จักรพรรดิดาบสะท้านฟ้า Novels & Stories

ปัญหาโลกแตก น่าเสียดายฟ่านจุ้ยไม่กลัวสักนิด “มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง ท่วงท่าสง่างาม ยิ่งมีจิตบริสุทธิ์สูงส่ง” ฟ่านจุ้ยส่ายหน้าแล้วกล่าว “สรุปได้เพียงคำเดียว ไม่รู้งดงามกว่าเจ้าตั้งกี่เท่า” “ปัง!” กรงเหล็กสั่นสะเทือนกะทันหัน ฟ่านซิ่วซิ ่วที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กสีหน้าบึ้งตึงอย่างที่สุด

อสนีบาตฟาดลงมาที่ดาบเล่มนั้นราวกับสวรรค์พิโรธ เกิดเสียงดังก้องไปทั้งพสุธา นักบวชที่ทำพิธีถึงกับกระโดดหลบออกห่างจากแท่นพิธี ดวงตาจับจ้องหุ่นฟางที่กำลังมอดไหม้แน่วนิ่ง หากแต่ว่าร่างกายกลับสั่นสะท้านจนแทบควบคุมตนเองไม่ได้ เปรี้ยง ! เสียงฟ้าผ่าคำรามลั่นไปทั่วทั้งวัง หลวง เสียงนั้นทำให้จักรพรรดินีสะดุ้งตื่นขึ้น พระหทัยของพระนางเต้นรัวราวกับกลองตี มือไม้เย็นเฉียบอย่างไม่ทราบสาเหตุ

กล่าวจบ มือขวาของเขาสะบัดเบาๆ พลันปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่งที่ดูราวกับหลอมจากแสงดาว ดาบทลายฟ้า! เมื่อดาบเล่มนี้ปรากฏ กาลอากาศพลันสั่นสะเทือน สายลมบ้าคลั่งพัดกรรโชก ท้องฟ้าสีดำมืดราวพายุคลั่ง เมฆดำลอยตัวต่ำดุจพร้อมจะทลายลงมา ฟ้าร้องคำรามก้องสะท้าน พื้นแผ่นดินแตกร้าวเป็น รอยลึก เศษหินลอยขึ้นสู่ท้องนภาดุจไร้แรงโน้มถ่วง

ทู่เอ๋อเย่กระต่ายหยก ขอยกท่านไว้บนฟ้า รับใช้เทวีจันทรา แลเยียวยาผู้บนบาน พระองค์บนวิมานฟ้า ซึ่งรักษานามเรียกขาน ฉางเอ๋อเทพบริบาล ทรงประทานพร...พระธิดา แลฝ่าบาททรงเจริญ ทั่วสรรเสริญยังแดนฟ้า ไท่เกาจงเลิศพสุธา ทรงพระบารมี หมื่นปี...หมื่นหมื่นปี

เฟื่องฟ้าหันไปพูดกับลูกสาวตัวน้อย “สวัสดีค่ะลุงเพชร หนูชื่อลียาค่ะเป็นลูกของแม่มินดา อุ๊ย! ลืมไป…เป็นลูกของแม่ฟ้ากับคุณพ่อคีย์ค่ะ”

: ดาด้า "ก็มึงมันแรดไง ฟ้าถึงได้ประทานคำว่านายมาให้มึงทั้งที่มึงอยากเป็นนางสาว กูว่านะมึงควรที่จะกราบขอบคุณพระเจ้า แรดขนาดนี้ไม่เป็นเอดส์ตายก่อนจะโตก็บุญหัวมึงแล้วไหม "

เสียงวิงวอนของนางข้าหลวงผู้ชราสั่นเครือขณะหมอบกราบอยู่แทบบาทของ พระธิดา อัมพุชินี พระธิดาองค์สุดท้องใน ราชาธิบดีสิวราช แห่งกัมโพชน์ พระธิดามิได้ตรัสตอบ ดวงเนตรอ่อนละมุนดำขลับเต็มไปน้ำพระเนตร แต่ดำเนินอย่างสง่างามประหนึ่งนางอัปสรบนชั้นฟ้า เส้นพระเกศาดำยาว ดุจใยไหมสะบัดตามแรงลม ส่าหรีผืนงามขลิบทองพลิ้วไหวท่ามกลางกระแสฝุ่นละอองจากศึกที่ปลิวฟุ้งเข้ามาภายในพระตำหนัก

“ศรหลุดจากเกาทัณฑ์แล้วไม่อาจรั้งกลับมาได้ อีกอย่างแผนการมิได้ผิดไปจากที่ลูกคิด เสด็จพ่ออย่าทรงกริ้วไปเลย” พระหัตถ์ของจักรพรรดิเงื้อขึ้นสูง โทสะที่พุ่งสูงทำให้รังสีกดดันแผ่ออกมาจนขันทีและนางกำนัลในห้องตัวสั่น จื่อเว่ยหลับตาลงทันที ทว่าจักรพรรดิกลับมิได้ทำอะไรนอกจากวาง พระหัตถ์ลงบนไหล่ของโอรสแล้วตรัสด้วยสุรเสียงเดือดดาล “เด็กเหลือขอ ยังเห็นเราเป็นบิดาอยู่หรือไม่”

ผู้เป็นป้าเล่าถึงลูกชายที่เอ็นดูและรักเด็กผู้หญิงคนนี้นักหนา "ฟาอยากให้พี่ชายตื่นมาคุยกับฟาจังเลยค่ะคุณป้า ฟาอยากบอกว่าตอนนี้ฟาได้เป็นดาวมหาลัยเลยนะ สวยมากกว่าดาวคณะที่พี่ชายภูมิใจอีก" ฟาติมาว่าพลางหันไปเอามือแตะที่กระจกเหมือนต้องการสื่อคำพูดของตัวเองให้คนข้างในได ้ยิน

ราตรีที่ยือรอฟีฟ่าอยู่มองซ้ายมองขวา ยัยป้าคนนี้เรียกใคร "หนูเป็นแฟนของฟีฟ่าเหรอลูก" "ป้าเป็นใคร" "ฉันเป็นแม่ตาฟีฟ่า" เฟื่องฟ้าแอบปลอมตัวเข้ามาในรูปแบบของแม่บ้าน