คู่รักระยะไกล Mga Nobela at Kwento

�ุรกิจที่ใหญ่พอสมควร ย้อนหลังกลับไปก่อนที่เธอจะเกิด มารดาเป็นคนดูแล่ไร่องุ่นแห่งนี้เป็นสาวสวยที่ฮอตสุดๆ ของที่นี่ ส่วนบิดาของเธอนั้นมีที่ดินอยู่ติดกันและทำฟาร์มโคนม ต่างคนต่างมีธุรกิจของตัวเอง แต่ฝ่ายมารดาถือว่ามีฐานะที่ร่ำรวยกว่า ทว่าท่านทั้งสองก็มาพบรักและแต่ง งานกัน แผ่นดินทั้งสองจึงเป็นสินสมรส

สามีของฉันแอบนอนกับเพื่อนสนิทของฉันลับหลังมานานถึงหกเดือน หกเดือนแห่งดอกกุหลาบ หกเดือนแห่งคำว่า "เธอคือทุกลมหายใจของฉัน" ในขณะที่เขากำลังทำให้ผู้หญิงคนนั้นครางเรียกชื่อเขา ฉันมอบใจทั้งดวงให้เขาหมดใจ แต่เขากลับยื่นมันให้เธอราวกับของขวัญราคาถูก ดังนั้น เมื่อโดมินิก ฟอร์ด ปรากฏตัวขึ้นพร้อมความโกรธเกรี้ยวในแววตาและหลักฐานในมือ บางสิ่งข้างในตัวฉันก็ขาดลง และท่ามกลางซากปรักหักพังอันตรายนั้น ความคิดบาปหนาก็ถือกำเนิดขึ้น "การลักลอบคบชู้" ฉันบอกเขาโดยสบตาตรงๆ "ของจริง ดิบเถื่อน เร่าร้อน ไม่มีข้อผูกมัด ไม่มีขีดจำกัด เราจะมอบสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับให้สาสม" เขามองพิจารณาฉันอยู่ครู่ใหญ่และช้าๆ จากนั้นเขาก็รั้งตัวฉันเข้าไปใกล้แล้วกระซิบชิดริมฝีปาก "เราจะเริ่มกันเมื่อไหร่ล่ะ" โดมินิก ฟอร์ดสัมผัส

แต่ก็ไม่มีอะไรผิดแปลกไปเกินกว่าคนที่ถามข่าวคราวของครอบครัวและญาติพี่น้องของตนเองที่อยู่ห่างไกลกันเท่านั้น กินอย่างนั้นเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี อดีตคู่หมั้นของนางคนนี้มีอะไรบางอย่างแปลก ๆ

่า มีระยะห่างเกิดขึ้น เป็นความห่างที่ค่อยๆ ขยายกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ อาจเป็นเพราะเมฆาอยู่เชียงราย ส่วนแก้วตาเป็นแพทย์อยู่โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง สองสามีภรรยาจะพบหน้ากันก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายมาหา ยามเมฆาว่างก็จะไปหาภรรยาที่กรุงเทพ กลับกันหากแก้วตาว่างก็จะขึ้นมาเ ชียงราย มีเวลาอยู่ร่วมกันแค่ช่วงนั้น

ทั้งสองคบและแต่งงานกันรวดเร็วกว่าคู่รักคู่ไหน ๆ ใคร ๆ ก็ต่างบอกว่านี่มันเร็วไปมาก ๆ แต่ใครจะรู้ความจริงว่าทั้งสองรอมานานแค่ไหนแล้ว คนหนึ่งรอด้วยระยะทางที่ไม่สามารถจะย้อนกลับไปหาได้ คนหนึ่งรอผ่านกาลเวลา ต้องทนอยู่กับความเดียวดายนานนับสิบปีโดยไร้คนรักเคียงข้าง

องว่างระหว่างสามีภรรยายังกว้างเกินกว่าจะชิดใกล้ พวกเขายังรักษาระยะห่างระหว่างความสัมพันธ์เอาไว้ได้เสมอต้นเสมอปลายไม่ล่วงเกินกัน คนภายนอกมองว่าเขาเป็นคู่สามีภรรยาแต่ในใจของทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าพวกเขาก็แค่คนแปลกหน้าที่ร่วมชายคาเดียวกันและทำตามหน้าที่เท่านั้น จางลี่อิงขอผิ งไฟกับจิ่นฟานอวี้เช่นเคยเมื่อถึงเวลานางก็แยกตัวกลับห้องเหมือนทุกวัน

ฉันกับเฉินข่ายเป็นคู่รักทางไกล เดือนหนึ่งกว่าจะหาเวลานัดเจอกันสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เรื่องที่น่าเศร้าที่สุดคือ ทุกครั้งที่เจอกันแล้วทำเรื่องอย่างว่า เฉินข่ายจะปิดฉากกิจกรรมเข้าจังหวะด้วยความรวดเร็วอย่างยิ่ง

พราวพรรณมาพักใจไกลถึงภูเก็ต หวังให้ธรรมชาติอันสวยงามบำบัดจิตใจอ่อนล้า ความสงบของบ้านพักที่ห่างไกลจากผู้คน อาจทำให้ใจเธอนิ่ง ใช้ช่วงเวลานี้ปล่อยความรักที่เก็บกักไว้ให้พ้นหัวใจ เวลาผ่านไปสิบห้าวัน ทุกความรู้สึกยังคงเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั้งสิ้น ไม่สักนิดเด ียว เหม่อมองท้องฟ้าใจกระหวัดถึงแต่พุฒิวัตร เขาเป็นอย่างไรบ้าง คงมีความสุขและสบายใจที่ไม่เห็นตนแกะกะสายตา แล้วไม่รู้สึกผิดที่มีภรรยาอีกคน ส่วนเธอนั้นเล่าจมอยู่กับความรู้สึกนั้นเพียงคนเดียว

สองสามีภรรยาเดินเคียงกันอย่างผ่อนคลาย “ที่นี่ห่างไกลผู้คน เหมาะแก่การเที่ยวเล่นของพวกเรายิ่งนัก” ซานจิ้นเหอหันมามองหน้าภรรยาสาวเพื่อสื่อความนัยแห่งการเที่ยวเล่น

เขามองนางด้วยรอยยิ้ม ดึงนางลงไปกอด ให้นางทาบทับบนตัว ทั้งสองจุมพิตกันอย่างลึกซึ้ง ความคิดถึง ความโหยหา กระทั่งความห่างไกลที่ต้องเผชิญ ทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งเกี่ยวรัด ว่ากันว่ารักทางไกลยากจะประคับประคอง. รั่วเซวียนไม่คิดเช่นนั้น จะเหินห่างหรือยังคงเดิมทุกอย่างล้ว นอยู่ที่ตัวคน ขอเพียงสองใจมั่นคงหนักแน่น แม้ห่างเป็นพันลี้ความรู้สึกก็จะยังคงอยู่ ขอเพียงไม่หวั่นไหว ความรักก็จะยังชัดเจน