Romans & histoires ความทรงจำ

ท่านสัตยะเอ่ยถามเมื่อเห็นหลานชายเอ่ยถามหลานสาวด้วยสีหน้าเครียด ๆ พงศ์พยัคฆ์ถอนหายใจหนักๆก่อนจะเอ่ยบอก “หนูทรายสูญเสียความทรงจำครับ การสูญเสียความทรงจำคือการที่สามารถทำกิจวัตรประจำวันได้และจดจำสิ่งต่าง ๆได้แต่ไม่สามารถจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นและสิ่งต่าง ๆเกี่ยวกับบุคค ลที่ผ่านมาได้ น้องสามารถบอกได้ว่าของตรงหน้าคืออะไรบวกลบได้พูดภาษาต่าง ๆที่เรียนมาได้แต่ไม่สามารถจดจำเรื่องราวเกี่ยวกับพวกเราได้”

กมีแม่นมภัสสรคอยช่วยและชี้ทาง “ผมจะพูดตามตรงเลยนะคุณซานนาห์ความทรงจำที่ขาดหายหลังจากอุบัติเหตุหนึ่งในนั้นก็คือชีวิตประจำวันของโอเมก้าอย่างเรื่องฮีทการกินยาการฝังยาต่างๆผมไม่มีความทรงจำส่วนนั้นเลยมันใช้ชีวิตลำบากมากโดยที่ไม่รู้จะดูแลตัวเองยังไงมันเป็นเรื่องส่วน

“ลินดาจะจำไว้นาย” “หวังว่าจะจำให้ขึ้นใจ แต่ถ้าหากเจอคนที่ยอมรับในตัวของเธอได้และงานของเธอได้ก็ควรคว้าเอาไว้ อย่าปล่อยให้หลุดมือไป ถ้าคนที่รักเราจริง ไม่ว่าเราจะเป็นยังไงและอดีตเราจะผ่านมากี่ร้อยพันคน ถ้ารักเราจริง เขาก็จะไม่สนใจเรื่องพวกนี้...จำไว้”

แก้วเก้าขัดจังหวะตัวเอง ด้วยการยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “เดี๋ยวเก้านึกก่อนนะคะ ...” แก้วเก้าทวนกลอนบทนั้น “สายน้ำในความทรงจำของฉัน ฝันของฉันในวันอันแสนหวาน”

เลือด หิมะ และความตายที่กัดกร่อนทุกสิ่ง ภาพนั้นพร่าเลือนเกินกว่าจะจับรายละเอียดได้ เหมือนเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย แต่ความรู้สึกที่มันฝากไว้... ชัดเจนจนบีบรัดหัวใจฉันจนแทบหยุดเต้น “อึก...”

หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงครั้นได้ยินเช่นนั้น “แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจทำไมท่านและข้า จึงจดจำเรื่องราวได้ทุกอย่าง ความทรงจำควรช่วง 4-5 เดือนหลังจากที่ข้าจากไปแล้วควรจะหายไปด้วยสิในเมื่อย้อนกลับมาช่วงนี้ หรือท่านคิดเห็นว่าอย่างไง”

ถ้าถามว่าผมกลัวเสียเพื่อนไหม ผมกลัวมาก แต่ผมเลือกที่จะบอกเลิกเธอไปตรงๆ หวังว่าเธอคงจะไม่เกลียดผม หวังว่าถ้าเราบังเอิญเจอกันในที่แห่งใดแห่งหนึ่งเธอจะยังจำผมได้ หวังว่าเธอจะไม่ลืมผม อย่าลืมผมนะเพื่อนรัก ( Forget me not ) . .. . . Forget me not ( อย่าลืมฉัน )

EP 16 ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ _____________ ดวงเดือนเคลื่อนลงต่ำแล้ว แต่เทียนหยดมิอาจข่มตาให้หลับ สิ่งที่เกิดขึ้นมันยังค้างคาใจ เธอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสมัตถ์บนเรือลำน้อย ท่ามกลางแสงจันทร์และสายน้ำยามราตรี มันน่าอับอายเมื่อมาคิดย้อนหลัง เธอทำไปได้อย่างไร มิกลัวใครมาเห็นบ้างหรือ แต่คิดไ ปก็เท่านั้น เพราะในเวลาดังกล่าวสมองและสองตาไม่มีเรื่องอื่นเลย มันจดจ่ออยู่แต่กับสมัตถ์และสัมผัสของเขาเท่านั้น

บทที่19 หยางจื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด หลังจากแน่ใจว่าสาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงกลับเรือนพักของสาวใช้ไปแล้ว ตอนนี้นางจำได้ทั้งหมดแล้ว อาจเป็นเพราะประสบอุบัติเหตุคล้ายกับวันนั้นเมื่อ 5 ปีก่อน และการขาดยากดประสาทมาเป็นเวลานาน ทำให้ความทรงจำทั้งหมดกลับมา ตลอดเวลาที่ อยู่ในยุคปัจจุบันหลงลืมทุกสิ่งอย่างไปจนหมดสิ้น แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าไม่ใช่คนของโลกนั้น ทำให้เกิดภาวะวิตกจริตและกังวลใจไปมากมาย ประกอบกับได้รับการยืนยันจากหมอที่รักษาว่าเธอนั้นเป็นโรคซึมเศร้า

จิ้งอวี่รับมันมาถือไว้ รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นอันคุ้นเคย [ติ๊ง! ตรวจพบอุปกรณ์บันทึกความทรงจำชีวภาพ ต้องการเปิดใช้งานหรือไม่?]