกซ้ำที่จุดเดิม มันจึงส่งผลโดยตรงไปกระตุ้นระบบประสาทส่วนกลางและส่วนความจำ ในทางการแพทย์เราเรียกว่าภาวะผลกระทบย้อนกลับ ซึ่งจุดนี้แห ละครับที่น่าเป็นห่วง เพราะมันอาจส่งผลต่อความทรงจำของคนไข้ได้สองทิศทาง”

หักกันเป็นแถว ๆ เพราะ แฮชแท็ก #ยาหยีของบีบี๋ #ใต้ตัวจริงเปิดตัว “ข่าวอะไรใหญ่...อะไรใหญ่โอ๊ย...อยากนอน เมื่อคืนเจอของใหญ่มาร้าวไปหมด” เสียงบ่นอู้อี้บอกกับเพื่อนที่โทรมากวนเวลานอน เมื่อคืนแม้ว่าจะเมา แต่ก็มันเช่นกัน ภาพสุดท้ายจำได้คือจุ๊บที่แก้มสากของพี่พันแสงของเธอแ ล้วหลังจากนั้นก็จำไม่ได้อีกเลย

เจย์เลอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นจึงเริ่มอธิบายสิ่งที่หมอประจำตัวบอกไว้กับเขาให้อาเธอร์ฟัง “ถ้ามีบางอย่างมากระตุ้นสมอง ไม่ว่าจะเป็นสถานที่ คน หรือสิ่งของ ก็อาจทำให้ความทรงจำที่ถูกกดทับไว้เริ่มกลับมาได้ และตอนที่ความทรงจำพวกนั้นเ ริ่มกลับมา อาจทำให้เกิดอาการปวดศีรษะ เวียนหัว หรือรู้สึกสับสนได้ เพราะสมองกำลังพยายามจัดการกับข้อมูลที่เคยถูกปิดไว้”

“อย่างนั้นนางต้องพิษอันใดกัน” “ลืมเลือนเจ็ดราตรี...” พิษที่ไม่คุ้นชื่อถูกเอ่ยออกมาเรียกความสงสัยจากสองสามีภรรยา “พิษนี้จะค่อยๆ ทำให้ความทรงจำของคนที่กินเข้าไปหายไปภายในเจ็ดวัน ไม่ได้หายไปภายในวันเดียว เป็นยาพิษที่ตรวจหาได้ยาก หากข้าไม่เคยพบมาก่อนก็คงปักใจเชื่อว่าฮูหย ินได้รับความสะเทือนใจจนหลงลืมความทรงจำเช่นหมอคนอื่นๆ”

ดุจดาวหันขวับมามองเขา “คุณอ่านออกเหรอ?” ธีร์พยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเข้าใจมัน” เขาเริ่มอ่าน “โครงการคลื่นความทรงจำ ระยะที่ 3 ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ การถ่ายโอนความทรงจำสำเร็จ แต่มีผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด ผู้เข้าร่วมการทดลองแสดงอาการ...”

หัวใจตัวเอง ​“ก็...จำเป็นด้วยหรือคะ” เสียงหวานดังอย่างออดอ่อย เธอรู้สึกเจียมตัวกับฐานะเมียเก็บของเขา เขาไม่จำเป็นจะต้องมาทำอะไรให้เธอสักหน่อย ก็เธอแค่เมียเก็บ

ในใจมันรู้สึกขื่นขมจุกอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไร ฉันกลับไม่มีความรู้สึกนึกเสียดายหรืออาลัยอาวรณ์อีกต่อไปแล้ว เพราะอย่างไรเสีย ฉันก็ต่อสู้กับโรคมะเร็งมาถึงแปดปี เฝ้ารอคอยมานานแปดปี ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉันก็คือการได้พบหน้าหลี่ซือสักครั้งนี่นา ได้พบแล้ว ความฝันได้กลายเป็นจริงแล้ว เกินพอแล้วล่ะ