Novelas y relatos de ความทรงจำ

บทที่ 20: ห้องทำงานที่มีกลิ่นน้ำหอม กลิ่นน้ำหอมเป็นสิ่งแปลกประหลาด มันไม่มีรูปร่าง ไม่มีน้ำหนัก และไม่ทิ้งรอยนิ้วมือไว้บนหลักฐาน แต่บางครั้งมันกลับลากความทรงจำออกจากหลุมได้โหดร้ายกว่ารูปถ่ายหรือคลิปเสียง ปลายรู้เรื่องนั้นในบ่ายวันต่อมา

เอี้ยนอ๋องหัวเราะ “ใช่ เจ้าถอดแบบเขามาทั้งความคิดและความกล้า แต่ฮวาเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้บิดาของเจ้าต้องสิ้นชีพเพราะเขาลืมหลักสงครามข้อที่สี่” “อะไรหรือเพคะ?” “จำไว้นะฮวาเอ๋อร์ เมื่อเจ้าจำเป็นต้องถอย หากถอยไม่ได้ก็จงอ่อนน้อม พ่อเจ้าอ่อนน้อมไม่ได้จึงต้องตายเสีย เจ้าจงอย่าเอาอย่าง บิดาของเจ้าเด็ดขาด”

ท่านชายปกรณ์กล่าวออกมาด้วยเสียงที่เรียบนิ่งพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบสองแก้ม แม้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น แต่ใบหน้าฉายแววเจ็บปวดแบบชัดเจนจนพุดน้ำตาไหลตามโดยไม่รู้ตัว พุดสับสนและไม่เข้าใจตัวเอง เขาจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดแต่ทำไมแค่เห็นน้ำตาของวิญญาณผู้นี้ ภายในใจของเขากลับ รู้สึกเหมือนถูกเอามีดมากรีดนับล้าน “ผม...ขอโทษ ผมจำอะไรไม่ได้แล้วจริง ๆ” “แล้วถ้าพี่ทำให้เจ้าระลึกชาติได้เล่า?” “ระลึกชาติ?!!” “ใช่ ใช้นิมิตเป็นสื่อเหมือนเมื่อคืนก่อนอย่างไรเล่า”

64 จำได้ "ในช่วงเวลานั้นคนไข้อาจจะกำลังเจ็บช้ำน้ำใจ ภายในใจส่วนลึกเสียใจกับคนคนนี้ กับการกระทำของคนนี้หรือแค่อยากจะลืมคนคนนี้ไปชั่วขณะอาจจะเพราะทะเลาะกันมีปากเสียงกัน จึงทำให้ความทรงจำที่เกี่ยวกับคนคนนั้นจางหายไป เขาเรียกว่าเป็นคำสั่งส่วนลึกของสมองที่สั่งให้ลืมมันเป ็นกลไกการป้องกันตัวเองของระบบสมองจากสิ่งที่ทำให้เสียใจที่สุด"

เก่าน่าสงสารยิ่งนัก น้ำตาของหญิงสาวหยดลงข้างดวงตาเป็นสาย ทั้งที่ยังมิได้รู้สึกตัว ภาพที่นางเห็นในความทรงจำที่แสนเจ็บปวด คือตนเองใส่ชุดสีขาวเหลือบทอง เนื้อผ้าแสนสวยทิ้งตัวราวปีกหงส์ ผ้าบางที่คลุมกายยาวเหยียดเสียจนครอบคลุมพื้นที่ระหว่างทางเดินเสียสามส่วน แม้นตกต่ำก็ยั งคงมีความเป็นนางพญาที่สูงสุดฟ้า แม้เทพธิดาก็ยังโปรยกลีบเงินกลีบทอง ส่งให้นางดูมีใบหน้าที่คมคายเด่นชัดกว่าผู้ใด

ความทรงจำมากมายกำลังโจมตีจิตวิญญาณของเขา มันทำให้เฟนด์รู้สึกเหมือนมีภูเขาทับอยู่บนร่าง เขาจำเป็นต้องขุดเจาะและทำลายภูเขาพวกนั้นอย่างช้า ๆ ความทรงจำของนักรบผู้ยิ่งใหญ่ส่วนใหญ่มันเกี่ยวข้องกับมรรคาแห่งโอสถ มรรคาแห่งโอสถนั้นมีชื่อว่าโอสถแห่งสุญญะ ด้วยชื่ อนี้ย่อมแสดงว่ามันไม่ธรรมดา!

