Novelas y relatos de ความทรงจำ

我不是那种荒唐的人 ฉันไม่ใช่คนที่เหลวไหลแบบนั้น 再说次别走 ฉันจะพูดอีกครั้งว่า อย่าไปเลยนะ 记忆不断的在眼前穿插 ความทรงจำแทรกสลับเข้ามาอยู่ตรงหน้าไม่หยุดหย่อน 安心地摸着你的脸颊 ลูบแก้มของเธออย่างสบายใจ 你是否也会在深夜里想起我那么一刹那

เสียงหวานเอ่ยอย่างตะกุกตะกักไม่เต็มเสียงนัก “ผมคงต้องเตือนความจำคุณจริง ๆ แล้วสินะ ไม่คิดว่าเมียผมจะความจำสั้นแบบนี้”

จ็บและความทรงจำขาดหาย มิเช่นนั้นข้าจะลืมอดีตทุกอย่างที่ผ่านมาได้อย่างไร หากข้าขับพิษออกจากร่างกายได้แล้วเกิดความจำข้ากลับมาแต่กลับลืมเรื่องของเจ้า เช่นนั้นชาตินี้ข้าไม่ขอฟื้นความทรงจำอีก และไม่ต้องการขับพิษออกจากร่างกาย เพราะสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของอาเฟยคนนี้คือภรรยาชื่อเห อหลันฮวา”

กตัวหญิงสาวในอ้อมแขนคล้ายมีมนต์สะกดมัดใจของอานนท์แรงกระตุกของก้อนเนื้อใต้อกทำให้เขารู้สึกประหลาด หวั่นไหวเมื่อได้สบตากลมวาวประดับแพขนตางอนของคนในอ้อมแขน ความตระหนกและแววกังวลในดวงตาคู่งามของหล่อนกระตุกเตือนความทรงจำของเขาให้สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดอึมครึมขอ งบรรยากาศรอบกาย

วันวิวาห์จำสัญลักษณ์ได้แม่นยำ หยาดน้ำตาเอ่อมาคลอเบ้าอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ความคิดถึงคะนึงหาแล่นวูบเข้าจู่โจมก้อนเนื้อในช่องอกอย่างไม่ปรานีว่ามันเคยบอบช้ำอย่างไร “โซดาลูก น้องโซดา!”

�ื้นบอกตามตรงว่าความทรงจำในโรงเรียนประจำของฉันมันเลือนรางมากจริงๆ จำได้ว่าเคยไปอยู่แต่ก็จำใครไม่ได้ทั้งหมด แต่หลังจากที่พ่อกับแม่ขอความร่วมมือคุณครูที่ดูแลฉัน ให้ลองทดสอบความจำด้วยการชวนเพื่อนๆ แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมที่โรงพยาบาล ฉันก็ค่อยๆ จำทุกคนได้ตามลำดับแม้จะยั งไม่สนิทใจเท่าไหร่ก็ตาม มันเหมือนรู้ว่าคนนี้เคยเป็นเพื่อน แต่รายละเอียดเชิงลึกไม่ชัดเจน ไม่รู้จะมีใครเข้าใจฉันไหม เหอะๆ =_=^

‘เห็นดาวไหม’ ผ่านไปได้หนึ่งอาทิตย์หลี่เอินค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นตามลำดับ เธอยังคงรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อย หมอประจำบอกว่าอาจจะเป็นผลจากเเรงระเบิด โชคยังดีที่เธอไม่สูญเสียความทรงจำ ถึงกระนั้นเธอก็ต้องสูญเสียเเขนไป ไม่ได้พิการเเค่หักเเละรอวันหายดี อาหารในโรง

ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร ความทรงจำ... ฉันมี แต่มันเลือนราง แตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนเศษแก้วที่พยายามจะต่อกลับด้าน เสียงหัวเราะ สวน มืออุ่นๆ แล้วก็... ไม่มีอะไรอีก

พูดพลางกลอกตา " แม่บัว!! " " ท่านเรียกข้าเสียหนักหนากลัวลืมชื่อข้าดอกฤา?? " " ข้ามิมีวันลืมดอกชื่อของเจ้ามันตรามันตรึงในใจข้าตั้งแต่ที่ป่าเสลาแล้ว" ร่างสูงขยับกายเข้าหาร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าส่งสายตาวาบหวาบไห้ร่างบางเสียจนชลินทราใจเต้นระส่ำระส่าย

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”