ชาตินี้ข้าขอเป็นชายาองค์ชายจอมโฉด Novels & Stories

“ขอของดีกว่านั้น หลักประกันความสัตย์” เสียงเสือขาลราวคนเกียจคร้าน เขาพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ชายคนนี้เป็นเพียงผู้ดีจอมปลอม ยศชั้นหม่อมเจ้า แต่ใคร่อยากรวยทางลัด คิดการใหญ่ค้าฝิ่น

ชายหนุ่มผู้สวมอาภรณ์หรูหราผู้นั้นแผดเสียงด้วยความโอหังในทันใด “เจ้าเด็กเหลือขอ บังอาจแย่งชิงของรักของหวงของข้ารึ? เจ้ามิรู้หรือว่าข้าเป็นใคร?” ฉินซูมองสำรวจอีกฝ่ายแล้วถามกลับว่า “ข้าควรรู้ด้วยรึ?” “ฮ่า ๆ ที่แท้ก็เป็นคนต่างถิ่นโง่เง่า หากมิอยากตายก็รีบเอาหยกขาวนั่ นมา มิเช่นนั้นตัวข้าคุณชายผู้นี้จะทำให้เจ้ามิได้เห็นแสงตะวันในวันพรุ่ง!”

เด็กหนุ่มกล่าวอย่างเย็นชา “มาขอทานทำไม?” หมานเอ๋อร์ร้องไห้ออกมา “ข้าเป็นคนหนานเจียง ใคร ๆ ต่างไม่ต้องการเด็กสาวจากหนานเจียง”

“เจ้าบาดเจ็บเพราะช่วยข้า ข้าจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร” “ในเมื่อองค์ชายทรงตรัสเช่นนี้ ดังนั้นหม่อมฉันจะขอเป็นสตรีไร้ยางอายทูลขอของรางวัลสักชิ้นเป็นการส่วนตัวได้ไหมเพคะ”

หลี่อิงแอบแกล้งถามชายหนุ่มเสียงเบา “ช่างเถอะ ก็ถือเป็นโชคดีของเจ้าแล้วกัน ข้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ ไม่ใช่ขุนนาง อีกอย่างข้าไม่สนใจเรื่องโจรพวกนั้นด้วย”

จื่อรุ่ยในยามนี้อารมณ์ของนางก็พุ่งสูงยิ่ง นางอยากถูกเย่อจนทุรนทุรายและบ้าคลั่ง “หนานหงหงข้าขอร้อง ปล่อยข้าเถิดข้าต้องการบุรุษสักคน ผู้ใดก็ได้หนานหงหงได้โปรดเถิด”

“ข้าไม่เคยมองว่าเจ้าต่ำต้อย จะเกิดจากเผ่าไหนสำหรับข้าก็ไม่ต่างกัน แต่เจ้าเป็นชายาข้า ควรทำสิ่งที่ควรทำเท่านั้น” “ข้าเกิดจากเผ่าปีศาจ แม้แต่งกับท่านแล้วก็เป็นคนเผ่าปีศาจ ข้าไม่ควรแสดงระบำของเผ่าปีศาจเช่นนั้นหรือ”

หยางเฟยปลายตามอง "แต่..ข้ามีคำถาม ข้าไม่ใช่คนอ้อมค้อมดังนั้นจึงขอพูดกับเจ้าอย่างตรงไปตรงมาเลยล่ะกัน ข้ามีคนในใจที่หวังให้มาเป็นชายาของลูกชายเพียงคนเดียวของข้าอยู่แล้ว นางเป็นสตรีที่เพียบพร้อม ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาเป็นชายาของลูกชายข้า"

เขาเงยหน้าขึ้น สบตานางตรง ๆ อย่างไม่หลบหนี “แต่ชาตินี้ ข้าเป็นเยี่ยนหยาง เป็นองค์ชาย เป็นผู้ที่สามารถปกป้องเจ้าได้” นิ้วมือของเขากระชับขึ้นเล็กน้อย ราวกับย้ำความตั้งใจ “ข้าไม่ขอให้เจ้าลืมอดีต ไม่ขอให้เจ้าฝืนหัวใจตัวเอง” เสียงเขาอ่อนลงจนแทบเป็นกระซิบ

“ไม่ได้นะ ข้าไม่ยอมคุณชายอิ่นต้องเป็นของข้าเท่านั้น” “ของข้าต่างหาก” “ของข้า” “หยุด!! พวกเจ้าอย่าลืมสิว่าพวกเจ้าคือชายาองค์ชายห้า มาแย่งผู้ชายคนอื่นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!” ซูเหม่ยถิงตวาดขึ้นอีกรอบ