หยางไป่หลงยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้าเบาๆ "ครับ พี่สะใภ้สาม ผมมีความจำดี สิ่งที่ผ่านตาผมเพียงครั้งเดียว ผมสามารถจดจำได้อย่างแม่นยำและไม่เคยลืม" หยางซีซีเริ่มเข้าใจความสามารถในการจดจำของหยางไป่หลงไม่ธรรมดาเลย เขามีความจำแบบภาพถ่ายซึ่งเป็นความสามารถพิเศษที่หายากมาก บุ คคลที่มีความสามารถนี้สามารถจำรายละเอียดของสิ่งที่เห็นหรืออ่านได้อย่างชัดเจนและแม่นยำ เพียงแค่ได้เห็นเพียงครั้งเดียว มิน่าเล่าเขาถึงได้สอบได้ที่หนึ่งมาตลอด

“วันนั้นเมื่อสองปีก่อน ยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของข้า แม่ของข้า ชื่อจี้อิง! หมอตำแยผู้เชี่ยวชาญ ได้รับมอบหมายให้ไปทำคลอดให้กับพระสนมเซี่ยวในตำหนักใหญ่ ข้าเองจำได้ดีว่าวันนั้นตรงกับวันเกิดของข้า แต่แม้จะเป็นวันสำคัญเช่นนั้น แม่ก็ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่อย่างหลีกเ ลี่ยงไม่ได้ การคลอดบุตรของพระสนมเป็นเหตุการณ์ที่ไม่น่าพูดถึง เพราะเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ พระสนมเซี่ยวปัสสาวะออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายในระหว่างการคลอด นางรู้สึกอับอายอย่างรุนแรง แม้การคลอดนั้นจะสำเร็จและทารกปลอดภัย แต่ความอัปยศครั้งนั้นได้กลบทุกอย่าง

คลื่อนไหวควบขี่กันอีกครั้ง แสงแรกแห่งวันที่เริ่มโผล่พ้นขอบน้ำขึ้นมา ทำให้ดารินต้องซึมซับภาพประทับใจนั้นไว้ รอยยิ้มปรากฏในสีหน้าเพราะสายลม เกลียวคลื่น และเม็ดทราย เป็นพยานว่าค่ำคืนแห่ง ‘วันครบรอบ’ ที่เพิ่งผ่านพ้นไปนี้ เธอก็มีความสุขอย่างเต็มตื้นไม่แพ้ ‘คืนเข้าหอ’ หรือ ‘ ฮันนีมูน’ เลยสักนิด

อยู่ ๆ ทำไมเมียเขาถึงเป็นลมไปแบบนี้? ฟาติมาถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลอีกครั้ง แพทย์ก็รีบทำการตรวจเช็กอาการ ส่งเธอเข้าทำการสแกน MRI ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ก่อนที่กัมปนาทจะได้คำตอบจากปากแพทย์ว่าเป็นเพราะแสงแฟลชที่เข้าไปกระตุ้นสมอง ส่งผลต่อระบบความทรงจำของเธอ กรณีแบบนี้เกิดข ึ้นน้อยมาก แต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ แพทย์บอกว่าบางทีแสงแฟลช ชุดเจ้าสาวและการถ่ายพรีเวดดิ้งอาจเป็นการช่วยให้ความทรงจำของฟาติมาฟื้นคืนมาก็ได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่วิธีที่แพทย์ใช้รักษาก็ตาม