Romans & histoires ความทรงจำ

เขาไม่อยากไป หญิงสาวที่เขาพยายามลืมมาตลอดสองเดือน เฝ้าคร่ำครวญทุรนทุรายด้วยความคิดถึง อยู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวตรงหน้า หัวใจเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับบ้าคลั่ง ความหวังบางอย่างผุดขึ้นแล้วก็ยุบยวบลง เมื่อเธอทำเหมือนเขาเป็นคนรู้จักคนหนึ่ง ไม่ได้มีความตื่นเต้น คิดถึง หรือแม้แต่ประกายยินดีในดวงตา

​แถมจำอะไรก็ไม่ค่อยได้มาก ​จำได้ซีนหนึ่งวับๆ แวมๆ คือเขาดูดหน้าอกเธอ. ​จะไปคิดทำไมนะยัยณะ พอคิดขึ้นมาก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เหมือนปากของเขายังอยู่ตรงนั้น แล้วความรู้สึกหวนระลึกก็ทำให้เธอรู้สึกร้อนวาบไปทั้งท้องน้อย ​ราวกับมีผีเสื้อหลายพันตัวกระพือปีกอยู่ตรงนั ้น

ข้าวหอมตอบด้วยรอยยิ้ม เธอก้าวข้ามโคลนตมเข้าสู่วิมานเงินตราอย่างสมบูรณ์ เช้าวันต่อมา ไอ้อ๊อดลืมตาตื่นขึ้นพร้อมความเจ็บระบมที่ทวารหนักจนแทบขยับตัวไม่ได้ มันพยายามปลอบใจตัวเองว่าเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์กลับดังระงมไม่หยุดหย่อนมันหยิบมือถือขึ้นมาดูด้วยมือท ี่สั่นเทา ข้อความนับร้อยถล่มเข้ามา

// เรื่องของเราทั้งหมดที่อยู่ในความทรงจำของฉัน มันเป็นความจริงหรือเปล่าที่เราได้เจอกัน หรือเป็นเพียงความฝันที่ฉันจินตนาการขึ้นมาเอง // // TAO หรือแทโอ ใช่คนเดียวกันจริง ๆ ไหม หรือมันเป็นแค่ความบังเอิญที่คนในฝันของฉันดันหน้าตาและชื่อเหมือนเขา //

ประสบอุบัติเหตุ ใบหน้าของพ่อหญิงสาว คิรัวร์ท่องความทรงจำของบีเบลไปเรื่อยๆ จนไปเห็นหนึ่งความทรงจำที่เขาเองก็แปลกใจ เป็นจังหวะเดียวกันกับ. หยวบ! เรียวขาของบีเบลอ่อนยวบทันที ไม่มีความทรงจำเรื่องกุญแจ หรือแม้รับรู้อะไรเกี่ยวกับหิน.. แต่สิ่งนึงที่มั่นใจได้คือ… ความชั่วร้า ยที่กำลังจะเริ่มกัดกินหัวใจของเธอ

] ระบบห้ามฆ่าตัวตายตะโกนถามและส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด ภาพที่ไม่รู้จักแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยย้อนกลับมาในความทรงจำของมัน “ไม่ใช่ว่าคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจแล้วไม่ใช่เหรอว่ามันคืออะไร...มันคือความทรงจำที่เราจะได้รับกลับมาหลังจากหลุดพ้นจากการเป็นระบบเท่านั้น...แต่ผมสามารถนำมันกลับค ืนมาได้ทุกเมื่อ” ปลายนิ้วสีดำแตะลงบนดวงไฟสีขาวแผ่วเบา ทันใดนั้นไฟสีดำก็แทรกซึมเข้าไปในดวงไฟสีขาวอย่างเชื่องช้า

เขาพยักหน้าช้าๆ "ทุกครั้งที่อาการกำเริบ สมองจะดึงเอาความทรงจำเลวร้ายที่สุดกลับมาฉายซ้ำ สร้างภาพหลอนทับซ้อนกับความจริงตรงหน้า มันจะเห็นกองไฟขนาดใหญ่... เปลวไฟสีแดงฉานที่กำลังลุกไหม้รุนแรง และในนั้น... มีผู้หญิงที่มันรักสุดหัวใจกำลังถูกไฟคลอก มันได้ยินเสียงกรีดร้องขอ ความช่วยเหลือ ได้กลิ่นควันไฟลอยคลุ้ง ทั้งที่ความจริงตรงนั้นไม่มีอะไรเลย"

ของเขา ซึ่งต่อให้เธอวิ่งเร็วแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันชนะได้ เพราะความทรงจำคือสิ่งที่หยุดนิ่งและเพอร์เฟกต์ไปแล้ว ส่วนเธอเป็นเพียงความจริงที่ยังมีข้อบกพร่อง "พอกันที... ลินจะไม่วิ่งตามหลังใครอีกแล้ว ถ้าเกียร์ของพี่เตมันหมุนเพื่อคนอื่น ลินก็ขอถอยออกมาเป็นฟันเฟืองที่หยุดหมุน เพื่อตัวเองดีกว่า"

เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ณชาทิ้งเขาเอาไว้กับความทรงจำภายในห้องที่มีแต่ภาพของเราเต็มไปหมดไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่เธอ ความทรงจำต่างๆ ภายในระยะเวลาหลายเดือนหลั่งไหลเข้ามาราวต้องการจะตอกย้ำให้เห็นถึงความสำคัญของคนที่จากไป

เธอไม่ควรคิดถึงลิ้นสากแสนหยาบโลนของคนโรคจิต “พอเถอะอร...หยุดคิดเรื่องนี้ซะ อย่าลืมสิว่าเธอเป็นเหยื่อ เธอไม่ได้สมยอมซะหน่อย”